Maastricht staat niet bepaald bekend als glorieuze muziekstad, maar uit die onverwachte hoek komt wel Pay The Piper , het grof gekartelde debuut van kwartet The Mad Trist dat op 22 januari definitief uitkomt. Rond die datum zijn er release-parties in Rotown, Paradiso en Ekko, daarna gaat de band veelvuldig elders in het land spelen. Heel veel wisten we tot voor kort nog niet van Arthur, Jan, Luc en Daan dus kwam hun collectie groovende rock songs aan als een ware mokerslag. LiveXS ging op onderzoek uit.
Helemaal aan het begin van het album horen we een soort geconcentreerd ademhalen. Is dat een metafoor voor het je klaarmaken voor de grote strijd?
Zanger/gitarist Arthur: “Toen we Juvenile schreven wisten we niet dat het de eerste track van de cd zou worden, maar toen we de cd in zijn geheel hoorden kregen we er zelf ook zo’n gevoel bij. Dat gehijg heb ik thuis opgenomen toen ik op zoek was naar een metronoom voor het begin van dat nummer. We vonden het gelijk goed klinken dus hebben we het er in laten zitten."
Voor de officiële release staan jullie op Noorderslag. Is zo’n show erg belangrijk?
Bassist Luc: “We zijn zelf nog nooit op Noorderslag geweest, maar onze platenmaatschappij(Pias) en ons boekingskantoor (Friendly Fire) roepen dat je er daar echt moet staan, dus dan wordt het vanzelf wel belangrijk voor je.”
Dus er zit op zo’n dag wat extra spanning op?
Luc: “Ja, maar wij werken juist wel lekker met wat extra spanning. Dan komt het meestal wel goed bij ons.”
Muziekstad Maastricht stelt niet veel voor… of zie ik dat verkeerd?
Luc: “Niet echt. Het is de stad van André Rieu en dat soort dingen.”
Arthur: “Er begint wel wat los te komen. Sinds twee jaar is er een poppodium, de Muziekgieterij . Zij hebben ons geholpen met het album.”
Luc: “Maar het valt niet te vergelijken met de Randstad. Het wordt je als band niet echt makkelijk gemaakt in Maastricht.”
In de bio worden de nodige Belgische bands als invloeden genoemd. Zelf hoor ik ook vrij nadrukkelijk stonerrock elementen terugkeren, bijvoorbeeld in Alibi. Kun je over die kanten van jullie wat meer vertellen?
Luc: “Omdat we uit Maastricht komen luisteren we eerder naar Studio Brussel dan naar 3FM. Dan hoor je vanzelf veel Belgische bands langs komen. We kunnen goed uit de voeten met namen als dEUS, Triggerfinger, en Dead Man Ray. Daarnaast luisteren we veel naar bands als Masters of Reality of Queens of the Stoneage. Door te tappen uit al die vaatjes kom je op een gegeven moment, met toevoeging van je eigen ideeën, vanzelf bij The Mad Trist uit.”
Jullie zijn dus ook echt een groep uit het kruisvlak tussen Nederland en België.
Arthur: “Ja, en dat heeft ook nadelen. Je komt zeker niet makkelijker België binnen. En het noorden moet je echt kunnen overtuigen als je uit Maastricht komt.”
Luc: “We komen dus echt uit een soort no man’s land.”
In Alibi lijken de gitaren de luisteraar bewust tegen de haren in te strijken. Naar wat voor sound waren jullie op zoek voor dat nummer?
Arthur: “Naar iets ongemakkelijks. Het moest lekker krassen, niet te smooth zijn.”
Ik hoorde dat jullie pas op zoek zijn gegaan naar een label toen het album al af was.
Arthur: “We hebben de opnames helemaal zelf betaald en zijn toen pas om ons heen gaan kijken om te zien wie er interesse had.”
Luc: “We willen niet cocky klinken, maar we wisten wel dat er gegadigden waren. We kregen direct al vrij veel aandacht van de media. Maar we wilden Pay The Piper volledig zonder invloeden van buitenaf maken, helemaal onafhankelijk zijn. Toen het album vervolgens af was riep iedereen heel hard ‘Excelsior’, maar we spraken eerst met Pias. We hadden gelijk een goede connectie met de mensen met wie we moesten gaan werken, dus…”
Jullie cd werd geproduceerd door Torre Florim van De Staat, en dat zit bij Excelsior. Speelde dat nog mee?
Arthur: “Nee, niet echt. Ik heb Torre leren kennen nog voordat zij zelf tekenden bij een optreden in Doornroosje in Nijmegen. Toen riep hij al dat ie met ons wilde werken.”
Jullie spreken elkaars taal?
Arthur: “Ja, qua geluid en mixage zitten we op een lijn, dus dan kun je ook heel makkelijk samenwerken.”
Ik zag dat jullie ook veel shows in het kader van de Popronde hebben gedaan. Een goede ervaring?
Luc: “Zeker. Het is een soort leerproces, je moet flink aanpakken en soms is het bikkelen, maar je kunt heel veel shows spelen en er zitten genoeg mooie optredens tussen. Je staat ook wel eens te spelen voor twee alcoholisten in Haarlem en je verdient er niks mee, maar het is wel een erg goede manier om jezelf te laten zien, om je klaar te stomen.”
En klaargestoomd zijn ze. The Mad Trist is ready voor de volgende ronde. tekst Arnold Scheepmaker
Livedata 16 januari EuroSonic Noorderslag, Groningen 21 januari Rotown, Rotterdam 22 januari Paradiso, Amsterdam 23 januari Ekko, Utrecht 5 februari Willemeen, Arnhem 13 februari Lantaarn, Hellendoorn 20 februari De Piek, Vlissingen 26 februari Simplon, Groningen 4 maart Paard van Troje, Den Haag 6 maart Muziekgieterij, Maastricht 12 maart Hedon, Zwolle 13 maart Brennels Buiten, Kraggenburg 25 maart 013, Tilburg 2 april De Nieuwe Nor, Heerlen 10 april Merleyn, Nijmegen
