Dat ik al een tijdje niets vernomen had van Madrugada was me bekend, maar dat de band het in November 2008 definitief voor gezien hield had ik over het hoofd gezien. Voor wie ook niet op de hoogte is van alle feiten: de voornaamste reden daarvoor is een zeer spijtige. Toen de band werkte aan wat hun vijfde en laatste album zou worden werd de toen 31-jarige gitarist Robert Buras levenloos aangetroffen in zijn appartement in Oslo.
Sivert Hoyem: “We wisten na Roberts dood eigenlijk direct al dat we niet als Madrugada verder konden gaan, dat dit ook voor ons het eind van een tijdperk was.”
De band tourde nog wel, maar gooide vervolgens gedwongen door het lot inderdaad de handdoek in de ring. Hoyem, die in 2004 en 2006 ook al twee solo-albums had gemaakt, besloot zich volledig te gaan focussen op de voortzetting van dat deel van zijn carrière. De zijweg moest de hoofdweg worden.
“Eerst moest mijn hoofd even helemaal geleegd worden en toen ben ik bevriende muzikanten gaan vragen of ze onderdeel wilden uitmaken van mijn nieuwe begeleidingsband. Cato Salsa, die op het einde ook bij Madrugada speelde zit ook bij dit zestal.”
Ik bel Sivert vlak voor de kerst, als hij net van Oslo naar zijn geboorteplaats Sortland in het noorden van Noorwegen gevlogen is. Het is vier uur ‘s middags en alweer pikdonker.
“In deze periode van het jaar wordt het hier amper licht, maar de lichtval is wel verschrikkelijk mooi” vertelt Sivert, die net terug is uit Griekenland waar hij, evenals in zijn geboorteland, enorm succesvol is. “Ik denk vaak te veel na, zeker in deze periode van het jaar, maar toch heb ik geprobeerd om van Moon Landing geen topzwaar album te maken. Natuurlijk zitten er overpeinzingen over de dood van Robert in de teksten, maar de nadruk moest voor mij liggen op het feit dat ik aan een nieuw hoofdstuk begon. De cd heeft zeker ook veel optimistische momenten, ik stond weinig duisternis toe.”
Kun je verklaren waarom je zo populair bent in Griekenland?
“Een beetje. Ik denk dat Grieken net als Noren een vrij woest, gepassioneerd volk zijn. Het valt me daar vooral op hoe jong en toegewijd het publiek is. Ze houden van een beetje dramatiek, van mensen als Nick Cave en PJ Harvey. Hoewel mijn geluid heel eigen is, sluit ik daar wel goed op aan."
Openingstrack Belorado duurt maar liefst negen minuten. Phew!
“Als ik werk aan een cd, dan schrijf ik meestal een key-track waar ik lang op broed, waarna de rest van de songs relatief snel volgt. Belorado was die track. Zo’n episch nummer kan eigenlijk alleen je cd openen of sluiten en ik heb voor openen gekozen. Dat voelde logischer.”
Er is overlap met Madrugada, grotendeels vanwege jouw zeer herkenbare, omfloerste stemgeluid, maar de muzikale toonzetting is toch echt anders. Soms ingetogener, soms iets rootsier.
“Andere muzikanten resulteren in een andere sound. Bovendien hebben we heel veel lol gehad tijdens het opname-proces. We werkten aan songs in een houten cabine in Osmundsvåg, een Noors ski-oord. Ik had veel zwaarmoedige gedachten, dus die luchtige omgeving en een nieuw team zorgden er voor dat ik uit mijn schulp kroop en volop kon experimenteren. Behalve Doors-achtige psychedelica staan er nu zelfs krautrock-invloeden op Moon Landing!”
tekst Arnold Scheepmaker foto Cathrine Wessel
Livedata
15 januari Stadsschouwburg @ EuroSonic Noorderslag, Groningen 7 april Minnemeers, Gent 14 april Melkweg, Amsterdam 15 april Mezz, Breda 16 april Botanique, Brussel
