Dit weekend vond de 20e editie van Groezrock plaats in het Belgische Meerhout. Het festival is inmiddels uitgegroeid tot een van de meest noemenswaardige punk- en hardcore festivals van Europa. Het feest werd gevierd met een exclusieve line-up, met smaakmakers als NOFX, The Used, Dropkick Murphys, Danko Jones, Comeback Kid (foto), Descendents, Flogging Molly en Underoath. Verslaggevers Lisa de Jongh & Ioan Kaes brengen voor LiveXS rapport uit.
RUFIO (Main Stage)
Het is even wennen voor de Groezrock veteranen: donderdag al de camping op en vrijdagmiddag al bands bekijken op het terrein. Rufio staat als derde band op de Mainstage en speelt voor een bescheiden, nog nuchtere menigte. Het highschool bandje van toen gaat inmiddels al een decennium mee en de laatste plaat “Anybody Out There” werd in de zomer van 2010 uitgebracht. Live staat de show van Rufio als een huis: de perfecte punksoundtrack voor het zomerse weer. De heren zetten een strakke, energieke punkrock show neer zonder poespas. Vooral drummer Terry Stirling Jr trekt de aandacht: zijn drumpartijen zijn de drijvende kracht achter de aanstekelijke, uptempo punknummers. Afsluiter “Above Me” krijgt tenslotte de volledige tent in beweging. (LdJ)
TWIN ATLANTIC (Eastpak Stage)
“Als je in Schotland woont, dan neem je elke opportuniteit om te vertrekken met open armen aan.” Het zijn de woorden van Sam Mc Trusty, frontman van Twin Atlantic. Met die attitude is de band nu al zo’n drie jaar lang non stop op tour en niet met de minste. Smashing Pumpkins, Angels & Airwaves, Biffy Clyro, Finch, Taking Back Sunday en nog veel meer. En toch lijkt hun show op Groez niet op die van een geoliede machine. Het publiek is voltallig en enthousiast, maar technische mankementjes en wat nervositeit hier en daar zorgen voor een gebrek aan overtuiging in de set van dit viertal. “Spreek me er niet van,” weet bassist Ross McNae ons na het concert te vertellen. “Wij zijn eerlijke jongens en we moeten gewoon toegeven dat dit niet onze beste show was.” Sam voegt eraan toe dat hij twijfelt of het bier dat hem naar het hoofd werd geslingerd wel werd afgevuurd met goede bedoelingen. “We hebben net de opnames van onze nieuwe plaat afgerond. Dit is ons eerste concert in een lange periode en face it, we zijn gewoon koud gepakt. We waren de perfecte omgeving van een studio gewoon geraakt. Er zijn dan betere manieren van terug met touren te beginnen dan de harde realiteit van een festival. Maar, als het een troost kan zijn, die plaat die binnen enkele weken uitkomt, daar zijn we bijzonder tevreden over. Een killerplaat. Geef ons nog twee concerten om er terug volledig in te geraken en dan loopt alles weer volledig gesmeerd.” (IK)
CUTE IS WHAT WE AIM FOR (Main Stage)
Het is de eerste Europese festivalshow voor de poppunkers van Cute Is What We Aim For, maar dat is natuurlijk geen excuus om een matige liveshow neer te zetten. Frontman Shaant Hacikyan, die samen met gitarist Patrick Maclean als enig origineel bandlid nog meespeelt, krijgt het simpelweg niet voor elkaar. Zijn stem hapert, mist de juiste noten en heeft te weinig volume om op de Main Stage te imponeren. Daarbij is zijn podiumpresentatie wat ongemakkelijk, vooral tijdens de beginnummers. Zonde, want “The Curse Of Curves” en “Risque” zijn bijvoorbeeld erg goede popnummers. Het relatief jonge publiek kan zich overigens niet druk maken over de mankementen van de liveshow, daar heeft de band geluk mee. (LdJ)
VEARA (Etnies Stage)
Dat er ook nog plaats is voor goede oude punkrock volgens het boekje, dat bewijst Veara. Ze passeerden vorig jaar nog op Europese bodem als voorprogramma van Sum41 en hebben daar duidelijk wat fans aan overgehouden. Op het Etnies-stage waar publiek en podium elkaar letterlijk raken, staan ze op hun plaats. Hun snelle, melodische punkrock zorgt voor een uitbundig feestje stagediven vroeg op de dag. De bassist eindigt zelf ook als deel van het publiek terwijl enkele fans het podium opspringen en zijn microfoonstand ontdoen van de plectrums die hij hier op had aangebracht. Een tastbare herinnering aan een concert waarmee de band haar aanhang aan zich bindt. (IK)
