Eindelijk staan ze weer met zijn vieren als headliner in een Nederlandse club. In November 2008, nog voor het verschijnen van het laatste album Crack the Skye , stonden ze nog als trio in het Utrechtse Tivoli, omdat gitarist Bill Kelliher toen ziek was. In de Melkweg wordt de laatste teerling integraal ten gehore gebracht, aangevuld met enkele oude klassiekers. Ik spreek bassist Troy Sanders voor het optreden .
“Omdat we de laatste tijd veel festivalshows en voorprogramma’s hebben gedaan, hebben we nu echt zin in een headline show in een club. Uitverkocht op een zaterdagavond betekent dat iedereen voor ons komt. In een club zijn we op ons best, de wisselwerking tussen publiek en band is dan optimaal. We hebben niet echt verwachtingen hoe het gaat verlopen, maar de show wordt een grote muzikale fuck. Net zoiets als goede sex met je vriendin.”
Crack the Skye
“Voor Crack the Skye hebben we ongeveer 15 nummers geschreven. De zeven die op de plaat eindigden waren als een concept aan elkaar verbonden. De rest, het brutale spul, paste hier totaal niet bij. Na de tour gaan we die songs afstoffen en zullen ze uitgebracht worden. Wellicht als nieuw album maar dat is nog niet zeker. In de tussentijd heeft iedereen van ons riffs geschreven en als we thuis zijn zullen we kijken wat er bij elkaar past. We kunnen dus niet zeggen of het nieuwe album een verdieping is van Crack The Skye of juist een tegenpool.”
Genregenoten
Het geluid van Mastodons eerste platen is veelvuldig als inspiratie gebruikt, maar nog geen enkele band heeft zich aan Crack The Skye geluid gewaagd.
“Als we een band horen die verkondigt beïnvloed te zijn door Mastodon, worden we rood van verlegenheid. We zien het als een geweldig compliment als onze muziek als inspiratie is gebruikt. Hetzelfde hebben wij gedaan met de sound van de Melvins, Neurosis en Thin Lizzy”.
Je pikt dus nog wel wat nieuwe bands op, ondanks dat je veelvuldig op de grote festivals speelt?
“Ja, op shows of festivals proberen we zoveel mogelijk coole bands te bekijken. De scene zit vol met groepen die, net als wij, klassieke bands als uitgangspunt nemen, maar daar tevens een eigen, moderne draai aan geven. We voelen ons nog steeds met die undergroundmuziek verwant.”
Roadburn
Aangezien het Roadburn festival weer in aantocht is vraag ik Troy waarom ze daar nog nooit gespeeld hebben en of ze nog eens zullen aantreden daar. Troy:
“De bands die daar spelen zijn allemaal vrienden van ons en qua muzikale insteek zijn ze uit hetzelfde hout gesneden als Mastodon. Maar ons tourschema sloot nooit aan op dat van Roadburn. Helaas. Wie weet in de toekomst.”
Mocht het zijn dat jullie op zo’n festival spelen, is het dan een optie dat het debuut Remission integraal gespeeld wordt?
“Haha, you first should fire our asses, want die nummers zijn een stuk intenser en daarom ook zwaarder om te spelen. We zullen dan flink moeten repeteren. Maar wie weet, als een organisator het voorstelt. Het staat in ieder geval niet op stapel.”
Solo plannen
Eén van Troy’s favoriete platen is Times Of Grace van Neurosis. Hij heeft de waardering voor deze band en frontman Scott Kelly dan ook nooit onder stoelen of banken gestoken. Het is niet voor niets dat hij al twee keer te gast was op een Mastodon album. Troy veert op als ik hem vertel dat ik Scott Kelly solo in een druipsteengrot heb gezien. Met de vraag hoe het zit met zijn solo ambities vertelt hij dat zijn totale muzikale input in Mastodon wordt gestopt.
“Wellicht op een latere termijn als ik wat meer tijd heb. Brent Hinds (één van de gitaristen, red.) heeft wel verschillende projecten lopen. Van hem kan je eerder een solo plaat verwachten.”
Aan het einde van het interview vertelt Troy over zijn andere hobby.
“Als ik thuis kom van tour, ben ik druk in de weer met het verbouwen van allerlei groenten. Het is ontspannend om te doen en groente is nu eenmaal gezond om te eten.” tekst Maurice van der Heijden
foto James Minchin / Paco Weekenstroo
