Florence Welch, zangeres van de Britse bohémienne popband Florence and the Machine, is snel afgeleid. Ook tijdens dit interview. Af en toe verdwijnt ze afwezig in haar eigen wereld, dan weer buigt ze zich abrupt voorover om te frunniken aan de bloemen die in de vaas op tafel staan. Tussen de korte anekdotes die ze vertelt, geeft ze spaarzame informatie weg over de opvolger van Lungs, de debuutplaat waarmee ze in 2009 iedereen versteld deed staan.
Als een vuurrode wervelwind raasde Florence (1986) in 2009 door muziekland en viel ze direct in de prijzen. Een paar wapenfeiten: na het uitbrengen van Lungs werd ze genomineerd voor de prestigieuze Britse Mercury Music Prize en in datzelfde jaar verzilverde ze bij de Brit Awards de categorie Critic’s Choice. In februari van dit jaar won ze de Brit Award voor Beste Album. Een meer dan gemiddeld begin van een muzikale carrière.
Haar succes is mede te verklaren door de humoristische vreemdheid die Florence kenmerkt. Die vreemdheid is ook van toepassing op haar festivalervaring op Glastonbury 2009. Florence, haar armen om een kussen en de benen comfortabel opgetrokken op de bank, vertelt: “Voordat ik moest optreden belandde ik op een steen in het midden van de Stone Circle en schreeuwde ik iets over ‘negative equity’. Ik rende toen rond in het clownspak uit de video van Dog Days Are Over en speelde tafelvoetbal met een claxon in een oude vliegtuighangar.” Ze giechelt: “Dat was best een bizarre dag. Daarna vergat ik op het podium alle woorden, viel om en verdween weer in de nacht.”
Nederland veroverde ze met soortgelijke rariteiten al op London Calling, Lowlands en met twee uitverkochte shows in de Melkweg en Paradiso. Nu is Pinkpop aan de beurt. Ten tijde van het interview is nog niet officieel bekend dat Florence ook daadwerkelijk op Pinkpop zal optreden. “Als ik erover geïnterviewd word, zal ik er wel spelen,” merkt Florence aanvankelijk op. Nadat ze de line-up heeft gehoord, roept ze ineens uit: “Oh, natuurlijk speel ik daar! Dat hebben we onlangs nog opgezocht.” Verward (?) schudt ze haar hoofd.
Als het tweede album aan bod komt, gaat Florence met een serieus gezicht verzitten. Ze omschrijft de verschillen tussen haar debuutplaat en het nog titelloze tweede album. Lungs is een “persoonlijke plaat” waarop ze de verzwelgende kracht van de liefde bezingt, vooral “gefixeerd op het lichaam” en “verbonden met het aardse.” In een eerder interview met BBC Newsbeat in januari karakteriseert ze de opvolger, die in 2011 zou moeten verschijnen, als meer chemisch en elementair. Duidelijker dan dat kan ze nog niet zijn: “Ik heb nog te weinig geschreven om te kunnen zeggen welke richting we op gaan of welke vorm het zal aannemen.” zegt ze bedenkelijk, zoekend naar de juiste omschrijving. “Wat ik tot nu toe heb klinkt als donkere dansmuziek, maar dan met meer chemische, gefixeerde teksten. Tsja, ik weet niet wat dat betekent.” Ze doet toch een gooi. (Lachend): “Weg met het bos, terug naar de discotheek.”
Florence mijmert: “Misschien dat de opvolger letterlijk wat luchtiger, zweveriger wordt. Iets allesomvattends, in plaats van dat het alleen gaat over mezelf en hoe ik me voel. Grotere dingen.” Kan ze een voorbeeld geven van grotere dingen? Heel tegenstrijdig antwoordt ze: “Atomen!” Florence schatert het uit. “Ik heb ook een liedje geschreven over het kleurenspectrum. In een ander nummer zit tekst uit één van de bekendste christelijke gebeden, het Paternoster. Best sterke thema’s,” lacht ze. Florence zou het wel fijn vinden als er een aaneengesloten gedachte is voor het tweede album. “Maar zo werken mijn hersens niet. Er zijn geen vooropgezette ideeën voor wat ik dan ook doe.”
Ondanks de losse eindjes schrijft het tweede album zich makkelijk, benadrukt Florence. Ze voelt zich niet geneigd te schrijven over hoe vreselijk het is om een popster te zijn. “Ik denk dat mensen verwachten dat het tweede album over de eentonigheid van het touren zal gaan, over de tol van roem.” Zelf denkt ze daar een “goede filter” voor te hebben, “omdat ik vaak in mijn eigen wereld leef.” Florence vertelt bedachtzaam: “Dan heb ik toegang tot dingen die niet in het hier en nu gebeuren.” Bang voor het tweede-album-syndroom is ze dan ook niet. “Ik ben bang voor het debuutalbum-syndroom, en dat het beklijft!” Toch is ze niet helemaal tevreden over Lungs. “Ik ben een perfectionist. Als ik m’n debuutalbum perfect had gevonden, nam ik niet de moeite een opvolger te schrijven. Die algehele ontevredenheid, dat muggenziften, dat bestaat altijd bij mensen die kunst maken, in wat voor vorm dan ook. Must validate self!” tekst Judith Laanen foto Alex Lake
Livedata 30 mei Pinkpop, Landgraaf 2 juli Roskilde festival, Roskilde 3 juli Rock Werchter, Werchter
