De geruchten rond Tame Impala uit Australië gaan als een lopend vuurtje. Het is een bijzondere band, een eenmans studio-project van Kevin Parker dat wel eens groot zou kunnen worden.
Advertentie
Iemand in mijn nabije omgeving die toch over redelijk wat vakkennis beschikt zei zelfs dat hij sinds het verschijnen van het debuut van The Stone Roses niet meer zo enthousiast was geweest over een debuut als hij over Innerspeaker is. Nu is dat moeilijk voor te stellen (De Roses debuteerden in 1989), maar het zet je wel aan het denken. Is Tame Impala meer dan een behoorlijk goede West-Australische psych-pop act? Dus besloten we maar eens te bellen met Kevin Parker, die nog steeds in het afgelegen Perth woont. Uit wat voor brein zijn al die psychedelische prachtsongs vol memorabele oneliners eigenlijk ontsproten? Wat voor songschrijver zingt een tekst als There’s a party in my head and no one is invited?
Hoe ontstaan je songs meestal? Wat komt eerst?
“Ik schrijf meestal in mijn eentje aan nummers, waardoor ik in mijn eigen tempo kan werken. Voor It Is Not Meant To Be wilde ik alle voorkennis over nummers schrijven proberen te vergeten en gewoon een gevoel volgen. Sowieso probeer ik zo origineel mogelijk te zijn. Die tekst gaat over een misgelopen romance. Een jongen wilde een meisje ervan overtuigen dat zij de ware was, maar zij zag hem gewoon niet zo zitten. Dat komt vaak genoeg voor, maar er wordt vrijwel nooit een nummer over geschreven.”
Komende maand begint een uitgebreide tour, waarbij Tame Impala eerst de rest van Australië, dan Europa en dan de VS aandoet. Uit wie bestaat Tame Impala live eigenlijk?
“Ik werk met een aantal bevriende muzikanten. In de studio doe ik vrijwel alles alleen, maar op een podium moet er toch ook iets te zien en te horen zijn. Daarom werk ik behalve met een band ook met visuals en experimenteer ik met de nodige stereo-effecten. Een gewone rock’n'roll-show is vaak zo saai.”
Je songs zijn erg gelaagd. Daardoor luisteren ze weg als een soort psychedelische dromen.
“Ik ben heel slecht in het afronden van liedjes, vraag me steeds af of het niet beter kan. Dus dan begin ik keer op keer opnieuw en daardoor ontstaat er vanzelf een zekere gelaagdheid. Daarnaast zie ik songs schrijven als een soort experiment waarin ik mezelf kan verliezen. Daar doe ik graag aan mee!”
Tekst: Arnold Scheepmaker
Lucidity is een van mijn favoriete tracks op je cd. Het heeft een voortstompend ritme, alsof een soort oerkracht het nummer voortstuwt. Heb je het snel geschreven?
“Snel ben ik nooit. Schrijven is altijd een soort worsteling voor me. Ik heb een basis van een seconde of twintig in mijn hoofd en probeer daar een song om heen te bouwen. Die basis is altijd van mij afkomstig, maar vervolgens wissel ik wel ideeën uit met anderen.”
Solitude Is Bliss is, mede door die in het oog springende en bijna Bittersweet Symphony benaderende videoclip, een onbetwiste uitschieter. “Ik wist direct dat het een uitschieter was, hoewel ik weinig invloed heb gehad op de clip die bij die song hoort. Maar mooi is die video zeker geworden! Ik vroeg me wel gelijk af hoeveel dat wel niet moest kosten, want het oogt als een heel chique productie. Die acteur zal zijn rol ook niet gratis vertolkt hebben.”
