In september speelde Nathaniel Rateliff nog voor 5.000 man in de HMH, als support voor zijn vrienden van Mumford & Sons. Vanavond staat de Amerikaan met de lange snor – die nog de meeste gelijkenis met een walrus vertoont – in Nijmegen. In Merleyn om precies te zijn, spelend voor nog geen 75 man. Een magere opkomst dus in het kleine broertje van Doonroosje. In de HMH boeide Rateliff vooral door zijn markante stemgeluid. Vanavond is het aan hem te bewijzen dat hij dat ook een solo-optreden lang vol kan houden.
Aan Pete Roe de eer om de avond te openen. Twintig minuten lang kun je in Merleyn een speld horen vallen, vanaf het eerste akkoord dat de Londenaar inzet. Mooie teksten en dito melodieën, een verleidelijke stem en perfect afgesteld geluid maken het tot een uiterst aangenaam voorprogramma.
Rateliff, geboren in Bay, Missouri, een van de kleinste dorpjes van de VS, liet met zijn in 2010 verschenen debuutalbum In Memory Of Loss al merken te beschikken over een aparte, zuivere stem, die menig luisteraar aan de cd-speler gekluisterd hield. Werd hij in de HMH nog enkel vergezeld door een celliste, vanavond zorgen een toetsenist en een contrabassist ervoor dat de muziek van Rateliff wat meer kracht bijgezet krijgt. Het blijkt een waardevolle toevoeging en maakt het geheel een stuk beter te verteren.
Maar niet alleen de instrumenten zorgen ervoor dat de aandacht een klein uur enkel en alleen op het podium gevestigd blijft – ook de meerstemmige gedeeltes hebben hier een belangrijk aandeel in. Wanneer de samenzang klinkt, wordt het Nijmeegse poppodium gevuld met oorstrelende schoonheid en zijn de eerste openvallende monden een feit. Vooral bij You Should’ve Seen The Other Guy, een prachtig geschreven nummer (“Is there a blanket of pain, that I can wrap up in) – schiet het kippenvel er bij menigeen in.
Het nummer wordt gevolgd door een cover van Burning Powder van The Lowly Knights, een opkomend folkbandje uit Noord-Ierland. Rateliff wijkt niet eens zo heel ver af van het origineel, maar weet het nummer desondanks geheel naar eigen hand te zetten. Wanneer de drie anderen op een gegeven moment het podium verlaten, speelt hij nog een aantal nummers solo. Gekleed in een iets te klein wit shirt en bergschoenen en slechts begeleid door zijn gitaar, weet hij ook dan de aandacht op zich te houden.
De Amerikaan strooit met emoties in Merleyn. Het ene moment grijpt de ontwapenende meerstemmigheid je bij de keel, dan tovert hij weer een pure glimlach op je gezicht om vervolgens andermaal het kippenvel torenhoog op je armen te doen verschijnen. (Be)toveren, dat is wat Rateliff vanavond doet, met zijn stem, zijn melodieën en zijn teksten. Zeer fraai. Juliën L’Ortye
