Hij brak door met Voicst, maar na twee geweldige platen ging het kriebelen. Tjeerd Bomhof wilde even iets heel anders doen. Nu heet hij Dazzled Kid en ligt er een prachtige soloplaat in de winkels. Bovendien staat de tournee op punt van beginnen. Hoofdredacteur Anton Slotboom dook daarom met hem de kroeg in. “Het was tijd om dit te doen. Maar het was ook enorm wennen.”
Eigenlijk past hij er niet, in dit dure café in Bussum. Het is er veel te chique. In de soep van de dag die Tjeerd bestelt zitten Noorse garnalen en Thaise kip. “We hebben er een feestje van gemaakt,” zegt de serveerster opgewekt. “Ik zie het,” antwoordt Tjeerd. Hij wordt er een beetje baldadig van. “Ik moet even pissen,” zegt hij uitdagend. En, als we na een uur langs de open haard naar de buitendeur lopen: “Doei. Of zeggen ze dat niet hier, doei?”
Geen zorgen, Amsterdammer Tjeerd is na het succes van Voicst niet verhuisd naar het Gooi. Hij past er een paar dagen op het huis van een vriend en dacht zo rustig te kunnen werken aan nieuwe muziek. Maar dat lukt hem vandaag niet. 22Tracks heeft hem gevraagd een playlist te maken. Lachend: “Dat duurt vast niet lang, dacht ik. Nou, begin er maar eens aan.”
Bovendien staat de telefoon roodgloeiend. Heel vreemd is dat niet, want zijn eerste soloplaat als Dazzled Kid, Fire Needs Air, is net klaar en de agenda staat vol met shows. Tjeerd is erin geslaagd een bonte verzameling muzikanten aan zich te binden. “Het is best een vreemde groep mensen,” vertelt hij. “Bram is de drummer van Kyteman. Glenn is de bassist van Anouk, Marco is de bandoneonspeler van Big Low. Pianist Jan maakt normaal alleen maar Nederlandstalige liedjes. En Matthias speelt in Bombay Show Pig. Het is een heel eclectische groep. Dat kan live heel bijzonder worden. Maar het is wel raar, ja.”
Eerst, voor alle duidelijkheid: Voicst, ooit Local Hero bij LiveXS en later succesvol tot aan De Kuip (voorprogramma Kane) en Ahoy (Vrienden van Amstel Live) aan toe, is niet voorbij. “Afscheid hebben we inderdaad nooit genomen, dat zou betekenen dat het definitief zou zijn,” zegt Tjeerd, die zijn woorden zorgvuldig weegt. “Definitief is het niet. We hebben ook zulke toffe dingen meegemaakt. Gespeeld in Japan, touren door Europa, optreden in Amerika. Met zijn vieren in een busje en dan onderweg barbecuen. Een jongensboek, ja toch? Maar het was gut feeling. Ik twijfelde of ik genoeg gegroeid was om met Voicst een stap te maken zoals we die gewend waren te maken. Ik voelde bovendien dat het goed was om even andere dingen te gaan doen, om los te komen van wat je gewend bent. Dat is soms het beste, om even los te komen van alles wat je al kent. Maar door alles wat ik hier over zeg klinkt het alsof het helemaal mis is, en dat is niet zo.”
Met een enorme drang naar vrijheid ging Tjeerd op ontdekkingstocht. “Ik heb onder meer met Alex Callier van Hooverphonic gewerkt, gewoon bij hem thuis. Van hem heb ik veel geleerd. Hij werkt heel erg in het moment: Alex begint, gaat non-stop door en dan is het ook gewoon af. Terwijl ik gewend was om liedjes weg te leggen en later weer eens verder te kijken. Zonder Alex was dit een heel andere plaat geworden.”
