Zon, koffie en enkele denderende lachsalvo’s van John Bramwell. Het gaat duidelijk goed met I Am Kloot: Sky At Night ontvangt lovende kritieken en er staat een prachtige tour op stapel. Over Guy Garvey, vriendschap en insomnia.
Hoe is het zo gekomen dat Guy Garvey opnieuw de productie deed?
John: “We kennen elkaar goed en we wilden al eerder dat hij weer ging produceren. Door gebrek aan tijd was dat er telkens niet van gekomen. Die tijd was er nu wel. Afgelopen jaar hebben we enkel een paar kleine tours gedaan – omdat we het leuk vinden om te spelen en om geld te verdienen, haha. Geld hadden we namelijk niet. Het productieproces kostte in praktijk maar vijf of zes weken, verspreidt over een jaar.”
Deze plaat heeft voor mijn gevoel ook meer Elbow-invloeden dan de eerste.
John: “Nou, dat weet ik niet hoor. Kijk, dit is de eerste keer dat we echt de tijd namen om een album op te nemen. Voorheen namen we op wat we speelden, meer niet. Het is nogal moeilijk om ons in de studio te krijgen omdat we echt van optreden houden. Dus misschien zit die overeenkomst in de productie. Maar ik ben het er niet mee eens, haha.”
Wil je daarmee zeggen dat het meer een studio-album is?
John: “Onze andere albums waren ook zeker studio-albums. Het is meer dat we nu al alle nummers hadden. Weliswaar met gaten hier en daar, maar die konden we opvullen met instrumenten. We bedachten dus welke instrumenten bij het nummer hoorden, in plaats van andersom.
Peter: “De eisen van Guy en Craig zijn veel hoger dan die van ons. Wij vinden snel dat iets goed is, terwijl zij veel perfectionistischer zijn. Dat maakt dat deze plaat strakker klinkt.”
Het lijkt alsof je de muziek terugbrengt tot de essentie.
Peter: “We hebben dat altijd al een beetje gedaan, muziek terugbrengen tot de melodie en de tekst. Op dit album hebben we het iets anders gedaan. Je hebt computergestuurde technieken om iets op een bepaalde manier te laten klinken. We hebben nu geprobeerd om microfoons en muzikanten op bepaalde plekken in de ruimte te zetten, waardoor je zonder computers het geluid krijgt dat je wilt. Dat overtreft alle techniek.”
Hoe krijg je dat live voor elkaar? Dan ben je veel meer gebonden aan het podium.
John: “Wij hebben altijd veel ruimte in onze muziek. Als we optreden kun je bepaalde frequenties wel oplichten, zodat je toch een goed geluid krijgt. Live krijg je dat atmosferische gevoel en die bepaalde intimiteit sowieso wel.”
Sky At Night klinkt in mijn oren als een lopend verhaal.
John: “Voorheen probeerden we alles krampachtig in dertien nummers te stoppen. Pas nadat we dit album samengesteld hadden, besefte ik dat veel nummers over de sterren en de maan, astrologie, of insomnia gingen. Dat was behoorlijk opvallend. Ik heb een tijdje insomnia gehad, en veel ‘s nachts geschreven. Onbewust houdt dat misschien verband met elkaar. Mensen komen vaak op me af en zeggen dat ze mijn scherpe en duistere teksten zo mooi vinden. Die worden ook continu benadrukt. Dat voelde op een gegeven moment zo beklemmend. Ik wilde nu gewoon iets moois schrijven. Ik wilde altijd al over zoveel dingen schrijven, maar ja, ik weet eigenlijk niets. Ik ben misschien gewoon een old fucker, die teveel drinkt en te weinig slaapt en daarover gaat zingen. Dus uiteindelijk is dit album misschien wat persoonlijker geworden, waardoor het meer als een vertelling klinkt.”
Schrijf je alle teksten?
Peter: “Ja, hij schrijft alles. We blijven wel altijd erg betrokken.”
John: “Ik wil liedjes altijd zoveel mogelijk dramatiseren. Vroeger wilde ik nooit in een band spelen, altijd alleen. Peter had dat ook. Sinds Natural History hebben we tien jaar lang getourd en met elkaar gespeeld. Dat is heel veel tijd samen. Op muzikaal gebied zijn we vrijwel telepathisch geworden.”
Worden er wel een nummers geweigerd door de band?
Peter: “Ja. Maar dat is wel echt heel erg zeldzaam. Soms laten we John een nummer alleen spelen op het podium, dan spelen we gewoon niet mee, haha. Weet je, het fijne van met zijn drieën spelen is dat je nooit echt een kant kunt kiezen. Je doet iets, of niet. We zijn goede vrienden en allemaal erg gedreven. Daarom kunnen we ook al tien jaar zonder problemen met elkaar spelen.”
John: “We vinden allemaal dat een liveshow het belangrijkste is voor een band. We hebben alledrie dezelfde visie en gedrevenheid, dat is onmisbaar.” tekst Annelies Omvlee
Livedata 9 juli Cactus Festival, Brugge
