Laat ik maar eens stoer doen en het gelijk van de daken schreeuwen: In een perfecte wereld zou The Soft Pack kunnen uitgroeien tot een nieuwe Strokes. Maar ja, Haïti, Al Qaida, het Songfestival… die wereld is niet echt perfect, hè!? Dus moeten we realistisch blijven en gewoon stellen dat dit Amerikaanse viertal een pico bello rafelig indierock debuut heeft afgeleverd.
Vol schots en scheve gitaarpartijen, superstrak voortrammende garagerock-achtige ritmes en de quasi nonchalante zang van Matt Lamkin.
Tien songs in een krap half uurtje, geen noot te veel, geen commerciële
danwel hipster knievallen. Ja, ze ogen cool, maar ze zijn niet
overdreven op zoek naar een radiohit.
Wel spelen ze de komende maanden ongeveer honderd keer overal en nergens op deze aardkloot. Waarvan tot nu toe maar een keertje in Nederland, om precies te zijn in de kleine bovenzaal van Paradiso, na een uitverkochte show van indiepoppers Hockey. Nou zal je wel gek zijn als je vervolgens wegloopt, dus voorspellen wij nu alvast verhitte taferelen. Want live mag The Soft Pack er zeker ook zijn. Afgelopen zomer ging de hele wei plat tijdens het Metropolis festival en bleek ook die Feelies-invloed (het losse, het rammelende) zich nadrukkelijk te doen gelden. Wij belden zanger Matt Lamkin in San Diego en vroegen hem het hemd van het lijf.
Jullie songs zijn zowel ‘loose’ als ‘tight’. Snap je waar ik op doel als ik dat zo zeg?
Matt: “Zeker, dat is ook iets waar we zelf mee bezig zijn. Hoewel ik denk dat onze oudere songs vooral losjes gespeeld werden en we nu wat meer focussen op zo strak mogelijk spelen. Heel hecht voortrammen, weinig adempauzes, echt als een machine tekeer gaan zeg maar. Maar de toon moet wel ‘off the cuff’ blijven, intens maar toch nonchalant."
Nou, dat lukt prima. De tekst van Answer To Yourself boeit. Dat nummer lijkt te zeggen: je bent alleen verantwoording aan jezelf schuldig.
“Klopt. Uiteindelijk ben jij verantwoordelijk voor wat jij doet. Als het misloopt ben jij alleen daar de dupe van. Maar ook: laat je niet door anderen weerhouden om dingen te doen. Geloof in je zelf. Ga ervoor! Zoiets.”
Aan de westkust van Amerika hebben jullie getourd met Phoenix. Werkte die combi goed?
“Ja, tot nu toe liepen de meeste tours goed. We hebben naast Phoenix ook met The Breeders en Franz Ferdinand gespeeld. Ik denk dat de meeste mensen wel kunnen aanhaken bij onze songs en Phoenix trekt sowieso een plezierig, open-minded publiek. Met hun zelf kun je ook lachen. Typische Fransen.”
Eerst heette de band The Muslims, dat werd opeens veranderd in The Soft Pack. Jullie voorzagen problemen?
“Toen we de band in San Diego begonnen hadden we er niet echt bij stil gestaan. Tot we van derden hoorden dat die naam nadelig voor ons zou kunnen werken. Toen hebben we er over nagedacht en besloten dat we nu nog konden switchen. Overigens: The Soft Pack is een naam van een collectie dildo’s. Dus blijft het een rare naam. Net als Steely Dan zijn we nu vernoemd naar een dildo. Alleen weet vrijwel niemand dat.”
In de komende maanden gaan jullie de hele wereld rond om te spelen. Toch klink je heel relaxt.
“Dat ben ik ook. We moeten binnenkort bijvoorbeeld ook een paar tv-shows doen, waaronder David Letterman, en daar wordt door veel mensen heel gewichtig over gedaan. Dan gaan ze kijkcijfers brullen enzo, maar ik denk dan altijd: die shows worden uitgezonden op het moment dat onze doelgroep in de kroeg staat, dus ik blijf er kalm onder.”
Lamkin denkt even na, en vervolgt dan: “Zo zijn we begonnen en zo willen blijven. We regelden twee shows in San Diego, Vice magazine vond het tof wat we deden, onze vrienden ook, mooi toch?”
De cd werd geproduceerd door Eli Janney, die vroeger in Girls Against Boys zat. Waarom hij?
“We delen invloeden. Hij snapt hoe we willen klinken. We hielden vroeger van Girls Against Boys. Smerige baslijnen, een gure sound, de intonatie van The Fall… met zoveel raakvlakken was hij de meest logische keuze.” tekst Arnold Scheepmaker
Livedata 2 maart Paradiso, Amsterdam 3 maart AB, Brussel
