Bettye LaVette: ik weet wat ik aan het doen ben

Bettye LaVette nam haar eerste single op in 1962, toen ze zestien jaar oud was. Een echte doorbraak krijgt echter pas de laatste vijf jaar vorm. Zo zong ze op de inauguratie van president Obama en trad ze in 2008 op tijdens de Kennedy Center Honors, waar ze haar eigen interpretatie gaf aan een nummer van The Who. Uit dat optreden kwam het idee van haar laatste plaat voort. Het album bestaat uit Britse popklassiekers die ze volledig heeft veranderd naar haar stijl en smaak. Interpretations: The British Rock Songbook is een soul- en bluesalbum geworden.

Advertentie

Ik heb het idee dat je eindelijk bent waar je altijd al wilde zijn?
“Het gaat fantastisch. Dit is precies waarvoor ik mijn hele leven gewerkt heb. Ik ben zo blij met de erkenning die ik krijg van sommige tijdgenoten. Dat is iets waar ik altijd naar gehunkerd heb. Erkenning van de mensen die tegelijk of na mij begonnen en bijna allemaal succes kregen, terwijl ik wegkwijnde. Het enige dat ik nu nog moet doen is een beetje geld verdienen.”

Heeft het ook voordelen dat je zo lang hebt moeten wachten op die erkenning?
“Oh, my goodness, Ik had dertig jaar geleden absoluut niet zo goed kunnen zijn. Toen ik jong was wilde ik niet luisteren. Omdat ik geen hitalbum had moest ik leren luisteren en mijn vak leren. De artiest leren zijn die ik nu ben, met of zonder album. Het maakt het eigenlijk veel makkelijker voor me nu, ik weet wat ik aan het doen ben.”

Tijdens optredens lijkt het alsof je alles door hebt: je band, het publiek, je kijkt mensen in de ogen… Heb je dat moeten leren?
“Oh, absoluut, dat deed ik niet toen ik twintig was. Alles was een leerproces, onder andere discipline. Ik kon het me niet veroorloven om een optreden te missen, want dan had ik geen inkomen. Ik vermoed dat ik altijd al getalenteerd was – ze lieten me platen opnemen toen ik zestien was. Maar dat had ik niet zelf onder controle, dat werd gemanipuleerd door de business. Nu is mijn talent van mij .”

Kende je the Who al?
“Ik had dat nummer nog nooit van mijn leven gehoord. Eén van de grootste uitdagingen op het album is de luisteraar te scheiden van de originele uitvoeringen. Het zijn in de loop der tijd monumenten geworden, geassocieerd met de mensen die ze hebben opgenomen. Een liedje wordt legendarisch als iedereen het heeft gekocht op zijn twintigste, het worden klassiekers als iedereen ze zingt. Ik weet dat de schrijvers blij zijn om hun nummers opnieuw geïnterpreteerd te horen.”

Je verandert enorm veel aan de liedjes. Heb je nooit het idee dat het makkelijker zou zijn om je eigen nummers te schrijven?
“Nee, dat is niet makkelijker, ik ben geen componist. Ik heb de afgelopen zeven jaar vier albums gemaakt. Zoveel goede nummers had ik nooit kunnen schrijven. Misschien dat een klein, lelijk mannetje dat niets anders te doen heeft dat zou kunnen. Als artiest moet je mooi lang haar hebben, kunnen lopen op vijftien centimeter hoge hakken, dansen, produceren, arrangeren, zingen en dan ook nog zelf schrijven… en dat bestaat niet. In mijn ogen gebeurt het ook niet, niet goed althans.”

Zijn er liedjes zo perfect dat je daar nooit een andere interpretatie aan zou geven?
“Respect van Aretha Franklin zou ik precies zo willen zingen als zij… als ik tenminste het bereik zou hebben dat zij had in de jaren zestig. Ik zou niets kunnen bedenken om daar aan te veranderen. Gladys Knight heeft ook een paar nummers gezongen die precies zo zijn als ik ze wil horen.”

Kunnen we nog iets bijzonders verwachten tijdens je concert in Paradiso?
“Ik heb niet opeens blond haar en ik kom ook niet uit het plafond naar beneden. Ik kom met dezelfde band als de vorige keer – de band die er ook bij was tijdens de opnames van Interpretations. We zijn altijd opgetogen als we naar Amsterdam gaan. Jullie hielden al van me toen niemand anders dat deed.” tekst Hiske Pronker foto Carol Friedman

Livedatum 16 juni Paradiso, Amsterdam