Voor trouwe Paaspoppers zal het even wennen zijn: normaal gesproken mag je op de zaterdag voor Pasen nog langzaam warmdraaien, maar nu zit er al een hele festivalavond op. De gezelligheid is er uiteraard niet minder om op deze Stille Zaterdag, waarop stilte wel het laatste is wat je mag verwachten.
Vanderbuyst
Het blijft jammer dat de twintigers van Vanderbuyst niet 30 jaar eerder geboren zijn, want de band zou prima kunnen meedraaien met bands als Twisted Sister en Motley Crüe. De formatie steekt haar liefde voor glamrock niet onder stoelen of banken. Van te strakke leggings tot ventilatoren en van stoere poses tot synchroon headbangen: alles wordt uit de kast gehaald om die liefde te uiten. Muzikaal is het uiteraard niet vernieuwend, maar het staat als een huis. De zanger mist echter de virtuoze stem die hoort bij het genre; hij klinkt nog te jong en aan hoge uithalen wordt niet eens begonnen. Ook het achtergrondkoortje van Malle Pietje en de Bimbo’s, voor de gelegenheid omgedoopt tot The Tracies, kan hier niets aan veranderen. De energieke podium-act blijft echter mede door de dames wel boeien. (Nick van Uden)
Royal Republic
Wanneer je als voorbijganger langs de Jack Daniels-tent loopt tijdens Royal Republic, móét je toch echt even binnen lopen. Het is namelijk meteen duidelijk dat het dak er hier wordt afgeblazen! Een gemene, puntige en retestrakke sound wordt over het laaiend enthousiaste en massaal aanwezige publiek uitgestort. Er klinkt een mengeling van skatepunk en funky, bouncy rockmateriaal à la Frans Ferdinand, maar dan met de felle inslag van Danko Jones. Drummer Per Andreasson perst er venijnige en supersnelle drumfills uit, aangevoerd door zanger Adam Grahn die met zijn ijzersterke charismatische overkomen als een legeraanvoerder het publiek tot ongekende hoogtes leidt. Nadat hij vakkundig de hele zaal door de hurken heeft weten te krijgen, het drumstel heeft gemolesteerd en zijn drumstok in een gretig graaiend publiek heeft geworpen, laat de band een verpletterende indruk achter in een murw gebeukte Jack Daniels-tent. (Stijn Mertens)
The Deaf
Het is al meteen duidelijk bij welke muziek frontman Spike zijn ei het beste kwijt kan. Met Q65 als grootste inspiratiebron speelt The Deaf aanstekelijke garagerock waarin vrijwel elk nummer naar een razende climax toe werkt. Kort gezegd rockt de muziek als een tiet en niet omdat toevallig een erg leuke bassiste deel uitmaakt van dit kwartet. De podiumpresentatie is ontzettend sterk; elk bandlid straalt wat uit en geeft zichzelf volledig. Vooral podiumbeest pur sang Spike springt hierbij in het oog, maar ook toetsenist Mau draagt hier een goed steentje aan bij; zijn orgel krijgt namelijk wel erg veel te verduren. De muziek klinkt vol en gaat als een razende tekeer, al mag wel gezegd worden dat de gitaarsolo’s er wat meer uit mogen spatten. (Nick van Uden)
Peter Pan Speedrock
Als stamgast van Paaspop staat Peter Pan Speedrock ook dit jaar weer in de Masters of Rock op zaterdag, een vaste prik op iedere editie. Ook nu is het geen enkel probleem om de mensenmassa los te krijgen, samen met een flinke portie oerdriften die daardoor worden opgeroepen. Zelfs al is de band elk jaar weer verzekerd van een plek op Paaspop, het is toch een speciale dag vandaag. Bassist Bartmann speelt namelijk zijn eerste optreden als getrouwd man. Heftig als altijd wordt er door de setlist geramd, maar er zijn toch ineens kleine foutjes te ontdekken. De overigens kleine communicatiefoutjes tussen drummer Bart Nederhand en de twee andere leden worden weliswaar vakkundig hersteld, maar je zou toch verwachten dat Peter Pan Speedrock na al die optredens zijn nummers vloeiend kan spelen. Het betreft echter oudere klassiekers zoals Come On You die niet altijd even vloeiend gaan. Veel maakt dat niet uit; de band is namelijk uniek in zijn soort. Zelden zijn bands in staat om ondanks weinig toegankelijke muziek toch maar te blijven boeien; Peter Pan Speedrock verzaakt en verveelt echter nooit. (Nick van Uden)
Dazzled Kid
Goede zaak dat Tjeerd Bomhoff een ander project is gestart, naast Voicst. De muziek is redelijk onderscheidend, alhoewel er wel degelijk Voicst invloeden te horen zijn. Tjeerd en zijn band starten de show op een subtiele manier, met een mooie opbouw. Er wordt met volledige toewijding gespeeld en de bandoneon geeft de klank een melancholisch karakter. Het publiek heeft helaas wat moeite zich te concentreren op en te verdiepen in het nieuwe materiaal. De vraag is of het meteen klikt tussen Dazzled Kid en een grote tent als de Mainstage. De band is wellicht niet mainstream genoeg voor het grote podium. Uiteindelijk lijkt de band toch een kantelpunt te bereiken en weet men het publiek meer te interesseren. Dit kantelpunt heet A Year And A Bit. Een nummer van Voicst inderdaad, maar dan wel ‘nieuwe stijl’. Tjeerd heeft met Dazzled Kid een erg goede band om zich heen verzameld, waarbinnen zijn mooie zangstem mooi naar voren komt. Er dient echter nog wel wat verzet te worden in het festivalcircuit om dit op dergelijke grote podia goed tot zijn recht te laten komen. (Harald Heukers)
Met dank aan 3voor12/DenBosch
Gerelateerde berichten:
- Paaspop 2011 (dag 1): van moshpits tot meezingers
- Kensington, The Deaf en nog vier nieuwe acts voor Jack Daniels Stage op Paaspop Schijndel 2011
- PaasPop-Zieuwent 2011 bevestigt eerste namen
- Voorzichtige uitbundigheid bij afscheidsfeest van Kink FM in Tivoli
- Paaspop-Zieuwent 2011 rondt programma af met Corry Konings, Hadrian’s Wall en Room06
