Het leek er nooit meer van te komen, maar Eels heeft dit jaar besloten toch weer te willen optreden. Zo kan het zijn dat de gezellige droefsnoet Mark Oliver Everett met band maandag en dinsdag in het uitverkochte Amsterdamse Paradiso staat en een week later in de Groningse Oosterpoort. Daar gaat hij ons laten horen weer vrolijk te zijn. Tijd dus voor een zeer openhartig gesprek, over zaken als stalkers en terorrisme. ,,Als ik gelukkig kan zijn kan iedereen het.”
Je trad een paar jaar geleden heel veel op in Nederland. Daarna werd het stil.
,,Ik had drie wereldtournees gedaan, het was veel. Ik raakte meer geinteresseerd in het maken van albums. Ik heb er drie gedaan en nu ben ik op het punt beland waarop ik daar weer genoeg van heb. Op een dag werd ik wakker met het gevoel dat ik heel erg graag live wil gaan spelen.”
Was er druk van de buitenwereld om dat te gaan doen? Er is veel geld mee gemoeid.
,,Ik denk het wel, maar daar trek ik me niets van aan. Ik ga niet spelen omdat mensen me vertellen dat het moet. Dat is niet eerlijk tegenover het publiek, want dan zou ik iets doen waar mijn hart niet in zit. Nu zit mijn hart er helemaal in. Ik heb een geweldige tijd.”
Een van de laatste grote tournees die je deed heette Eels with Strings.
,,Ja, maar tijdens die tournee kreeg ik dromen over het kapot slaan van violen en visioenen over electrische gitaren, haha. Die kant gingen we daarna dus op.”
Hoe bepaalde je hoe de huidige tournee er uit is komen te zien?
,,Deze keer was het best makkelijk voor me, want er zijn drie platen waar we nog nooit live mee hebben gespeeld. Bovendien wilde ik graag plezier gaan hebben met vrienden, en ik heb geluk, want al mijn vrienden zijn muzikanten. Dat is dus opwindend. Hombre Lobo is absoluut gemaakt om live te spelen, alleen had ik er toen die plaat uitkwam nog niet zo’n zin in. Daarom doen we veel liedjes van die plaat. Tomorrow Morning, de plaat die nu uitwam is juist live helemaal niet makkelijk. Die cd is heel electronisch en experimenteel. Zo’n show hadden we ook wel kunnen doen, maar ik was niet in die stemming. De liedjes van die plaat zijn dus compleet anders gearrangeerd. Sterker nog, er staan geen keyboards op het podium. En dat is best gek, aangezien we net een album hebben uitgebracht met alleen maar keyboards.”
Zo’n nummer als A Line In The Dirt, het prijsnummer van End Times, staat dus niet op de setlist?
,,Nog niet, maar het zou wel kunnen dat we er alsnog een gitaarversie van maken. Het is heerlijk om te doen. Van sommige liedjes dacht ik echt dat we er geen gitaarnummers van zouden kunnen maken. Dat blijkt wel zo te zijn.”
Met Hombre Lobo, End Times en Tomorrow Morning heb je in een jaar een drieluik uitgebracht. Eerst wilde je het bij twee albums houden, toch?
,,Ik wilde dat het einde in het midden zou zitten en dat het einde ook een nieuw begin was. Daar heb je dus drie delen voor nodig, om dat te laten gebeuren. Maar een vierde komt er niet. Ik ben klaar. Ik voel dat ik nu iets anders moet gaan doen.”
Je schreef ook een boek, Things The Grandchildren Should Know. Hoort het boek voor jouw gevoel ook bij de trilogie?
,,Niet echt, maar het heeft me wel geholpen om aan de trilogie te beginnen. Ik was het zat om in mijn verleden te leven. Ik heb ook nog een documentaire gemaakt over mijn vader. Dat heeft me er toe gezet om Tomorrow Morning te maken. Ik was nooit in zo’n happy place beland als ik die dingen niet had gedaan.”
Wil je de luisteraar wat bijbrengen?
,,Yeah.. Ik hoop dat ze er iets voor zichzelf uithalen. Ik ben gelukkiger dan ik ooit geweest ben, het voelt alsof ik in een heel goede levensfase ben beland. Had iemand me dat maar verteld toen ik jonger was, dat had alles veel makkelijker gemaakt. Ik hoop dat mensen daar iets van meenemen. Want als ik gelukkig kan zijn kan iedereen het.”
In het drieluik heb je het nauwelijks over politiek.
,,Daar ben ik geen fan van, eigenlijk. Tenzij het heel subtiel is gedaan. Ik ben een van die maffe mensen die zulke gevoelens in liedjes omzetten die ontzettend open en expliciet zijn. Maar dat is de enige manier waarop ik met frustratie over zoiets als politiek omga.”
Maar in Londen werd je door de politie opgepakt. Ze dachten dat je een terrorist was..
,,Daar werd ik boos om, maar nog meer dan dat voelde ik iets anders. Ik voelde meer dan ooit dat je wordt beoordeeld op hoe je er uit ziet. Om daar een klein en belachelijk voorbeeld van te krijgen was best een goede ervaring voor me, want veel mensen voelen dit elke dag. En dat was geen goed gevoel.”
