De vorige keer dat ik ze sprak stelden de Cassady zusjes zich werkelijk onuitstaanbaar op richting ondergetekende. Dus krabde ik me eens grondig achter mijn oren toen er weer een interview met de dames werd aangeboden. Maar na beluistering van de prachtig veelzijdige nieuwe cd Grey Oceans dacht ik: ‘Ach, wat is het ergste wat er kan gebeuren?’ en toog ik richting het luxe appartement waar het duo die dag verbleef.
De voortekenen waren wederom typisch CocoRosie. Tijdens de laatste echte winterweek (buiten was het min vijf) stond de verwarming op 26, de deur naar het balkon wijd open, lag de vloer bezaaid met kinderspeelgoed en gewaden, pompte een I-pod (aangesloten op de boxen van de flatscreen-tv) keiharde r&b de kamer in en waren de dames in geen velden of wegen te bekennen. Lekker dan!
Voor een ieder die zo’n vervreemdende sfeer wat eigenaardig voorkomt: zussen Bianca en Sierra Cassady zijn een apart tweetal. Een nomadenbestaan in hun jeugd, die verdeeld werd tussen hun gescheiden ouders, flirtend met hun seksualiteit (Bianca is lesbisch, Sierra hetero (?), in het verleden waren er links met Antony), grossierend in muziek die klinkt als een mengeling van triphop, opera en elektronica met toefjes rap en fifties elementen.
Tot op het laatste moment zou ik Bianca te spreken krijgen, maar zodra de twee terug waren van een fotoshoot, switchte ik razendsnel toch naar Sierra. Die keek me bij begroeting namelijk sjansend aan, terwijl Bianca juist glazig door me heen keek. Soms heb je dat. Een ingeving.
Geen slechte, want Sierra teast er een half uur flink op los. Pruillipjes, nadrukkelijk uitrekken, veelbetekenende blikken… wie had het gedacht?
Jullie hebben nogal wat spullen bij je. Waarom nemen jullie alles mee op sleeptouw?
Sierra: “We leven als een soort nomaden als we op tour zijn. We hebben niet echt een huis. De komende maanden doen we pers, spelen we overal en nergens en kunnen we niet even terug naar een opslagruimte. Dus zeulen we alles maar mee.”
Jullie zijn daar aan gewend. Jullie ouders woonden ook nooit op één plek. Heeft dat voor- en nadelen?
”Vooral voordelen. Je hebt alle vrijheid. Hoewel je soms in een auto moet slapen.”
Ik heb soms de indruk dat Bianca en jij verschillende elementen toevoegen aan CocoRosie. Misschien omdat jullie vocalen heel anders zijn. Werken jullie veel apart van elkaar aan de muziek?
“Ik kan me goed voorstellen dat je dat vraagt, maar we doen bijna alles samen. (suggestieve blik) Bijna alles.”
Jullie spelen hier binnenkort in twee behoorlijk grote, vrij theatrale zalen. Toeval?
“We weten lang niet altijd waar we terecht komen, hoewel een goede geluidskwaliteit wel van belang is voor onze performance. Maar je hebt het helaas lang niet allemaal in de hand.”
Er zitten enorm veel ideeën in het nieuwe songmateriaal, maar soms lijken de nummers zich niet te richten op een climax.
“Veel songs ontstaan vanuit kleine melodietjes of poëzie die we kwijt willen in de tracks. Soms zitten er een aantal ideeën in een liedje die misschien niet direct bij elkaar passen. Maar zolang het goed klinkt is dat wat ons betreft niet erg.”
Lemonade vermengt een mystieke feel met een heel onschuldige vijftiger jaren sfeer. Waar waren jullie naar op zoek?
“Naar een bepaalde atmosfeer uit onze jeugd. We woonden toen eventjes in een heel klein dorpje in Arizona, middenin de woestijn. Een gehucht met een paar straten en een tankstation. De sfeer daar was heel eigenaardig en retro. Daar past Lemonade goed bij. Heel letterlijk is het ook een ode aan mijn opa. Die dronk altijd limonade en deed dan alsof als hij alcohol dronk.”
Kun je me uitleggen hoe die MySpace rage is ontstaan waarbij meisjes snorretjes op hun gezicht tekenden? Jullie waren de eersten die dat deden. Weten die meisjes dat?
“Ik denk het niet, maar het is wel heel cute dat ze het doen. We gaan zelf niet zo veel uit, dus we zien het nooit in clubs, maar we hebben gehoord dat het echt een copycat-ding werd. En ja, wij deden dat toen niemand het deed, terwijl het nu zelfs doorgedrongen is tot de high fashion wereld. (Lachend) Raar!”
Op de track Grey Oceans klinkt CocoRosie op zijn liefst en eerlijkst. Is het daarom de titeltrack geworden?
“We lieten de meeste nummers acht maanden tot rust komen nadat we ze geschreven hadden. Om er na een tijdje nog eens objectief naar te kunnen luisteren. En Grey Oceans raakte een gevoelige snaar bij ons alletwee. Dus voelde het logisch om daarvan het hart van het album te maken. Sowieso staat het ook voor de dagdelen waarop deze cd tot stand kwam. We werken graag als het schemerig is. Dus in de zomer rond tien uur ‘s avonds of juist vanaf vier uur ‘s nachts.”
Dan staan jullie daarvoor echt speciaal op?
“Ja. We voelen ons thuis in het grijze gebied. Niet helemaal duister, maar het mag ook niet te licht zijn. Zoals veel van onze vorige songs bijvoorbeeld water-gerelateerd waren. We gaan nadrukkelijk door fasen en bijbehorende gemoedstoestanden heen. We volgen altijd ons gevoel.” tekst Arnold Scheepmaker foto CocoRosie’s Mom
Livedata 15 mei Cirque Royal, Brussel 16 mei De Oosterpoort, Groningen 17 mei Muziekcentrum Frits Philips, Eindhoven
