Sinds kort heeft Tim Knol een programma op woensdagavond bij ons op KX-radio. Het is best een vermakelijk programma, vooral omdat er veel muziek in voorkomt die ik niet ken. Dat is het vreemde: als ik niet beter zou weten, zou ik zweren dat het programma werd gemaakt door een man die minstens 15 jaar ouder is dan ik. Hoe anders immers al die kennis over muziek uit de jaren zestig en zeventig?
De praktijk is wispelturiger: in de realiteit is Tim Knol namelijk zo’n 20 jaar jonger dan ik. Dat heeft één groot voordeel: voor de doorgifte van de kennis over de muziek uit de jaren zestig en zeventig zijn we gelukkig niet afhankelijk van de generatie die straks onze bejaardenhuizen zal bevolken. Uiteindelijk zou die kennis in het graf verdwijnen en zou een nieuwe generatie historici op zoek moeten naar de muzikale geheimen uit het verre verleden. Vreesde ik.
Zover zal het niet komen, want er zijn meer mensen waarvan hun muzikale voorkeuren niet helemaal synchroon lopen met hun geboortejaar. Zenderbaas Rob Stenders verklaarde onlangs in een column dat hij feitelijk tien jaar te laat was geboren, omdat hij de muziek van rond 1970 het boeiendst vindt. Daarna verscheen er natuurlijk ook de nodige goeie muziek, maar het gaat me even over de focus.
Bij tijd en wijle kan ik mijzelf de nodige negatieve karaktereigenschappen toe-eigenen. Zo vind ik mijzelf soms stronteigenwijs, dwars, beroepschagrijn, drammerig en autistisch, maar één geweldige karaktereigenschap – zo weet ik sinds kort – kan mij niet meer ontnomen worden. Gezien mijn muzikale voorkeuren loop in namelijk volstrekt synchroon!
Alle chagrijnen waar ik fan van ben waren medio jaren tachtig op hun hoogtepunt: The Cure, The Sisters Of Mercy, The Smiths, Siouxie And The Bansheets, Anne Clark en ga zo nog maar even door. Mijn muzikale tijdperk beslaat dus pakweg de afgelopen 25 jaar.
Heb ik dan helemaal niets met muziek van voor 1985? Toch wel: toen ik ergens de halverwege de jaren negentig de behoefte kreeg om mezelf minder ‘alternatief’ te profileren, rehabiliteerde ik al die leuke synthipopbands die eigenlijk niet ‘mochten’: The Human Leaque, Duran Duran, The Pet Shop Boys, Yazoo, Heaven17, noem ze maar op, tot aan Abba toe.
Heb ik dan helemaal niets met muziek van voor 1980? Ook wel: doordat ik rond mijn twintigste voornamelijk optrok met gasten die zo’n 10 jaar ouder waren, heb ik ook nog veel van de punk van 1977 en daarna meegekregen.
Heb ik dan helemaal niets met muziek van voor 1977? Met de angst als een muziekbarbaar te worden afgeschilderd: helaas niet. De hits, de klassiekers, de ‘evergreens’ ken ik uiteraard, maar ik heb er feitelijk niets mee. Of ik daar veel aan heb gemist? Daar heb ik sinds kort Tim Knol voor. Willem Roose
Willem Roose is radiomaker bij KX Radio, schrijver van de roman Backstage en medewerker van LiveXS. Where The Wild Rooses Grow is zijn wekelijkse column. Iedere maandag verschijnt op livexs.nl een nieuwe aflevering.
Foto: Martin Oudshoorn
