Het gaat goed met The Black Box Revelation. Twee jaar na het bejubelde debuut ligt Silver Threats in de rekken. Het is een rauwe en felle plaat geworden, eentje waarop de jongens hun capaciteiten bevestigen en de vermoedens over eendagsvliegen van tafel vegen. LiveXS zat samen met Jan en Dries aan de ontbijttafel en kreeg het ontwerp van de hoes voorgeschoteld. We zien een glimlachend gezicht, bedekt met een zilveren kraslaagje. Een idee van vader Paternoster, zo blijkt.
Jan: “Hier, je mag een keertje krabben.”
Dries: “Pas op, want je kan iets winnen!”
Jan: “Ja, we hebben een aantal boekjes gedrukt waarop ik een gouden tand heb.”
Silver Threats werd voor een groot gedeelte opgenomen in de Konk studios in London, thuisbasis van Ray Davies en door The Kooks omschreven als de meest inspirerende ruimte waar ze ooit hebben kunnen werken. Gold dat ook voor The Black Box Revelation?
Dries: “Inspirerend was het zeker. Wij hebben dezelfde foto’s genomen als The Kooks, zo aan de deur, maar dan wel met ons broek af.”
Jan: “Er hangt daar inderdaad een magisch sfeertje. Als je weet dat The Kooks daar hebben opgenomen en The Kinks daar nog steeds repeteren, dan geeft je dat wel een creatieve boost. Je wil niet voor hen onderdoen. Zeker niet als je de kans krijgt om te spelen op dé versterker waarmee Ray bij The Kinks speelde. Dan wil je daar het beste uithalen.”
Onder het motto ‘never change a winning team’ zijn jullie opnieuw de studio ingekropen met Mario Goossens.
Jan: “Met Mario zaten we zo zeer op dezelfde golflengte dat samenwerken met een ander nooit ter sprake is gekomen. Met twee jaar meer ervaring hebben we er nog meer kunnen uithalen dan vorige keer. We hadden minder tijd nodig om de dingen op te nemen en meer tijd om te streven naar een sterkere plaat, die nog feller klonk dan TBBR. We legden nog meer nadruk op onze eigen bluesy, rauwe klank. Bij de eerste plaat was het spelen zelf nog veel meer een uitdaging.”
Dries: “En ze klinkt ook meer als een geheel en net daar ben ik bijzonder tevreden over. We hebben die plaat namelijk in twee delen moeten opnemen, omdat we het te druk hadden met touren. Maar dat hoor je dus niet.”
Opnemen in de Konk heeft jullie geen windeieren gelegd, want ondertussen zijn jullie heel bekend geworden in London, voornamelijk bij het gay-publiek. Kan je dat verklaren?
Dries lacht luidkeels, maar toch betrapt: “Hoe weet jij dat? Ja, wij zijn daar een keer naar een homoclub geweest. Mario’s vriendin woont in London en zij nam ons mee naar die tent.”
Jan: “Het moment dat we binnenstapten, voelde ik dat er een andere sfeer hing. Het was me al opgevallen dat daar niet één vrouw was, maar ik legde de link niet. Tot ik rondkeek en merkte dat elk kopke van elke gast in die bar naar ons aan het staren was. Toen viel mijnen frank.”
Dries: “Verschrikkelijk! En dan kwamen ze ook nog eens op ons af. Eentje kwam zo zelfvoldaan vragen “Are there any tight pussies in here?” en een andere vroeg “Are you a virgin? I bet you’re not!”
Jan: “We stonden al heel dicht tegen de bar aangedrukt. Ja, dan kunnen ze al niet aan uw gat, hè. En toen dat ze Dries begonnen te versieren was het: pint leeg en naar buiten.”
Dries, het trauma nog steeds niet verwerkt: “Dat was toch een vies kot, hoor.”
Ook live klinkt het duo nog steeds heel vies. Tot eind april staan ze zowat dagelijks geboekt op een podium ergens in Europa, waaronder enkele leuke Nederlandse zalen. tekst Ioan Kaes foto Tim Paternoster
Livedata 27 februari Rotown, Rotterdam 1 maart Paradiso, Amsterdam 3 maart Merleyn, Nijmegen 4 maart Ancienne Belgique, Brussel 26 maart PIAS Nites, Brussel 20 april Trix, Antwerpen 21 april L’Escalier, Luik 27 april Vooruit, Gent 28 april Depot, Leuven 3 mei Depot, Leuven 4 juli Rock Werchter, Werchter
