Je zou de mannen van Customs het verwijt kunnen maken dat ze met hun op eighties leest geschoeide indierock nou niet bepaald het wiel hebben uitgevonden, maar eerlijk is eerlijk: er verschenen de afgelopen tijd weinig cd’s die zo tsjokvol pakkende gitaarpopsongs stonden als Enter The Characters. En zoals we Interpol ooit verweten dat ze als Joy Division klonken en White Lies vergeleken werd met Editors, zo geldt ook nu: zonder die originaliteitsprijs gaan deze Belgen dit jaar ook hoge ogen gooien in het live/festival-circuit.
Drie maanden geleden had in Nederland nog niemand van Customs gehoord maar nu begint het balletje definitief te rollen. Hoog tijd dus voor een gesprek met zanger Kristof Uittebroek. Wat gelijk opvalt is hoe tenger en welbespraakt Uittebroek is. Een stijlvol, charismatisch type.
Laten we aan het einde beginnen. Was het gelaagde, epische Acrobats altijd bedoeld als slottrack van de cd?
Kristof: “Ja, we hebben zelfs getwijfeld of het nummer überhaupt op Enter The Characters moest belanden. Omdat het toch een beetje een buitenbeentje is. Maar het is wel echt een goed laatste nummer.”
Hebben jullie dat nummer onlangs geschreven of juist…
“…Heel lang geleden al. Het is één van onze oudste songs.”
De andere songs zijn over het algemeen juist heel bondig, melodieus en voorzien van pakkende hooks. The Matador, Justine en Rex bijvoorbeeld. Als je ‘I like it on the inside’ zingt in The Matador waar doel je dan precies op?
“Het gaat over een relatie die aan het afbrokkelen is. De hoofdpersoon vond die relatie eigenlijk wel plezierig en nu staat hij ‘aan de buitenkant’. Hij lijkt onzichtbaar te zijn geworden.”
Dat klinkt autobiografisch.
“Ja, dat is het ook. Moeilijkheden, twijfel. Je denkt op zo’n moment dat het stroef loopt, maar nog wel goed zal komen, terwijl de ander misschien de knop al definitief omgedraaid heeft, deep down weet dat het eigenlijk gewoon voorbij is.”
Is het niet raar dat zoiets niet direct uitgesproken wordt?
“Ik denk dat één van de twee een ultimatum stelt en de intuïtie van de ander test.”
Over het algemeen schrijven jullie enorm pakkende songs. Geen gedreutel, maar duidelijkheid.
“Het belangrijkste voor een goede song is voor ons een pakkende melodie en een lekker ritme.”
Er wordt in de bio nogal eens verwezen naar de tachtiger jaren. Namen als Duran Duran en The Human League vallen. Is dat decennium zo belangrijk voor jullie?
“Toen we begonnen wilden we iets nieuws maken met het soort muziek dat in die tijd werd gemaakt. Het moest die sfeer hebben.”
En hebben jullie hiervoor al in andere bands gezeten?
“Ja. De bassist en ik zaten ooit samen in een band, maar als je lang genoeg terug graaft hebben we allemaal roots in de hardcore punk scene.”
Wow! Dat is onverwacht.
“Toen waren we een jaar of negentien, nu zijn we rond de dertig. Je ontwikkelt je.”
Vertel eens wat over Tonight We All Stand Out.
“Dat gaat over een tussenjaar in het leven van een aantal van mijn vrienden. Het jaar na de studie voordat de volgende fase in je leven begint. Mijn vrienden en ik hadden zo’n jaar in Leuven. Daarom zing ik als eerste zin ook: ‘Focus on steering’. Probeer richting te vinden.”
Justine werd voorzien van een hele mooie clip die in Berlijn werd opgenomen. Waarom daar?
“De regisseur vond dat dat nummer een Duitse sfeer had en dus wilde hij gebruik maken van die skyline.”
Want, voor wie de clip nog niet gezien heeft, jullie staan te spelen op het dak van een pand.
“Ja, we moesten ter plaatse onderhandelen met een beetje louche figuur over de betaling om dat dak te mogen gebruiken. Maar we zijn er uitgekomen.”
There’s Always Room For One More Poledance is een heel mooi nummer, maar ook Customs van zijn meest fragiele kant. Spelen jullie dat ook live?
“Jawel, maar het is niet altijd even makkelijk. We spelen die song in België als onze eerste bis (Vlaams voor toegift, red.) en het moet wel echt helemaal stil zijn als we beginnen. Je moet dus goed timen wanneer je het inzet.”
Dus wordt ie waarschijnlijk overgeslagen tijdens de festivals?
“Ja, ik denk het wel. Dan zal het minder goed werken.”
Hoe ontstond Rex?
“Heel snel. We hebben het nummer in een uur geschreven. Ik wist bij de eerste riffjes en de momenten waarop de drums invielen al: ‘dit is raak, hier moet ik niet te veel aan veranderen’. Acrobats was stukken moeilijker. Daar hebben we wel tien versies van."
Tien?! Wat was er fout aan de eerste negen versies?
“De tiende klopt ook niet, maar dat onaffe is juist de charme van dat nummer.” tekst Arnold Scheepmaker foto Drik Leunis
Livedata 1 maart Paradiso, Amsterdam 6 maart Rotown, Rotterdam 11 maart Doornroosje, Nijmegen 12 maart Fenix, Sittard 13 maart W2, Den Bosch 19 maart Muziekodroom, Hasselt 20 maart Novarock, Kortrijk 25 maart De Spiegel, Sint-Niklaas 2 april Enterrock, Genk 4 april Paaspop, Schijndel 24 april Ekko, Utrecht 30 april Vooruit, Gent 7 mei Muziekgieterij, Maastricht 22 mei 013, Tilburg 27 juni Rockin’ Park @ Goffertpark, Nijmegen
Meer livedata? Check www.myspace.com/customstheband !
