ep, scone hill music, meetthedance.com
Een goed begin is het halve werk. Break The Silence van The Dance telt slechts vier nummers, maar het eerste nummer – titelnummer Break The Silence – is al een schot in de roos. Met een stadionrefrein, galmende gitaren en zangpartijen die zo uit de jaren tachtig hadden kunnen komen wordt zelfs U2 naar de kroon gestoken. Het is de reden waarom Rob Stenders The Dance een briljante band noemt.
Zie dat niveau maar eens vol te houden, en dat gebeurt ook niet. Tragic Hero is een onsamenhangend geheel, dat in ieder geval op cd niet echt wil ontbranden. De vocoderzang in Digital Data doet – we kunnen er echt niet om heen – aan het hilarische Blue (Da Ba Dee) van Eiffel 65 denken. Bovendien zingt Quin net zo theatraal als Maurice van Praga Khan, en daar moet je als luisteraar echt tegen kunnen. Tja, en dan rest er nog maar één nummer. The Scene zit veel minder bombastisch in elkaar en krijgt daarom meteen veel meer sympathie. Toch: hier had veel meer ingezeten. Anton Slotboom