Vond je het frustrerend?
,,Ik vond het vooral eng. Als je vrijheid in kwestie wordt gesteld worden dingen heel snel eng. Meteen na die arrestatie ben ik verder gegaan met een interview. Die journalist liet me een stuk beter voelen. Hij vertelde me een verhaal over Bob Dylan, die in New Jersey ook eens is opgepakt. Meteen dacht ik: ik ben in goed gezelschap.”
Een journalist die je gemoedsrust redt! Dat komt niet vaak voor. Tijdens een van je laatste tournees liet je een filmpje zien waarin je uithaalde naar het journalistenvolk. Millions of silly questions, stond er in koeienletters.
,,Tsja. Ik herinner me er vaak aan dat hoe ongemakkelijk interviews ook kunnen zijn, het nog altijd veel beter is dan de mogelijkheid dat mensen niets om je muziek geven.”
Toch deed je met End Times geen interviews.
,,Dat was fantastisch! Een experiment dat heel goed ging. Ik deed geen interviews en het bleek de op een na succesvolste plaat van Eels te worden. Dus: wat heb ik geleerd? Haha.”
In het ene interview dat je daarna wel deed vertelde je over een stalker. Hoe staat het daarmee?
,,Ik heb security guards nodig. Ook nu heb ik er een bij me, die staat aan de zijkant van het podium. Probeer me dus niet aan te vallen..”
Maar Eels heeft toch bescheiden fans?
,,Maar iedere artiest heeft ook crazy fans. Dat hoort erbij als je een publiek persoon bent. Het gebeurt gewoon en je moet er voorzichtig mee zijn. Het is part of the deal. Als je zoiets doet als ik doe moet je dat maar accepteren.”
Je hebt al heel wat albums gemaakt. Luister je daar nog naar? Als vorm van therapie, bijvoorbeeld?
,,Naar een album als Electro-Shock Blues heb ik nooit meer geluisterd. Ik zie het punt niet. Soms wil ik live een oud liedje spelen en moet ik dat nummer weer leren. Dan raak ik verbaasd. Soms denk ik: wow. Soms denk ik: toch niet zo goed als ik het me herinner. Het mooie is dat je een oud nummer kunt gebruiken in de stijl waarin je als muzikant jaren later bent aanbeland.”
Jouw optredens kunnen best intens zijn. Hoe houd je dat voor jezelf spannend?
,,Saai wordt het nooit. Er kan zoveel mis gaan- na elk nummer voel ik me opgelucht dat het gelukt is. Optreden mag je nooit voor lief nemen. Dat kun je het publiek niet aan doen.”
We hebben eerder gesproken. Zo gelukkig als nu klonk je nooit.
,,Ik weet het! Een gek gevoel, he?”
Vaak kom je het podium op in pyama, als het concert al afgelopen lijkt te zijn en de zaallichten weer zijn aangezet.. Je bent dus een entertainer.
,,Het is niet zo dat ik gewoon mijn liedjes speel, ik ben wel degelijk een show aan het opvoeren. Dat herinner ik me ook van vroeger. Als tiener nam mijn zus (die later zelfmoord pleegde, red.) naar een concert van Neil Young. Dat was geweldig! Ik had het helemaal niet verwacht. Neil Young gaf opeens hele shows, dat deed hij anders nooit. Ik dacht dat hij gewoon liedjes zou komen spelen, maar het spektakel is nog altijd het beste dat ik ooit gezien heb.”
Toch dacht ik dat je nooit meer zou gaan optreden. Dat je het helemaal gehad had.
,,Dat dacht ik ook. Ik had het gevoel dat ik er helemaal klaar mee was. Maar toch kwam dat gevoel weer. Ik heb er weer helemaal zin in. Alleen dat reizen. Verschrikkelijk.. We komen uit Australie en moesten door zes landen heen om hier te komen.. En ik houd helemaal niet van vliegen. Ik kijk films, ik lees wat.. Van alles om de tijd door te komen. Ik heb de film Ghost Writer gezien, die was best goed.”
Na deze tournee keert de rust terug. Wat ga je dan doen denk je?
,,Drie albums, een lange concertreeks: ik denk dat ik maar eens heel lang ga slapen. Ben je het daar niet mee eens? Kom op! Ik verdien het, haha.” Anton Slotboom
Eels treedt op in Paradiso in Amsterdam op 30 en 31 augustus en in de Groningse Oosterpoort op 6 september. Alleen voor die laatste show zijn nog kaarten verkrijgbaar.
Gerelateerde berichten:
- Geike: van Hooverphonic zangeres tot schrijfster en zangeres van eigen liedjes
- De Pinkpop-favorieten van Madi: ‘we gaan er een gezellig feestje van maken!’
- Agua De Annique: Anneke in haar element
- Nu of Nooit winnaar Madi staat op Pinkpop en vertelt: “het leek alsof de wereld even stil stond”
- Rebel Trixie Whitley weigert rol van sekssymbool
