Maakt Long Distance Calling progrock, post-rock of gewoon instrumentale indie? Alhoewel de critici doorgaans eensgezind zijn in positief commentaar over dat tweede album (Avoid The Light) van de band uit Münster, lijkt men wat verdeelder over de omschrijving van het muzikale genre. “We zijn geen shoegazers. Sterker nog: die hele term postrock ligt ons niet. Noem ons maar gewoon een stevige rockband zonder zanger”, verduidelijkt bassist Jan Hoffman.
De vriendelijke Duitser noemt het misschien rock, maar de vrij strakke en stevige riffs waarmee de lange, sfeervolle nummers opgesierd worden, doen ons ook een achtergrond in de metal vermoeden. Dat blijkt te kloppen. “We hebben allemaal in hardcore- of metalbands gespeeld. Onze drummer en een van onze gitaristen spelen nog steeds in een melodieuze death metalband trouwens.”
Ondanks de gedeelde liefde voor stevige muziek wilden de vijf heren het met deze groep over een andere boeg gooien. “In het begin maakten we hele trage, atmosferische muziek. Gelukkig zagen we vrij vlot in dat er niets mis is met een stevige riff. Onze nieuwe nummers worden ook weer heavy, maar we vergeten de melodie en dynamiek niet.” Hoffman vervolgt: “Het gaat ouderwets en modern tegelijk klinken. We passen de nieuwste technologische snufjes toe, maar willen wel een soort oprechte 70s rockvibe bewaren. De laatste Mastodon-cd is mijn voorbeeld wat dat betreft. Het liefst zou ik een tijdloze plaat maken, maar zoiets schudt je niet even uit je mouw”, verzucht de bassist.
Black metal
Ondanks dat de muziekindustrie op zijn gat ligt, wist Long Distance Calling ten opzichte van het debuut Satellite Bay de verkoop van de nieuwe cd te verdrievoudigen. Opmerkelijk. “We trekken een uiterst divers publiek aan. Indiekids, progrockers en zelfs black metal-liefhebbers. Dat zijn juist de liefhebbers die nog een plaat of een shirtje kopen omdat ze je willen supporten.”
Black metal is doorgaans niet bepaald een uiterst open minded subcultuur. Toch zijn er overlappingen, meent Hoffman. “Ons geluid is vrij donker en atmosferisch en ik denk dat daar de overeenkomst ligt. Onze muziek roept echt een herfst- of wintergevoel op en daar hoort een stukje melancholie bij waarin het uiterst prettig wegzwijmelen is. Positief depressief, zal ik maar zeggen.” tekst Miguel Thannhauser foto Bernd Schwabedissen
Livedata 14 januari Huis de Beurs @ EuroSonic Noorderslag, Groningen 16 april Roadburn Festival, Tilburg
