Met American Spiritual heeft Dirty Sweet een sterk en veelzijdig tweede album afgeleverd, waarin de invoed van de jaren zeventig sterk aanwezig is zonder dat het gedateerd klinkt. De jonge Californiërs hebben met hun stevige southern rock al eens eerder de Nederlandse clubs onveilig gemaakt, met als hoogtepunt een uitverkocht Paradiso. Ook maakten ze al eens indruk op het Moulin Blues Festival , waar de band op 8 mei voor de tweede keer zal aantreden.
Voordat het optreden in het Paard van Troje gaat beginnen vragen we aan zanger Ryan Koontz onder meer of er nog iets over is van de wilde jaren zeventig vol sex, drugs en rock’n’roll.
Koontz: “Er is tegenwoordig een hevige concurrentie tussen bands onderling om maar overal te kunnen spelen. De malaise in de muziekindustrie doet de machtspositie van zaaleigenaren toenemen, want bands bieden steeds vaker aan om gratis op te treden. Het komt er op neer dat je zeer professioneel met je muziek dient om te gaan en geen steken kan laten vallen. Wij hebben geen roadies die alles voor ons in- en uitpakken. Ja, we drinken graag iets voor, tijdens en na het optreden. En natuurlijk gebeurt er wel eens ‘iets’, maar de tijden zijn toch echt veranderd. Wij zijn bovendien nog lang niet zo ver als bijvoorbeeld Led Zeppelin, dat indertijd werd omringd door groupies en drugs.”
De reacties op American Spiritual zijn uitstekend, maar waarom moest de opvolger van …Of Monarchs And Beggars zo lang op zich laten wachten?
“Na het uitbrengen van …Of Monarchs is er heel intensief aandacht besteed aan het promoten van dit album. We hebben ruim een jaar lang heel veel live gespeeld. Het schrijven van de nummers en de muziek voor American Spiritual was nog het minst tijdrovend. Het probleem zat meer in de afronding van het album en vooral het vinden van een geschikt label waarop het kon worden uitgebracht.”
Jullie bevinden je toch in de positie dat de maatschappijen voor het uitzoeken zijn?
“Dat valt dus behoorlijk tegen. Het belangrijkste is dat je een goede klik hebt met de mensen van de maatschappij, want je wilt het beste voor de band. Je verwacht dat iedereen zijn uiterste best gaat doen om van het album een succes gaat maken. Bij de meeste labels heb je te maken met wurgcontracten die vol zitten met kleine lettertjes. Ze brengen je album uit, maar je verdient er helemaal niets aan. Die ondersteuning is heel belangrijk, maar men wil er over het algemeen domweg veel geld aan verdienen. Of er goede muziek op je album staat is steeds vaker van secundair belang.”
Je zegt dat het schrijfproces soepel verliep. Hoe komt een song als Empty Road, één van de hoogtepunten van het album, eigenlijk tot stand?
“We zaten thuis bij onze gitarist en ik neuriede de harmonieën van iets wat later Empty Road zou worden. De jongens begonnen spontaan mee te spelen op akoestische instrumenten waarmee de basismelodie al snel vaststond. De tekst is dikwijls een mix van desolate gevoelens die betrekking hebben op een fictief persoon of soms op jezelf gecombineerd met actuele zaken uit de harde realiteit. Het hangt vaak af van je gemoedstoestand.”
Toch lukt het jullie uiteindelijk weer om er een feest van maken op het podium? Worden jullie wel goed begrepen door de fans?
“Het is inderdaad een groot contrast, maar hoewel we geen politieke band zijn hebben we een groot besef van wat er zich momenteel allemaal afspeelt in Amerika. Denk maar eens aan alle daklozen, of aan mensen die een verkeerde keuze hebben gemaakt waarvoor ze een leven lang moeten boeten. We zijn echt teleurgesteld in Amerika, waar iedereen maar doet alsof er niets aan de hand is en zichzelf voor de gek houdt.”
Een goed voorbeeld daarvan is Star-Spangled Glamour.
“Precies! Met een stel neptieten en andere vormen van plastische chirurgie laat iedereen zich in Hollywood van zijn lelijkste kant zien. Doe maar alsof je gelukkig bent. Uiteindelijk is het wel de bedoeling dat iedereen zich oprecht prettig voelt bij ons optreden.”
Ben je nog steeds optimistisch over de toekomst van Dirty Sweet?
“Absoluut, we doen het in Europa erg goed. De mensen hier zijn goed voor ons en waarderen wat we doen. Hoewel ook hier de business harder is geworden, wordt je als artiest toch met zorg behandeld.”
Wat weet je nog van die eerste keer in Paradiso?
“Ik kan me nog goed herinneren dat één van de jongens naar boven liep om vlak voor het optreden de versterkers op te warmen en terugkwam in de kleedkamer met de mededeling dat er maar vijftien bezoekers in de zaal stonden. Toen we een half uur later het podium op kwamen was de zaal afgeladen vol. Toen voelden wij ons oprecht gelukkig!” tekst Jeroen Bakker live-foto Marco van Rooijen
Livedatum 8 mei Moulin Blues Festival, Ospel
