Local Hero november 2010 (3): De naakte waarheid voor The Dont Touch My Croque Monsieurs

Advertentie

Abel, frontman van dit uiterst interessante kwartet, heeft een flinke dosis fantasie. De student noemt zichzelf ‘rockster’ en ‘wereldverbeteraar’. Op de simpelste vragen komt hij met de meest vergezochte antwoorden en al snel is duidelijk dat hij het allemaal zo uit zijn duim zuigt. Zijn reactie op de benoeming tot Local Hero? “Ja, dat wisten we al, want we zijn gewoon lokale helden. Of nee, globale helden. Nee wacht, we zijn universele helden! Maar dat we dat nu ook voor LiveXS zijn, is natuurlijk ook heel leuk!” Beetje last van grootheidswaanzin? “Ik ben zeker van mijn zaak en weet wat we waard zijn. We doen wat het beste is voor iedereen. Onze muziek is slechts het medium, het gaat om onze boodschap.” Juist. We hebben hier te maken met die hard wereldverbeteraars die je beter met een korreltje zout kan nemen. 

Abel liegt eigenlijk altijd: “De waarheid is relatief, iedereen maakt toch zijn eigen waarheid. Mensen hebben veel vrijheid en kunnen zelf dingen bedenken. Ze moeten boeken lezen, ze zijn dom. Nee, ze moeten onze cd kopen.” Abel denkt even na over wat hij zojuist gezegd heeft en besluit: “Ach, ze mogen zelf kiezen.” Hij geniet ervan om te liegen: “Zo krijg ik mijn hersencellen aan de gang. Ik heb geen serieus probleem, ik doe het bewust en voor een betere wereld.” Zelfs tegen de koningin zou hij nog liegen. Hij fantaseert even: “Stel dat zij me een lintje zou uitreiken voor bewezen diensten voor het land. Dan zou ik zeggen dat ik geen zanger ben, maar een topsporter die een medaille zou krijgen voor mijn prestaties op de Olympische Spelen. Dan zou ik een liedje zingen over speerwerpen om haar in de war te maken en achteraf proberen dat lintje aan haar te verkopen. Nee, ze mag het hebben, want zij krijgt er zelf nooit een. Het is een lekker wijf, het moet goed komen.” En als ze het lintje helemaal niet wil? “Nou, het is graag of helemaal niet, hoor. Kutkoningin.” 

De oprichting van de band was volgens de heren een artistieke noodzaak. Hier komt een mooi verhaal bij kijken waarin die noodzaak eigenlijk helemaal niet verklaard wordt. Abel: “Ik zat gelegerd in Kosovo, bij de blauwhelmen. In zo’n situatie bouw je een hechte band op met je medesoldaten en daar is toen een band uitgerold. Je ziet daar dood en verderf en er is overal gesodemieter en dan besef je dat er over dat soort dingen gepraat moet worden in de wereld. Je moet niet geloven wat je op tv ziet. Maar nog belangrijker is dat je je eigenlijk moet beseffen dat het overal juist leuk is. Blijf positief denken en maak er het beste van. Wij maken muziek voor een betere morgen. We laten niets ons geluk in de weg staan. Pluk de dag, stop aids en help kinderen!”

Gepassioneerd is Abel zeker. Maar nu even over het album. Die titel (Ruimtemisse: Schruimtemissie) bijvoorbeeld, daar schuilt een diepere betekenis achter. Abel legt het idee uit: “Het gaat over de ruimte ingaan, dichter bij God komen. Wij zijn op aarde en kunnen de ruimte niet in, dat is een universele waarheid die we allemaal onder ogen moeten zien. Helaas begrijpt niet iedereen dat, dat is jammer.” In hun muziek zou een vleugje van Will Smith te vinden zijn. Will Smith? “Ja. Hij is een van de grootste artiesten die mijn generatie ooit gekend heeft. Hij heeft ontelbare grote prestaties op zijn naam staan en hij zal nooit uit mijn top 10 verdwijnen. We proberen in onze muziek altijd een Summertime-vibe te krijgen. Will Smith is echt onderschat. Rockmensen zien dat niet in, maar voor mij is hij een god.” 

Op de vraag waar de band die geweldige naam vandaan heeft gehaald, komt een lang antwoord, dat begint in de tijd dat Abel met Kaj gestationeerd was in Vietnam. Na “we lagen in de loopgraven en de Jappen kwamen, die Kaj in zijn been schoten” is het moeilijk om de rode lijn te blijven volgen. In ieder geval eindigt het verhaal met dat iedereen in het B-peloton één woord moest opschrijven. Deze werden in de schedel van een Vietcong gedaan en daar werden de zes beste woorden uit gekozen en daarmee hebben ze de naam gevormd. “Eigenlijk zouden we The nog in Los willen veranderen, om nog meer taalvariatie te krijgen.” 

Met de opbrengsten die hun muziek binnenbrengt belooft The Don’t Touch My Croque Monsieurs de problemen in de wereld structureel aan te pakken. Goede doelen zijn onzin en ze denken het zelf beter te kunnen. De heren “bespelen breinen” met hun muziek, want “daar hebben we meer aan dan aan alleen maar geld.” Maar het is LiveXS niet onopgemerkt gebleven dat het album gratis te downloaden is. Ook hier heeft Abel een duidelijk antwoord op: “Dat is een copyright-kwestie. Ik vind niet dat wij de rechten hebben van onze muziek. Wij hebben het gemaakt en brengen het uit. Het is geen eigendom dat we kunnen claimen. Het is van iedereen en wie het cool vind, kan er ook een stukje artware bij kopen. En dat geld, daar gaan we mooie dingen mee doen. Muziek maken kost vrijwel niets. Intellectueel eigendom is het grootste probleem in de wereld, naast de oprichting van Within Temptation.” 

Abel heeft nog een laatste boodschap voor de LiveXS-lezer: “Yo allemaal! Fuck de overheid, koop de cd. 3 december launchparty in Pakhuis Wilhelmina. Kom of je bent een sukkel!” Duidelijk, toch? Claudia Dogger

LIVEDATA 2 december Club Ciccionina, Delft 3 december Cafe Pakhuis Wilhelmina, Amsterdam 23 december P60, Amstelveen