In het voorjaar van 2002 loopt Burton C. Bell de oefenruimte van Fear Factory binnen. De brulboei van deze Amerikaanse metalband is onder invloed en verklaart nooit meer met gitarist Dino Cazares te willen samenwerken. Het is niet voor het eerst dat de heren elkaar de oorlog verklaren, maar deze keer lijkt de breuk onherroepelijk. Bijna zeven jaar later, om precies te zijn op 12 februari 2010, ligt Mechanize in de winkel en staat Fear Factory aan de vooravond van een nieuwe Europese clubtour.
We vragen Dino Cazares om enige uitleg met betrekking tot de opzienbarende comeback van een band die twintig jaar geleden werd opgericht en miljoenen albums heeft verkocht.
Cazares: “De breuk had eigenlijk alleen betrekking op Burton en mij. Hoewel wij al vrienden waren voor de oprichting van Fear Factory, was dit een explosie van opgekropte emoties en irritaties die nooit zijn uitgesproken. Daarbij komt dat wij enorm verschillen van karakter en dat we op dat bewuste moment een heel eigen visie hadden met betrekking tot het toekomstbeleid van de band.”
Waren er op dat moment dan toekomstplannen voor de band, na de teleurstellende reacties en de matige verkoop van het album Digimortal?
“Burton had wel eens aangegeven dat hij op muzikaal gebied iets anders wilde proberen, maar alles raakte in een stroomversnelling toen ook de zakelijke aspecten een grotere negatieve rol gingen spelen. Alle factoren bij elkaar vormden een ideaal moment voor de grote crash.”
Toch maakte Fear Factory een doorstart en kwam een paar jaar later zelfs terug met het acceptabele Archetype. Waarom heeft jouw terugkeer dan zo lang op zich wachten?
“Er hadden zich enkele situaties en veranderingen binnen de band voorgedaan, die zonder mijn medeweten plaatsvonden. Ik heb na de breuk meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om productiewerk voor andere bands te doen en om mijn eigen bands, waaronder Divine Heresy, te lanceren. Met deze band heb ik grenzen kunnen verleggen die binnen Fear Factory niet mogelijk zijn, dus die ervaring is voor mij heel verfrissend geweest. In Divine Heresy zal ik trouwens actief blijven, want ik heb nog veel plannen met de jongens.”
“Het toeval wil dat ik vorig jaar bij de afscheidstournee van Ministry een bijzonder prettig gesprek heb gehad met Burton, die op dat moment meewerkte aan deze tour. Gek genoeg vormde het einde van Ministry de basis voor een nieuwe start van Fear Factory, met als resultaat het nieuwe album.”
De muziek werd voorheen omschreven als cybermetal, mede vanwege de teksten, die een science fiction-achtige sfeer uitademden. Op Mechanize lijkt daar weinig meer van over. Is dit de belangrijke koerswijziging van Fear Factory in 2010?
“Men is altijd bezig geweest om onze muziek in een bepaalde categorie te plaatsen, maar wij zijn gewoon Fear Factory en hebben een eigen geluid. Wat de teksten betreft is het tegenwoordig niet meer noodzakelijk om de totale wereldgekte op een surrealistische wijze te beschrijven. Onze single Fear Campaign is daar een goed voorbeeld van. Regeringen misbruiken angst om de grote massa te beheersen. Eigenlijk is dat nooit anders geweest en het zal ook nooit veranderen.”
Mechanize kent overigens wel een aantal wijzigingen in de bezetting. Zijn deze wijzigingen uit diplomatiek oogpunt de beste voor deze situatie, aangezien er voor zowel Christian Olde Wolbers als Raymond Herrera, respectievelijk gitarist en drummer, geen plaats meer was? Of is dit de sterkst mogelijke bezetting waarmee Fear Factory er probleemloos nog eens tien jaren aanplakt?
“Met Christian lag het iets anders maar Raymond is diverse malen gevraagd om weer deel uit te maken. We moesten echter verder en Byron Stroud, die ook op de laatste albums meespeelde en zonder twijfel de meest logische en geschikte bassist voor de band is, attendeerde ons op Gene Hoglan. Zij kenden elkaar van de samenwerking met Strapping Young Lad en Gene is voor onze stijl absoluut de beste drummer die wij ons kunnen wensen. Verder bleek het vertrouwde productiewerk van Rhys Fulber een enorme positieve invloed te hebben op de nieuwe samenwerking, waarmee alle juiste ingrediënten voor de noodzakelijke chemie aanwezig waren. Zoals de zaken er nu voor staan worden de komende tien jaren een makkie.” tekst Jeroen Bakker foto Glen LaFerman
Livedata 21 februari VK Club, Brussels 22 februari Melkweg, Amsterdam 25 t/m 27 juni Graspop Metal Meeting, Dessel
