Drie platen, drie labels. Groots in geluid, maar niet in commercieel succes. Drie jaar geleden tourden ze met hun debuutplaat Pursued Sinners. Nu komt Dez Mona terug, met een strakke nieuwe plaat (Hilfe Kommt) onder de arm.
Wat is er allemaal gebeurd in die drie jaar? Gregory Frateur en Nicolas Rombouts spreken.
Frateur: “We zijn voor de live-shows uitgebreid met twee zangeressen.
Arrangementtechnisch zijn we gegroeid. Onze vorige twee platen, dat
waren live-opnames, rechttoe rechtaan. Maar nu zijn we een studio
ingegaan. Met Hammond-orgels, percussies, strijkers, blazers, alles wat
je maar kan voorstellen. We zijn gestart met die plaat zonder er
rekening mee te houden dat we het ook live moesten spelen. Nu moet dat
wel, onze muzikanten gaan nu heel anders om met de muziek. Dat vertalen
we ook naar oude nummers. Allez, ’t is een echte ontdekkingsreis
geworden om onze oude nummers anders te benaderen.”
Frateur maakt de opmerking dat Dez Mona geen band is die hitjes
schrijft. Dat moge duidelijk zijn: de Belgen trekken bescheiden volle
zalen en ze bereiken waarschijnlijk niet het gemiddelde pubermeisje.
Wat maakt ze zo anders?
Rombouts: “Alles. Klanken, arrangementen… als je de hitjes bekijkt
zullen die een bepaalde grote gemene deler hebben. Het ligt ook in de
promotie, als je een platenlabel hebt met veel geld en veel macht,
kunnen ze dat gewoon pushen. Dan hoor je iets ineens drie keer op de
radio.”
Maar als Dez Mona geen hitjesbandje is, wat is het dan wel?
Rombouts: “Onze muziek laat je de confrontatie met jezelf aangaan. Ik
hoop dat mensen die naar ons luisteren dat ook even doen,
zelfreflectie.”
Zijn jullie zo spiritueel of gelovig ingesteld?
Frateur: “Moeilijk… muziek maken kan mij een bepaalde realiteit doen
vergeten, of mij dingen anders doen benaderen. Als mensen mij vragen of
ik gelovig ben, zeg ik altijd ‘ja’. Maar niet op de manier dat ik
geloof in een hogere macht die gepropagandeerd wordt door een bepaald
instituut waar ik mij dan aan moet onderwerpen. Ik geloof wel in
liefde, vriendschap, warmte.”
Rombouts: “Dat woordje geloven is afkomstig van het werkwoord ‘loven’.
In die zin doen wij altijd lofbetuigingen aan muziek en vriendschap.”
En toch hebben jullie de eerste plaat opgenomen in zo’n instituut…
Frateur: “We speelden toen alleen nog akoestisch en wilden opnemen in
een ruimte die akoestisch sterk bepalend was. We traden toen vaker op
in kerken, en dat geluid was zo mooi. Die bas die maar blijft
resoneren, dat je kunt schreeuwen, je voelt je dan ook euh… God,
eigenlijk.”
En nu dus een studioplaat.
Rombouts: “We hebben na lange tijd eindelijk Paul Webb te pakken
gekregen. Hem wilden we zo graag. Daar zijn talloze mails overheen
gegaan, maar uiteindelijk zijn we toch samen de studio in gekropen en
hebben we in korte tijd het album opgenomen. Dertien dagen opnemen,
tien dagen mixen, en klaar. Muzikaal heeft Paul zich er niet mee
bemoeid. Hij hield zich puur bezig met hoe de plaat klinkt, qua opname
van drums en dat soort dingen. Heel complex, maar dat is echt heel
bepalend geweest.”
Rombouts: “Zijn manier van werken is zo inspirerend en zo betrokken. Na
de cd-release stuurde hij nog een mail van drie pagina’s, met tips.”
Frateur: “We zijn echt vrienden geworden. Zijn vrouw werkt bij de BBC,
zij heeft ook haar best gedaan om ons te pluggen daar. Want oehoe,
overseas, dat is voor Belgen echt moeilijk hoor!”
Rombouts: “Als je bij de top wilt horen, moet je minimaal 10.000 platen
verkopen. Dat is een begin. En in een gebiedje als Vlaanderen, dat kan
niet.”
Frateur: “Maar ik ben blij dat we in niches spelen. Zelfs als we wel zo
groot worden, dankzij het systeem zeg maar, dan blijven we dit gewoon
doen. Het systeem gaat ons er niet van weerhouden, bedoel ik, om muziek
te maken.” Tekst Annelies Omvlee
Livedata 28 januari Stuk, Leuven 29 januari De Kreun, Kortrijk 12
februari Trix, Antwerpen 13 februari De Zwerver, Leffinge 19 februari
Watt, Rotterdam 20 februari Muziek-o-droom, Hasselt 21 februari Ekko,
Utrecht 25 februari Vooruit, Gent 31 maart CC Mechelen, Mechelen 22
april Theater a/d Vrijthof, Maastricht
