De AOW-gerechtigde leeftijd was één van de hot issues van de afgelopen verkiezingsstrijd in Nederland, maar Therapy?-frontman Andy Cairns is helemaal niet bezig met zijn pensioen.
De band staat dit jaar geprogrammeerd op Pinkpop Classic . De zanger heeft echter zijn twijfels bij het predikaat ‘classic’. Hij is begin veertig en staat nog midden is het leven. Natuurlijk heeft hij een heel leven achter zich – Therapy? bestaat al twintig jaar – maar er zijn zeker geen plannen om te gaan minderen.
Ze stonden op Sziget, Paaspop, Dour, Dauwpop en Lowlands en ook de reguliere Pinkpop werd twee maal aangedaan door het drietal. Nu is het tijd voor Pinkpop Classic. Dat klinkt in eerste instantie misschien een beetje vreemd. De band deelt namelijk het podium met klassiekers als The Cult, Gary Moore en Iggy Pop. Wat betekent dat woordje ‘classic’ eigenlijk?
“Als iemand het over een classic act heeft dan denk ik aan The Rolling Stones, Aerosmith en Iggy Pop – bands die al jaren meedoen,” laat de frontman weten. De zanger/gitarist kan overigens best begrijpen dat hij is geplaatst op Pinkpop Classic, gezien de lange geschiedenis die hij heeft opgebouwd. “Ik denk dat wij voor de jeugd wel een classic act zijn. Misschien dat hun oudere broers en zussen ons vroeger leuk vonden, dan krijg je automatisch zo’n stempel.”
Dat je gelijk bent afgeschreven wanneer de eerste grijzen haren zichtbaar worden, is echter klikklare onzin, zo benadrukt de frontman. “Daar ben ik het zeker niet mee eens. Ik heb Iggy Pop bijvoorbeeld al ontelbaar vaak live gezien en zijn optredens zijn nog steeds de besten die ik ooit heb mogen aanschouwen. Of neem Lemmy Kilmister van Motörhead. Ik denk niet dat je als muzikant ooit afgeschreven kunt zijn. Door de media is het erg genre-afhankelijk geworden. Als popartiest mag je niet ouder zijn dan twintig. Tieners scoren nu eenmaal het best. Wanneer je echter naar klassieke muziek of jazz kijkt, dan is leeftijd ineens geen probleem meer. Ik denk dat ik muzikant voor het leven kan zijn. Ik ben realistisch genoeg om te weten wanneer ik moet stoppen. Zolang ik nog enthousiast ben en mijn nieuwe albums blijven aanslaan, zal ik muziek blijven maken.” De eindstreep is gelukkig nog niet in zicht. Er zijn zelfs alweer plannen om binnenkort opnames te maken voor een nieuwe studioplaat.
De festivalsfeer
Het spelen op een festival is een echte uitvlucht – de buitenlucht en de lage verwachtingen doen Andy goed. “Bij een clubshow hebben we te maken met veel verschillende generaties fans. Sommige mensen willen de oude nummers en radiohits horen, maar de jongere fans komen juist voor het nieuwe werk. We geven vervolgens een erg lang optreden waarin alles voorbij komt. Op festivals is het heel anders. De festivalsfeer is veel rustiger en mensen komen niet per se voor een specifieke band. Het gaat echt om de partysfeer. Hierdoor betreden we veel minder gespannen het podium.”
De backstageruimtes op festivals zijn altijd erg mysterieus en staan bekend om grote hoeveelheden alcohol, vrouwen, groupies en andere jongensdromen. De frontman ontwaakt ons uit de geromantiseerde droom. “De andere bands zijn eigenlijk altijd saai en kunnen niks anders doen dan klagen over het weer of over een lange vliegreis die ze net hebben gehad. Ik ga dan ook veel liever even over het festivalterrein wandelen. Zonder bodyguards en zonnebril, gewoon voor de gezelligheid.” tekst Marcel Kamphuis
Livedata 14 augustus Pinkpop Classic, Landgraaf
