Sergio Pizzorno, de gitarist van de Britse band Kasabian, staat bol van de tegenstrijdigheid. Aan de ene kant oogt hij net als zijn medebandleden woest en onverschrokken, aan de andere kant vraagt hij je als een klein kind het hemd van het lijf.
“Hoe spreek je water uit in het Nederlands?” Terwijl hij zich tegoed doet aan de Haribo-kindermix – “Deze zijn lekker, hoor!” – vertelt Sergio over de rol van Kasabian in de huidige popscene en zijn bizarre ontmoeting met Snoop Dogg.
Kasabian is uitgegroeid tot een band van stadionformaat. Sinds de doorbraak in 2004 met het zelfgetitelde debuutalbum raakt het publiek telkens weer in extase van opzwepende neo-psychedelische britpophits als Club Foot en de recente single Fire. Het derde album, West Ryder Pauper Lunatic Asylum, kreeg een nominatie voor de Mercury Music Prize. Bij de Brit Awards dit jaar mochten ze de prijs voor Best British Group mee naar huis nemen.
Ondanks de talloze nominaties en awards die de band inmiddels bij elkaar heeft gesprokkeld, blijft de contradictie opspelen. Nog altijd kent niet iedereen Kasabian. Sergio is er trots op niet bij de gevestigde orde te horen, maar tegelijkertijd staat hij ervan versteld. “In ons thuisland en landen als Australië en Japan zijn we enorm populair, terwijl we in vergelijking met bands als The Killers en Kings Of Leon eigenlijk hele rare albums en nog vreemdere singles uitbrengen. Als je naar hun muziek luistert klopt het, maar bij ons snappen veel mensen het niet.”
Dat is precies de truc van Kasabian. Het is namelijk altijd hun bedoeling geweest om de underdog te blijven. Sergio verklaart: “Het moment dat je muziek probeert te laten kloppen, gaat er een stukje van jezelf dood. Succes betekent niets meer als je daarvoor jezelf moet opgeven.” Zijn rare creatieve twist houdt hem scherp en geïnteresseerd. “Ik hou ervan om mensen op het verkeerde been te zetten,” aldus Sergio.
Hij benadrukt dat er niets cools aan is om raar te doen, enkel omdat je zo over wilt komen. Liever grijpt hij terug naar het verleden: “Ik hou meer van pop uit de jaren zestig, zoals Pink Floyd. Die waren enorm populair, maar nog steeds vreemd.” De huidige popscene kent ook wat merkwaardige snuiters die niet in een specifiek hokje willen passen, zoals Lady Gaga. Sergio: “Lady Gaga vind ik heel tof. Ik weet niet waarom, maar ze fascineert me. Op het eerste gezicht zijn haar liedjes niet zo overtuigend, maar na een tijdje lukt het haar om je ermee over te halen. Het ligt totaal niet in de lijn van mijn eigen muziek, dus ik zou er helemaal niets van moeten hebben, maar ik vind het toch gaaf.”
Het brengt Sergio op een anekdote over een andere artiest die niet zo gek veel met zijn eigen muziek van doen heeft: Snoop Dogg. Hij ontmoette hem op het Britse T In The Park in 2006. Sergio vertelt opgetogen, alsof het gisteren gebeurd is: “We hadden hele sterke pillen gekocht van één of andere gast, en toen werd alles nogal wazig. Vlak daarna liep ik backstage toevallig langs Snoop Dogg. We keken elkaar aan, en toen bokste hij me, zo van ‘what’s up?’. Ik bokste hem terug, alsof we elkaar al jaren kenden. Ik liep daar met al m’n vrienden, maar bleef natuurlijk kalm. Toen hij voorbij was, draaide iedereen zich om en zei: ‘Wooooaaaaah, zag je dat!’ en daarna ging ik los, jongen!” Hij grijnst en eet nog een snoepje.
Vlaggenverbod
Nu we het toch over festivals hebben, wat vindt Sergio eigenlijk van het recente idee om de vlaggen op Glastonbury te verbieden? Op Lowlands zijn ze al verboden, Pinkpop gedoogt ze. Sergio knikt instemmend: “Dat lijkt me een uitstekend idee. Ik hoop dat ze die dingen verbieden, want hoewel het er mooi uitziet vanaf het podium, zou het me enorm irriteren als ik in de loopgraven zou staan.” Loopgraven? Sergio legt uit (lachend): “Ja, als het slecht weer is lijkt Glastonbury net op een slagveld!” Hij voegt er nog aan toe dat als hij al het veld op zou gaan, hij op z’n minst wat paddenstoelen of wiet zou meenemen, en ver weg van het podium zou staan. “Anders zou ik knettergek worden van die vlaggen.”
Sergio moet nog wat kwijt: in Nederland hebben we altijd rare namen voor festivals. Hij waagt het erop en noemt Pukkelpop als voorbeeld. Jammer genoeg is dat van onze zuiderburen. Sergio lacht schaapachtig: “Oh, oeps, dat was vast een grote belediging!” Hoewel hij eerder op Lowlands speelde, weet hij over Pinkpop nog niets. Maar dat deert hem niet, zegt hij. “Ik hou er wel van als ik niet zoveel weet over waar we gaan spelen. That’s how I roll.”
tekst Judith Laanen
Livedata 27 mei Tivoli, Utrecht 28 mei Pinkpop, Landgraaf 31 mei AB, Brussel 4 juli Roskilde Festival, Roskilde 15 juli Benicassim, Benicassim 15 augustus Sziget Festival, Boedapest
