De Amerikaanse singer/songwriter Holly Miranda (Detroit, 1983) schrijft al vanaf haar elfde liedjes over politiek, liefde en persoonlijk lief en leed. In 2001 bracht ze High Above The City uit, een album dat exclusief te koop was bij haar optredens. Met The Magician’s Private Library , een intense samenwerking met producer en TV On The Radio-gitarist David Sitek, debuteert ze nu echt. Live klinkt ze rauw en schel, op de plaat lieflijk en soms smekend. Ze is een frêle schoonheid, met rockbitch-look en een stevige uitgesproken mening. “Ik heb niet per se één specifieke stijl. Ik wissel van luid naar zacht, speel solo en in een band. Ik ben nu eenmaal geen eenzijdig mens.”
De titel van het nieuwe album komt van Miranda’s schizofrene oom Ronnie, de jongste broer van haar vader: “Tijdens een boottocht liet ik hem Dark Side Of The Moon van Pink Floyd horen. Bij het stukje waarop die man hardop lacht met een hoop geroezemoes op de achtergrond, bedacht ik dat het misschien niet zo’n goede keuze was om hem dat te laten horen. Toen ik vroeg wat hij ervan vond, zei hij: ‘I think it sounds like a magician’s private library’. Ik wist direct dat dit de titel van mijn debuut zou worden. Ik heb het album aan hem opgedragen.”
De plaat is al in 2008 opgenomen, nog voor er een platendeal was. “David en ik wilden de plaat maken en zijn begonnen voordat we wisten hoe we alles gingen betalen. Hij had zijn werk, ik was – en ben – veel aan het toeren met mijn band The Jealous Girls en als soloartiest. Het was lastig om op hetzelfde moment op dezelfde plaats te zijn.” De opnamen waren een flinke uitputtingsslag, die vooral ’s nachts plaatsvonden. Het harde werken trok de aandacht van V2 en van Kanye West. Die laatste plugt de zangeres ongegeneerd op zijn eigen website. Het leverde veel airplay op en aandacht van Amerikaans televisiezenders.
Holly Miranda groeide op in een extreem religieus gezin waar alles draaide om de bijbel. “Alle seculiere muziek was verboden of duivels.” Als zestienjarige besluit ze in te trekken bij haar zus in New York. Ze ontwikkelt snel een nieuwe levensstijl en gaat fulltime musiceren. “Ik ben nergens voor weggelopen, maar ik ben naar de plaats gegaan waar ik wilde zijn. Ik voelde me niet gehoord, maar door muziek te maken en mijn verhaal te vertellen, ben ik geheeld. Ik heb overigens een fijne relatie met mijn ouders en ze zijn trots op me.”
The Magician’s Private Library klinkt als filmmuziek, geschikt voor een vampierfilm. De nadrukkelijke bassen en beats, de etherische elektronica, gitaarrifs en belletjes verraden de hand van David Sitek. Thema’s zijn liefde, dromen, politiek en een voor haar persoonlijk zeer belangrijke: het homohuwelijk en al hetgeen er om te doen is in de Verenigde Staten. Joints en single Forest Green, Oh Forest Green doen denken aan kinderliedjes, het liefdesliedje Waves en het noodlottige Sleep On Fire zijn steviger. “De titel verbindt alle nummers met elkaar, maar de plaat vertelt niet één verhaal. Het meeste komt voort uit mijn eigen fantasie en mijn persoonlijke belevingswereld. Als ik schrijf, ben ik in mijn eigen magische universum.”
Ook al ligt de plaat nu in de winkels, eigenlijk zijn de nummers nooit echt af. De zangeres verandert de liveversies regelmatig. “Liedjes blijven groeien. Dat moet ook. Ik hou van die ruimte waarbinnen je het nummer herkenbaar houdt en toch eindeloos kunt experimenteren en verbeteren. Ik hoop dat ik dat niet alleen maar met mijn muziek kan doen.”
“Weet je, ik doe dit niet voor geld of roem. Ik wil gewoon mijn verhaal delen en me blijven ontwikkelen. Ik maak mezelf niks wijs. Ik weet wel dat niet iedereen mijn muziek goed vindt. Maar ik ben eerlijk en dat is niet altijd gemakkelijk. Het leven is nu eenmaal een kwestie van ervaren terwijl je het doet. tekst Jacqueline Schoonhoven foto Sebastian Mlynarski
Livedata 22 april Rotonde, Brussel 23 april London Calling @ Paradiso, Amsterdam
