HMH, Amsterdam
24 februari 2011
Met een mager tweede album op zak staat White Lies vanavond in een uitverkochte HMH. Het is hun grootste show ooit als headliner, zo vertelt Harry McVeigh halverwege het optreden. Hij lijkt bij vlagen werkelijk onder de indruk van de grootte van de zaal en het toegestroomde publiek. Het is de vraag of dat tweede album, dat de naam Ritual meegekregen heeft, live iets meer kan boeien dan op plaat.
Vergezeld door een toffe lichtshow betreden McVeigh en zijn mannen het podium om het optreden te openen met A Place To Hide, een nummer van het vorige album. De band lijkt zelf ook door te hebben dat ze het voornamelijk van dat album moeten hebben, want hoewel de setlist slechts veertien nummers telt, zijn er daarvan liefst zeven van To Lose My Life…
Hoewel de nieuwe nummers zeker niet slecht ten gehore worden gebracht, klinkt het toch allemaal ietwat onwennig. Nee, de krakers komen vanavond zeker niet van Ritual. Gelukkig leverden de Londenaren twee jaar geleden zulk sterk werk af, dat het de show prima kan dragen, maar zonde is het wel. Op Bigger Than Us – op plaat ook al het sterkste nummer – na, weet geen enkele nieuwe track je echt te pakken, zoals dat bij bijvoorbeeld Farewell To The Fairground en Death het geval is. In de setlist lijkt er rekening mee gehouden te zijn: om en om klinken nieuwe en oude nummers.
Unfinished Business opent de drie nummers tellende toegift. Hierop toont McVeigh eens te meer hoe goed hij vanavond bij stem is. Waar zijn stem het op festivals nog wel eens laat afweten, klinkt het vanavond bijna overal even zuiver. Dat zijn timing her en der niet fantastisch is, is door de vingers te zien. De Londenaren eindigen het optreden met Bigger Than Us en laten de HMH zo achter met een goed gevoel.
Als de band zich echter, zoals ze zelf zegt, wil meten met bands als Editors, zal het toch wat beter moeten. Want hoe sterk de nummers van het debuutalbum ook zijn, de mindere momentjes waarvoor Ritual zorgt, zijn een net zo vervelende als onnodige streep door de rekening. Juliën L’Ortye
Foto: Ben Murphy
