Ondanks mijn geflirt met commerciële hitparadedeuntjes en afgelopen week zelfs nog met Deutsche slagers kan toch wel gesteld worden dat mijn gemiddelde muzieksmaak min of parallel loopt met die van LiveXS en in het verlengde daarvan de VPRO en 3voor12. Anders was ik immers wel columnist geworden van de Hitkrant.
In eigen kring heb ik me al jaren omringd met vrienden die zo ongeveer
dezelfde muzieksmaak hebben. Natuurlijk zijn er wel eens discussies,
maar gemiddeld zijn we het toch vooral redelijk met elkaar eens.
Mijn eerste en tot voor kort enige discrepantie ontstond zo’n 15 jaar
geleden, toen in mijn kringen massaal artiesten als Roni Size en Goldie
werden omarmd. Ook mijn geliefde VPRO omarmde gasten als Size, maar hoezeer ik ook mijn best deed: tot op de dag van vandaag blijf ik het
nerveuze vervelende drammerige klotemuziek vinden. Gelukkig bleek
‘jungle’, want zo heette die ellende, een kort leven beschoren en
belandden Size en consorten weldra als voetnoten in de geschiedenis van
de popmuziek.
Achter bovenstaand voorbeeld schuilt mijn schijnbaar diepgewortelde
angst om op muzikaal gebied de boot te missen. In een moedeloze poging
voor altijd hip te blijven, blijf ik op zoek naar de nieuwste popmuziek
en lees daarvoor diverse tijdschriften en struin ik het internet af.
Nooit ben ik een persoon tegengekomen die spontaan tegen me zei: “Goh
Roose, wat ben jij toch hip!” en waarschijnlijk ben ik dat ook niet.
Ernstiger is het spookbeeld om voor altijd structureel ‘niet-hip’ te
worden: een dagelijkse luisteraar te worden van Radio Veronica, het
station waar ooit hippe dj’s dagelijks in een strak format die hits
draaien die zij 25 jaar geleden ook al draaiden toen ze nog wel hip
waren. Sinds kort voert Veronica zelfs de minst-hippe slogan aller tijden: "Alleen
echte hits."
Sinds enige weken is er weer zo’n nieuw hip nummer waarbij het kwartje maar niet wil vallen. Ook hiermee
was de VPRO weer de eerste en ik hoor best dat dit liedje zich aan de goede
kant van het artistieke spectrum bevindt, maar toch. Het gaat hier om
‘Limit To Your Love’ van James Blake. Hoezeer ik ook mijn best doe: ik
blijf het het een oersaai, inspiratieloos, saai kutnummer vinden. Dit
keer zijn mijn kaarten echter slechter geschud: Was het vorige week al
3FM-Megahit, na enige research ontdekte ik zojuist dat het nummer al in
de top 10 van de Mega Top 50 staat! Zo wordt de kans steeds kleiner dat
James Blake over 15 jaar slechts herinnerd zal worden als een
onbetekenende voetnoot in geschiedenis van de popmuziek.
Als een kat in het nauw schiet ik in de verdediging: het gaat
hier om slechts één nummer en 15 jaar geleden ging het om een hele
stroming. Ja maar, 15 jaar geleden was ik niet te beroerd om
grunge, tegen de toenmalige hippe stroming in, af te serveren als
drammerige pathetische kermrock.
Ho, stop! Wat kan het mij
eigenlijk schelen of ik wel of niet hip ben? Ik bepaal zelf wel wat ik
goed vind en waar ik naar luister. Dat is momenteel ‘De koek’ van de
eigengereide singer-songwriter met de niet-hippe naam Eefje de Visser.
Curieus: Hoe vaker ik naar de titeltrack luister, hoe meer het intro me
doet denken aan het intro van ‘Limit To You Love’ van James Blake. Eefje
for Megahit graag!
Willem Roose
Willem Roose is radiomaker bij KX Radio, schrijver van de roman
Backstage en medewerker van LiveXS. Where The Wild Rooses Grow is zijn
wekelijkse column. Iedere maandag verschijnt op livexs.nl een nieuwe
aflevering. Deze week is dat eenmalig op dinsdag.
Foto: Martin Oudshoorn