Ook vertrok Tjeerd voor langere tijd naar de Verenigde Staten, naar de plek waar hij ook met Voicst zo graag verbleef. “Ik ben twee maanden in New York geweest. Daar heb ik veel in mijn eentje gewerkt, en met vrienden. Of ik ging naar bandjes kijken die ik tof vond, om ze na afloop te vragen: zullen we samen iets maken? Daar is Sharp Little Boulders het resultaat van. Ik was in de Mercury Lounge en zag Steve Salett, een geweldige zanger. Ik stond werkelijk met open mond te kijken. Na afloop heb ik de stoute schoenen aangetrokken en hem gevraagd of we samen iets konden doen. Dat was wel even wennen. Dat soort dingen gaan niet zo makkelijk als je in een band speelt.”
Over de liedjes zelf twijfelde hij tegen die tijd niet meer, maar of er een album in zat? “Ik vond bijvoorbeeld Embrace een heel mooi liedje, dat is een droombeeld van tekst en muziek tegelijk. Maar ik kon het niet echt plaatsen in het geheel van alles wat ik maakte.”
Met hulp van Simon Akkermans van C-Mon & Kypski kwam dat besef er wél. “Hij heeft niet meegeschreven aan de nummers, maar Simon had wel een visie. Het is achteraf zeer belangrijk geweest dat er door Simon een beeld kwam van waar het heen moest.”
Fire Needs Air werd uiteindelijk met de hulp van maar liefst 23 muzikanten opgenomen in Kytopia, de Utrechtse studio en vrijplaats van Kyteman. Tjeerd valt even stil. “Als je er over nadenkt is het best weird. Mijn vriendinnetje lacht me uit als ik het zeg, maar ik vind dat ik een gek leven leid. Je maakt iets, dan gaan mensen ernaar luisteren, dan sta je op het podium en gaan mensen naar je staan te kijken. Conceptueel, vind ik het. Toch? Het is awkward. Maar uiteindelijk kom ik altijd op het punt uit dat ik het te leuk en te bijzonder vind om het niet te doen.”
Dan pakt Tjeerd zijn iPhone. Vroeger lag er een kladblok naast zijn bed, vertelt hij. Daarin noteerde hij ideeën. “Ik zal je de voice-memo’s in mijn telefoon laten zien.” Hij scrollt langs tientallen bestanden. “En dit is niet alles, ik backup af en toe ook. Het zijn woordjes, zinnen, zanglijnen. Maar wat heb je aan twintig keer la-la-la-la in een bepaalde vorm als je het niet afmaakt? Op een gegeven moment ben je bezig met het maken van lijstjes van lijstjes. Eigenlijk sloeg het helemaal nergens op, al heeft het ook vette nummers opgeleverd waar ik heel trots op ben. Het is de nerd in mij, denk ik.”
Dé manier om liedjes te maken is er dus niet, concludeert Tjeerd. Solo? Met Voicst? De ene aanpak is niet beter dan de andere. “En dat is het mooie van muziek. Ik wist helemaal niet goed of ik wel een soloplaat wilde maken. Ik wist alleen écht dat ik liedjes wilde maken.”
LIVEDATA 5 maart Hedon, Zwolle 9 maart Tivoli de Helling, Utrecht 10 maart Vera, Groningen 11 maart Metropool, Hengelo 16 maart 013, Tilburg 17 maart Nieuwe Nor, Heerlen 19 maart Rotown, Rotterdam 24 maart Doornroosje, Nijmegen 30 maart Melkweg, Amsterdam 2 juni Dauwpop, Hellendoorn
Gerelateerde berichten:
- 3FM Volunteer Of The Year show met Dazzled Kid in Podium Duycker
- Een terugblik op het festivalseizoen met Dazzled Kid: ‘Pinkpop gaf me heel speciale energie’
- Zanger Voicst maakt comeback als Dazzled Kid
- Paaspop 2011 (dag 2): tussen legeraanvoerders en te strakke leggings
- Jacqueline Govaert begint aan nieuw hoofdstuk in mooie loopbaan
