Als je zanger/gitarist Adam Thompson vol emotie de zin ‘your body was black and blue’ hoort zingen en vervolgens die desolate huizen op de cover van debuut These Four Walls ziet, zou het je vergeven worden als je denkt dat Thompson over misbruikte kinderen zingt.
“Dat is me eerder gevraagd, maar zo was het niet bedoeld,” zegt de frontman van We Were Promised Jetpacks als we hem bellen tijdens de uitgebreide Amerikaanse tour van de band. “Het is meer een zin die voortkomt uit mijn chronische neiging tot doemdenken. Als ik een anekdote hoor of iets meemaak, ga ik eigenlijk meestal automatisch uit van een worst-case scenario. Vooral omdat situaties dan meestal toch blijken mee te vallen. Of je bent in ieder geval goed voorbereid op het noodweer dat gaat komen.”
Momenteel bevinden jullie je in het Zuid-Westen van de US. Een hele onderneming voor vier jonge Schotten. Hoe gaat alles daar?
Adam: “Super, beter dan verwacht zelfs. We zijn een relatief kleine band voor echte liefhebbers, zo bekijken we onszelf althans, dus als je dan aan de andere kant van de wereld voor volle zalen speelt ben je blij verrast.”
Jullie schrijven enorm intense, plezierig open gestructureerde composities die jij voorziet van poëtische teksten. Ships With Holes Will Sink is daar een goed voorbeeld van.
“Mijn teksten staan altijd open voor interpretatie. Ik heb er zelf wel specifieke ideeën over, maar wil daar meestal niet te veel over kwijt. Ik zie liever dat de luisteraar bij mijn zinnen zijn eigen verhaal bedenkt. Op de hoes zie je bijvoorbeeld die grijzige huizen in een soort schemerlicht, maar je weet niet of het de vroege ochtend of de late avond is. Wat de context van die foto precies is, dat willen we ook graag open houden. Hetzelfde geldt voor de muziek: niet te veel invullen.”
Luisterende naar de teksten kom je wel op me over als een echte denker.
“Dat ben ik ook. Ik heb zelf een geweldige jeugd gehad, maar realiseer me dat ik daar mazzel mee heb gehad. Ieder kind is puur, maar waar je geboren bent, hoe je behandeld werd, wat je meemaakt tijdens het opgroeien, dat kleurt allemaal wat voor volwassene je later wordt. Dat soort gedachtegangen fascineren met als ik teksten schrijf.”
Jullie hebben met Ken Thomas en Peter Katis aan dit debuut gewerkt. Wie deed wat?
“We gingen eerst de studio in met Ken Thomas, maar die had te weinig tijd voor ons en toen we de opnames terug hoorden waren we niet tevreden. We klonken niet zoals we wilden klinken. We hadden op voorhand een bepaalde sound in je hoofd en er klopte gewoon teveel niet. Maar er was al veel geld uitgegeven, dus toen zijn we met Peter Katis vrij low-budget net buiten Londen een groot deel opnieuw gaan opnemen en toen klopte het wel helemaal. Daarom heeft het relatief lang geduurd voordat These Four Walls definitief uitkwam.”
Adam denkt even na, en vervolgt dan: “Weet je, je krijgt soms maar één kans en we hadden zoiets van: als we dit verknallen, als we braafjes doen wat het label zegt en ons gevoel verloochenen, dan komen we die klap nooit meer te boven. Achteraf was dat de verstandigste beslissing die we ooit genomen hebben.”
Conductor heeft een heel fijnzinnige opbouw. Vooral het dromerige middenstuk moet het hebben van de sonische subtiliteitjes.
“Die track was een nachtmerrie om te mixen. De meeste songs speelden we al live voordat we ze opnamen, maar Conductor was echt een zoekplaatje. Allerlei verschillende microfoon-opstellingen, een hoop probeersels… het duurde lang. Maar de zware bevalling leverde uiteindelijk een prima eindresultaat op. Dat peinzen is dus niet voor niets geweest.” tekst Arnold Scheepmaker
Livedata 26 april Melkweg, Amsterdam
Gerelateerde berichten:
- Hengstenbal bij We Were Promised Jetpacks in de Melkweg
- We Were Promised Jetpacks – In The Pit Of The Stomach: ‘Beklemmend mentaal vuurwerk’
- Mono: “Componeren is net als plassen”
- C-mon & Kypski over We Are Square
- Pete And The Pirates komen naar Nederland: ‘we zijn echt maatjes, we maken nooit ruzie’
