Er bestaan twee versies van Summertime!, de EP waarop de eerste liedjes stonden die we ooit van The Drums te horen kregen. De ene versie (de Amerikaanse?) telt zes nummers, de andere zeven. Dat lijkt een detail, maar The Drums is een band voor fijnproevers.
Voor mensen die ook iets hebben/hadden met The Smiths of Belle & Sebastian. Vandaar dat het waarschijnlijk ook geen toeval is dat dit viertal het afgelopen najaar eerst die EP uitbracht (wat net als Come On Pilgrim van de Pixies stiekem aanvoelde als een album) en kort daarna, deze maand om precies te zijn, pas haar officiële full length debuut uitbrengt. Achttien composities in nog geen jaar tijd.
Dromerige composities voorzien van luchtige melodieën en delicate songteksten. Gezongen door Jonathan Pierce, een jongen met star appeal die uiterst zelfverzekerd klinkt, maar toch sympathiek overkomt tijdens het gesprek dat we met de band voeren. Van de overige bandleden is vooral gitarist Jacob Graham een prater en ik krijg sterk de indruk dat dit duo de spil van The Drums vormt.
Wat de sterke punten van deze gloednieuwe formatie precies zijn? Ritmiek, zang en woordenschat. Op bijna al hun songs klinken de gitaren surfy plukkerig en spelen de bas en drums een spel dat wel iets weg heeft van een 2010 update van oude Factory-label releases. Jonathan zingt daar overheen met een intonatie die je direct bij je strot grijpt. Melancholiek en toch no-nonsense, doordat het zo losjes klinkt. Tekstueel haalt hij nogal wat overhoop. Van beste vrienden die sterven via opgejaagd worden door je geboortedorp tot relaties die beëindigd worden met de hoop op een beter leven (wat, je raadt het al, er niet in zit). “I thought my life would get easier/ instead it’s getting harder/ without you.” Volop ruimte voor snikken en grimlachjes zonder dat het te melodramatisch wordt.
Hun afkomst? Brooklyn, New York natuurlijk.
Als je in de openingtrack zingt: You were my best friend and then you died’, zing je dan over een persoonlijke ervaring of bedenk je een verhaallijn? Dat verschil lijkt me in dit geval essentieel.
Jonathan: “Toen we begonnen met de band hadden we vooral ideeën in ons hoofd waarvan we dachten: daar hebben we nog nooit een nummer over gehoord. Dat maakte die thema’s extra aantrekkelijk.”
Gitarist Jacob Graham: “Jonathan en ik hebben Best Friend samen geschreven en ik geloof dat ik die beste vriend ben. En… ik ben niet dood, dus is het imaginair. Maar het is soms wel goed om je voor te stellen wat er zou gebeuren als iemand zou komen te overlijden. Dat je niet alles vanzelfsprekend gaat vinden.”
Veel van jullie songs klinken heel upbeat, heel ritmisch, heel losjes. Was dat het idee?
Jonathan: “We wilden sowieso popsongs schrijven, het moest toegankelijk zijn.”
Jacob: “Maar de sound die we in ons hoofd hadden kregen we maar niet uit onze instrumenten. Deze sound kwam daar eigenlijk per ongeluk uit voort. We waren op zoek naar iets anders en dit werd het eindresultaat.”
Jonathan: “We waren compleet fan van een oude post-punkband die The Wake heette. Zo wilden wij ook klinken. Op zoek naar de perfecte rip-off schreven we en passant onze beste songs.” (saillant detail: The Wake zat bij het Factory label).
Hoe zou je jullie ‘stijl’ omschrijven?
Jonathan: “Plucky’ misschien, maar dat is meer uit nood geboren. We zijn geen geweldige muzikanten. Wie niet over veel vakkennis beschikt moet een creatief denker zijn. En eigenlijk gaat het daar in de muziek ook om.”
Skippin Town heeft een small town feel. Toch wonen jullie in Brooklyn.
Jonathan: “Toen we deze liedjes schreven hadden we kutbaantjes waar we niet veel om gaven en waar we op onze fiets naar toe gingen. We schreven in de avonden, in onze vrije tijd. Dat hoor je er denk ik in terug. Daarnaast komen Jacob en ik oorspronkelijk alletwee uit kleine stadjes. Daar denk ik vaak aan terug als ik verhaallijnen met een retro en dorpse feel schrijf. Ik hou erg van het running away from home idee. Heel Amerikaans tiener-achtig eigenlijk.”
Belle & Sebastian doet dat op een bepaalde manier ook. Zij beschrijven dingen die je niet ziet als je thuis uit je raam kijkt.
Jonathan: “Ons doel is om denkbeeldige werelden te creëren. Een sfeer neerzetten die iets doet met je fantasie.”
Jacob: “Het visuele van Belle & Sebastians manier van schrijven vind ik heel mooi. We zijn het tegenovergestelde van de meeste andere bands uit Brooklyn. Die zitten vanaf hun tweede op muziekles, hebben oefenruimtes vol met gitaren en synthesizers en ze maken bizar complexe muziek die klinkt als een kakofonische aanslag op je gehoor. Het doet me helemaal niks. We proberen oprecht iets eigens te doen.”
Jonathan: “Hooguit beïnvloed door sommige bands uit het verleden.”
Jacob: “Het moeten simpele, begrijpelijke popliedjes zijn. Geen uitwassen met lange intro’s en zonder refreinen.” tekst Arnold Scheepmaker
Livedata 4 juni Doornroosje, Nijmegen 5 juni Vera, Groningen 27 juni Glastonbury Festival, Glastonbury 21 augustus Pukkelpop, Hasselt 22 augustus Lowlands, Biddinghuizen
Gerelateerde berichten:
- The Whitest Boy Alive volgt eigen Rules
- Airbag gaat voor de popschijf van het jaar
- Kekke danspasjes bij The Drums in Doornroosje
- Scissor Sisters: Ruzies zijn een belangrijk onderdeel van ons creatieve proces
- Nu of Nooit winnaar Madi staat op Pinkpop en vertelt: “het leek alsof de wereld even stil stond”
