Postman heet het nieuwe album van Postman. “Het is de meest persoonlijke plaat die ik heb gemaakt,” vertelt Remon Stotijn, alias Postman. Het is het langverwachte vervolg op Green uit 2006. Begin 2008 was de plaat al zo goed als af, toen een roerige tijd aanbrak voor Stotijn: hij scheidde van zijn vrouw (Anouk), kreeg te kampen met gezondheidsproblemen en verhuisde naar New York.
Ook het album is in New York opgenomen. “Dat wilde ik altijd al doen. In New York ontmoette ik mensen uit de muziekindustrie en hoorde ik nieuwe meningen. Amerikanen hebben een heel andere manier van muziek maken dan Nederlanders: ze zijn heel stem- en beatgericht; een gitaar vinden ze maar ear candy. Ze moesten aan mijn stijl van muziek maken wennen. Ik heb er wel echt van gemaakt wat ik wilde: ik heb veel partijen zelf ingespeeld en ingezongen, maar de sound heeft een meer Amerikaanse filosofie. Ik wilde nieuwe dingen uitproberen: ik ben bijvoorbeeld op een halfzingende manier gaan rappen en heb er blues en rock in gestopt. Ik vond het spannend om te kijken of ik ook op een andere manier een track kon dragen, of de vocalen boven de muziek kon laten uitkomen”, vertelt een merkbaar geïnspireerde Stotijn. “Je moet jezelf blijven vernieuwen. Deze lp is veel completer dan mijn oudere platen: er is voor iedereen wat.”
Inhoudelijk ligt het album enigszins zwaar op de hand, maar opvallend is dat er ook ronduit vrolijke fragmenten te horen zijn. Stotijn: “De muziek weerspiegelt mijn emoties en wat er in mijn leven gebeurt. De plaat was al af voordat mijn leven een wending nam, dus heeft het in de basis een positieve feel. De zwaardere nummers zijn er later bijgekomen. Ik denk dat de plaat een reflectie is van ieders leven: soms ben je cool, soms heb je een kutdag. Het maken van muziek is een soort therapie voor me geweest tijdens dramatische gebeurtenissen in mijn leven. Uiteindelijk heeft het mijn productiviteit geholpen: ik heb er muziek over gemaakt, en nu is het klaar.”
Postman heeft een lange weg afgelegd, maar in de tussentijd is Stotijn niet gestopt met het schrijven van nieuw materiaal. Het gevolg is dat er een voorraad muziek staat te dringen om uit te komen. “We leven niet meer in een tijd waarin je een plaat uitbrengt en daar twee jaar mee tourt. Ik barst van de inspiratie: jarenlang hebben mijn prioriteiten anders gelegen, maar ik hoor nou eenmaal met hart en nieren thuis in de studio.” En op het podium: “De volgende fase is veel live spelen! Live zijn we beter dan ooit. We spelen met een minimale bezetting, waardoor er veel ruimte is om echt te spelen. We gaan ook door Amerika touren, dat is echt een childhood dream. Ik ben een tevreden mens. Soms moet je stilstaan bij de momenten waarop je doet wat je altijd hebt willen doen. Voor je het weet heb je alweer een nieuw doel. Mijn nieuwe droom is om over een paar jaar een studio te hebben en misschien een klein labeltje. Ik vind het belangrijk om mijn kennis door te geven aan jonge mensen, zodat ze niet dezelfde fouten hoeven te maken als ik.” tekst Jiery van Roon
Livedata 22 januari Atak, Enschede 23 januari De Spot, Middelburg 28 januari Paradiso, Amsterdam 29 januari W2, Den Bosch 30 januari Victorie, Alkmaar 12 februari Bibelot, Dordrecht 13 februari Petrol, Antwerpen 19 februari Minnemeers, Gent 20 februari De Zwerver, Leffingen
