Op deze zonovergoten meimiddag is de sfeer tijdens mijn bezoekje aan Morcheeba bijna net zo relaxed als de muziek die ze maken. Ross Godfrey leest een krantje en Skye Edwards rond net een telefoongesprek af. Ross’ broer Paul is er vandaag niet bij. Het nieuwe album van de triphopband uit Engeland is op zichzelf al een goede aanleiding voor een interview, maar de comeback van oudgediende van het eerste uur, Skye Edwards maakt Blood Like Lemonade extra interessant.
Zeven jaar nadat Skye in onmin vertrok zijn jullie opnieuw gaan samenwerken. Voor de opnames kwamen jullie echter niet fysiek bij elkaar. Ross zat in Hollywood, Skye in Engeland en Paul in Frankrijk. Misten jullie het studiogevoel niet?
Allebei lachend in koor: “Nee!”
Skye: “Het studiogevoel kan behoorlijk intimiderend zijn. Het was fijn dat we individueel onze stukken konden opnemen in ons eigen huis.”
Ross: “Er was heel veel contact, hoor. Ik reisde naar iedereen toe. Zo ben ik drie maanden bij Paul geweest. Maar het was prettig om de tijd thuis door te brengen met je geliefden. Je voelt je menselijker. Je kan je eigen tijd indelen en je hoeft je er niet speciaal voor aan te kleden.”
Skye: “Ik deed dat wel, hoor! Ik werkte meestal ’s avonds. Dan deed eerst mijn kleine jongen in bad en bracht hem naar bed. Dan deed ik de openhaard aan, trok een lange jurk aan, hoofddoek om, schonk mezelf een whisky in en begon met zingen.”
In 2003 verliet Skye na onenigheid Morcheeba. Hoe zijn jullie weer bij elkaar gekomen?
Ross: “Ik kwam Skye een keer toevallig tegen in Londen, gewoon op straat. Na die ontmoeting vertelde ik Paul dat ik graag weer iets met haar wilde opnemen. Ik heb onze manager gevraagd om haar te benaderen.”
Je hebt haar niet persoonlijk gebeld, hoezo niet?
Skye lachend: “Nee, dat zou eng zijn. Stel je voor dat Ross me zou bellen en ik zou nee zeggen? Wat ik in eerste instantie ook deed, dat zou afschuwelijk zijn!”
Ross: “Daarvoor was teveel gebeurd. Nee, ik wilde het subtiel aanpakken.”
Skye: “Maar toen ik er langer over nadacht, dacht ik: waarom niet? Ik wilde het alleen doen als we een heel album met elkaar zouden opnemen, niet een paar liedjes.”
Dat album is Blood Like Lemonade geworden. Een nogal duistere titel.
Ross, sarcastisch: “Vind je? Nee, joh. Het klinkt toch romantisch, haha? Nee, je hebt gelijk, tenzij je romantische gevoelens krijgt van moorden en de dood. Er is veel dood op het album. Neem Recipe For Disaster, Even Though, Crimson en natuurlijk Blood Like Lemonade, het gaat allemaal over doden en sterven. Het zijn allemaal korte levensverhalen.”
Paul Godfrey heeft het nummer Easier Said Then Done speciaal voor Skye geschreven om haar te laten weten dat hij begrijpt waarom ze wegging, waarom is dat niet de titel van het album geworden?
Ross: “We wilden niet een negatieve albumnaam hebben. In eerste instantie dachten we Recipe For Disaster, maar we wilden het lot niet tarten, haha. Blood Like Lemonade klinkt gewoon grappig, het betekent niets. Je speelt gewoon met de woorden. Ik houd van dit soort dingen. We weten ook nog steeds niet wat Morcheeba betekent en dat werkt al lange tijd goed.”
Dit album heeft het oude, klassieke Morcheeba-geluid. Betekent dit dat jullie weer in de oude formatie verder gaan?
Skye: “Als het goed voelt om er nog een te doen, dan doen we dat, maar ik wil ook nog graag een soloalbum maken. In oktober van het vorige jaar heb ik Keeping Secrets digitaal uitgebracht en heb ik zes weken getourd. Dat wil ik graag blijven doen. Het goede is dat we geleerd hebben dat we buiten Morcheeba los van elkaar weten te overleven. Ross maakt filmmuziek in Hollywood en Paul werkt met andere muzikanten samen.”
Ross: “Morcheeba is het moederschip. We hebben de helft van ons leven in Morcheeba gestopt, maar we kunnen er andere dingen naast doen. Dat is niet erg. We hoeven niet elke twee jaar een album te maken. Het doet er niet toe. We maken gewoon muziek, that’s it!” tekst Manon Huisman foto Steve Gullick
Livedata 8 juli Les Ardentes, Luik 19 juli Paradiso, Amsterdam
