Paaspop 2011 (dag 1): van moshpits tot meezingers

Geplaatst op 24 April 2011
Paaspop 2011 (dag 1): van moshpits tot meezingers

Voor het eerst in de geschiedenis duurt Paaspop dit jaar drie dagen. De officieuze opening van het festivalseizoen begint dit jaar daarom al op Goede Vrijdag. ‘What’s in a name?’ kunnen we retorisch vragen, want de openingsavond is zeker weten een goede.

Advertentie

Woody & Paul
Een afgeladen Jack Daniels tent is gevuld met een hete, zoete, whiskey cola atmosfeer wanneer Woody & Paul het stof uit de speakers komen blazen. Vanaf de eerste maat komt het publiek in beweging om handenklappend en stampvoetend de energieke nummers – met een hoog 16 Horsepower-gehalte te ontvangen. De band staat rotsvast en vol energie op het podium en geniet met volle teugen. De tweestemmige partijen zweven uiterst zuiver het gehoor binnen, wat tezamen met de muzikale jus de live kwaliteit van deze band meer dan duidelijk maakt. (Emiel Meijer)

Shaking Godspeed
“Houd je niet van blues? Dan kun je beter oprott’n!” Zanger/gitarist Wout Kemkens slaat met deze uitspraak de spijker op zijn kop. Met het anthem Godspeed als energieke opener staat er meteen een wall of sound zoals Phil Spector het destijds bedoeld heeft. Rauw, groovend en ongelooflijk strak vliegt de band door de set heen. Het publiek kan de vuigheid niet roerloos ondergaan en er ontstaat dan ook al snel een lekkere moshpit. Op een festival als Paaspop is deze eigenzinnige garagerock erg goed te pruimen, en het optreden van Shaking Godspeed is dan ook een hoogtepunt op deze eerste dag. (Nick van Uden)

DeWolff
Voor wie van jaren zeventig psychedelica houdt komt vandaag in de Jack Daniels-tent met DeWolff wel aan zijn trekken. Het podium staat vol met vintage apparatuur waar menig liefhebber van zou smullen. DeWolff moet nog een beetje inkomen en het publiek duidelijk ook, zeker na de verpletterende indruk die Shaking Godspeed zojuist heeft achtergelaten. Het geluid is ook wat dunnetjes en pas wanneer de bassen van toetsenist Robin Piso aanzwellen krijgt de band meer body. Pas tegen het einde van de set, wanneer een aan Deep Purple schatplichtige Hammond-solo wordt ingezet, komt het publiek echt los. Zeker wanneer door een technicus de microfoon in de bassdrum wordt geschoven, waardoor de drumsound eindelijk voelbaar wordt. Een goed moment voor een lange solo à la Santana door gitarist Pablo, waarbij zijn energieke podiumuitstraling op geen enkel moment ten koste gaat van zijn speltechniek. (Stijn Mertens)

Waylon
De soundcheck van Waylon belooft de massaal toegestroomde fans een harde en volle Motown sound en dat ook is precies wat ze krijgen. De bekende hits passeren de revue en worden uit luidde borst meegezongen. Bij het wat onbekendere werk verslapt de aandacht van het publiek achter de linie van de trouwste fans overigens wel een beetje. Waylon laat ondertussen uitgebreid horen wat hij qua stem in huis heeft en het publiek ontvangt het met eenzelfde volume en frequentie. Routinematig wordt in de drie kwartier voldoende aandacht aan de bandleden gegeven om hun kwaliteiten ten gehore te brengen. Het optreden mist echter net die bite die de gehele tent in zijn ban zou kunnen houden. (Emiel Meijer)

Met dank aan 3voor12/DenBosch


Gerelateerde berichten:

Dit bericht is geplaatst in frontpage, Live Recensies. Bookmark de permalink.