Joan Wasser is een markante vrouw. Ze was de vriendin van Jeff Buckley toen hij overleed, ze speelde in de band van Antony & The Johnsons én ze stond dit jaar op het podium met Lou Reed en Elvis Costello. Woensdag staat ze in Paradiso. “Ik kijk al twintig jaar geen tv meer.”
Tekst: Anton Slotboom
Hoe is het met je, Joan? Je hebt zeer veel opgetreden met je vorige album To Survive. Was je doodmoe na de tournee?
“Ik heb een flinke tournee gedaan met dat album, en later ook met mijn coverplaat. Het was juist verfrissend! Ik vond het heerlijk. Daarna ben ik songs gaan schrijven, bovendien ben ik op in Ethiopie geweest met het muziekproject Africa Express. Dat was mindblowing. En daarna ging ik naar Vancouver om te werken met Lou Reed, Elvis Costello, Broken Social Scene. Ook dat was geweldig. Serieus, ik zit in de beste tijd van mijn leven, het gaat steeds beter met me. En dar gaat het ook om toch in het leven? Dat je omgaat met je issues en dat je er beter van wordt?”
Vooral Ethiopie was belangrijk voor je, zo lijkt het.
“Zeker. Kijk, ik was al eens in Zuid-Afrika geweest. De safari en het zien van wilde dieren was prachtig, maar het contact met mensen was deprimerend. Er was niet veel hoop en de rassen mixten totaal niet.. Ik heb er hele nare herinneringen aan. In Ethiopie was dat heel anders. Daar was iedereen zo open, ik werd echt overstelpd met nieuwsgierigheid en vragen.”
Je nam dit album op met een lading gastmuzikanten. Is dat niet lastig, met al die persoonlijke emoties in jouw liedjes?
“Maar we hebben allemaal dezelfde emoties, toch? Goed, de details zijn anders, maar de grote lijnen zijn hetzelfde. Ik zie mezelf niet als anders dan anderen. Bovendien: deze muzikanten zijn gevoelige beesten. Wat zij toevoegen aan zo’n nummer is wat ik wil. Die ruimte krijgen ze, absoluut. Ik schrijf liedjes met mijn ritmesectie, maar daarna? Ze mogen vooraf ook de liedjes niet horen. Ik wil niet hun hersenen hebben, maar hun intuitie. Ik sta ze niet toe om na te gaan denken.”
Hoop is dit keer het voornaamste thema. Het zijn sombere tijden, politiek gezien tenminste. Is dit album jouw reactie op de toestand in de wereld?
“Misschien, maar het is meer een reactie op mezelf. Bovendien: is het eigenlijk wel zo dat deze tijden somber zijn? Het is zo’n kleine periode in zo’n lang tijdsbestek. Ik bedoel, ik leef nu nog maar veertig jaar: dat is niets toch? Bovendien krijg ik niet veel mee. Ik heb al twintig jaar geen tv meer en ik lees de krant niet. Want als ik dat wel doe voel ik me als een te jong kind dat een horrorfilm te zien krijgt. Ik word er wanhopig van. Het niet weten is beter. Ik vind het belangrijker om me te richten op persoonlijke contacten. Dat is hoopvol, toch? Ik wil zo vooral verantwoordelijk zijn voor mijn acties.” Anton Slotboom
LIVEDATA 15 februari Botanique, Brussel 16 februari Paradiso, Amsterdam 17 februari Handelsbeurs, Gent
Foto: Thatcher Keats
Gerelateerde berichten:
- Joan As Police Woman komt na Lowlands 2011 terug voor show in Tivoli
- Joan As Police Woman en I Am Oak uitgekleed naar Naked Song 2011
- Nu of Nooit winnaar Madi staat op Pinkpop en vertelt: “het leek alsof de wereld even stil stond”
- Lachen, gieren, brullen met Mark Lanegan
- Luka Bloom – Empathische ‘bard’ graaft naar hoop
