(XL/V2) LP4 van Ratatat is een vreemd album. Nu leidt de omschrijving ‘vreemd’ meestal tot zoiets als ‘goed’ of ‘interessant’ maar dat is LP4 nu juist niet. Ratatat beweegt in downtempo zonder waarneembare hiphopinvloeden. Als je de oren heel erg goed spitst zou je misschien vleugjes Air of M83 kunnen waarnemen, maar laat dat je keuze niet teveel beïnvloeden.
Advertentie
Eigenlijk heeft Ratatat slechts één nummer: een traag, slepend ritme,
wat synthesizer vulsel en daaroverheen drukke gitaarmelodieën die lijken
nagespeeld van obscure progrock of fusion platen uit 1975. Dat is één
keer wel aardig, maar twaalf keer dezelfde grap vertellen is niet leuk.
Omar Muñoz Cremers
