PARADISO, Amsterdam
21 maart 2011
De band tussen Nederland en Liam Gallagher is niet bepaald een gelukkige. In Vredenburg haakte hij jaren geleden halverwege af vanwege stemproblemen, op Pinkpop was hij plotseling vertrokken en zijn laatste keer in Nederland, tijdens een tweeluik in de Heineken Music Hall, was hij niet bepaald goed bij stem. Hoe dat vanavond is, in de volgepakte Paradiso waar Beady Eye zijn Nederlandse debuut maakt? Daar is iedere journalist en muziekliefhebber uit binnen- en buitenland- nieuwsgierig naar.
De opwinding is de zaal is vanavond dan ook vergelijkbaar met de opwinding die je voelde als Oasis kwam spelen. Het traditionele ‘Liam,Liam’ galmt zelfs al door Paradiso als Liam nog helemaal niet is te bekennen: pas iets voor negen uur loopt hij het podium op, als eerste van de band, met een kop thee in de hand en een parka aan. Vlaggen en shirts van Manchester City komen tevoorschijn, meisjes die vooraan staan en met grote ogen naar Liam staan te staren worden platgedrukt door grote groepen ruwe Engelsen. Het zijn de stadiontaferelen van Oasis, maar als Beady Eye begint blijkt de muziek er toch niet helemaal bij te passen.
De nummers van Different Gear, Still Speeding worden weliswaar op volle sterkte gespeeld en die extra stevige vernislaag maakt dat ze net even raker klinken, maar in tegenstelling tot bij Oasis is toch niet elk nummer geslaagd. De hoogtepunten blijken de liedjes die nog het meest refereren aan de mooie jaren van Oasis. Standing On The Edge Of Noise, bijvoorbeeld, en The Beat Goes On: hetzelfde geldt voor de prima single The Roller, dat niet voor niets ooit in de race was als B-kantje voor Oasis en uit lijkt te groeien tot karaoke-hit, en het furieuze Bring The Light.
Het zijn dus de momenten waarop Oasis muzikaal juist niet ver weg is die het best smaken. En dan missen we Noel dus toch, ook al staat de rest van Oasis vanavond gewoon op het podium en is er met Beady Eye zichtbaar wel degelijk meer sprake van een echt bandje met meer plezier, zoals Liam in interviews vertelt. Maar terug naar af? Daar is met Beady Eye voor Liam bepaald geen sprake van.
Ook de eerste band zonder zijn broer pakt groots uit, met projecties, met dranghekken, met een stevige lijn merchandise en bewakers op het podium die er voor moeten zorgen dat Liam Gallagher zonder kleerscheuren het uurtje Paradiso doorkomt. Een rockheld als Liam kan natuurlijk ook helemaal niet meer terug naar af: waar hij komt ontstaat opwinding, dat zal wel altijd zo blijven. Of hij nu klassieke nummers zingt als Live Forever, Cigarettes & Alcohol en Champagne Supernova zingt of toch wat minder geslaagde liedjes als Beatles & Stones of Three Ring Circus. Anton Slotboom