THE BLACKOUT (Eastpak Stage)
The Blackout stelt zelden teleur. Toegegeven, ze zullen nooit uitblinken in originaliteit, maar op vlak van présence en overgave schijnen ze als de best geslepen diamant die Charles Taylor ooit aan Naomi Campbell schonk. Ze staan met te veel op het podium en het duurt dan ook geen vijf minuten eer er eentje het publiek inspringt en wat tijd doorbrengt in de nek van een uitzinnig meebrullend publiek en in de palen die de tent rechthouden. Zelfs de nummers van het pas verschenen ‘Hope’ zitten al op de harde schijf van hun fans. De bands groeit muzikaal wat verder richting de hardcore-versie van The Simple Minds of U2 en dat is geen verwijt. Ze doen goed wat ze doen en shows als deze zullen hun enkel maar doen groeien. (IK)
DANKO JONES (Main Stage)
De vreemde eend in de bijt is dit jaar Danko Jones: wat doet een rock ’n roll rasperformer op de Main Stage van Groezrock? Het kan zowel het publiek als de band zelf weinig schelen: het feit is dat ze er staan, en dat het een rockshow gaat worden. Het rocktrio produceert stomende gitaarrifs, stuwende drums en vunzige teksten over vrouwen en sex. Direct en vooral stoer en gladjes, dat is het imago van deze band dat ook live duidelijk wordt uitgestraald. Vooral interactie kenmerkt de show, en dat werkt verbazingwekkend goed. “Ik weet dat we geen punkrock band zijn. Maar we luisteren wel naar punkrock, is dat ook goed?” vraagt Jones het uitzinnige publiek. “First Date” wordt natuurlijk hard meegezongen, maar ook nummers van het laatste album “Below The Belt” worden goed ontvangen. “Full Of Regret” en “I Think Bad Thoughts” krijgen de massa moeiteloos mee. Een geslaagd experiment van de Groezrock organisatie. (LdJ)
GREY AREA (Etnies Stage)
Je hebt van die bands waarvan je zonder risico al op voorhand een goede recensie over kan schrijven. Met de ervaring die de leden van deze New Yorkse band hebben opgedaan, zou Grey Area er zo eentje moeten zijn. En toch, het optreden valt wat tegen. De New York feel is aanwezig, maar het klinkt allemaal een beetje minder indrukwekkend dan we hadden gehoopt. Zanger Ernie is een legendarische gitarist, maar een legendarische zanger zal hij nooit zijn. Hoe dan ook, voor een groot deel van het publiek kan de pret niet op. De band teert op een nostalgisch gevoel dat bij velen duidelijk aanwezig is. En zo kan ook Grey Area huiswaarts keren met een bijzonder goed gevoel. (IK)
THURSDAY (Eastpak Stage)
De capaciteit van het Eastpak stage wordt voor het eerst getest tijdens het concert van Thursday. Bijna dag op dag tien jaar geleden bracht deze bende uit New Jersey de plaat ‘Full Collapse’ uit en veranderden ze de sound van hardcore en emo voor eeuwig. Over de relevantie van de plaat is de band zelf best bescheiden. “Het is niet dat wij met die plaat iets hebben veroorzaakt,” zegt gitarist Steve Pedulla. “Er stonden toen een hoop bands met dezelfde aanpak op die deur te kloppen. Het opengaan ervan, voor iedereen, viel gewoon samen met het uitkomen van onze plaat.”
Vandaag speelt Thursday de hele plaat live, van begin tot einde, inclusief intro en outro. De setlist was dus op voorhand gekend. Geen zenuwachtig gehoop op dit of dat nummer, maar een heel natuurlijk in elkaar overlopen van songs die vandaag de dag nog bijzonder hedendaags klinken. “Op Wind Up na, dat we vroeger nooit speelden, hebben we de nummers niet echt opnieuw moeten aanleren. We zijn met die plaat zo lang op tour geweest dat dit concert eigenlijk niet veel extra voorbereiding heeft nodig gehad.” En dat geldt ook voor het publiek ‘Understanding in a car crash’, ‘Paris in Flames’ of ‘I Am the Killer’, het luidkeels meebrullen toont aan dat ze niet één nummer vergeten zijn. Dit is één van die momenten die van Groezrock dat ‘speciale’ festival maken. (IK)
CIRCA SURVIVE (Eastpak Stage)
Ze zijn nog niet vaak de oceaan overgetrokken en het concert op Groezrock is de eerste pasage van Circa Survive in de lage landen. Maar, dat zal voortaan wel veranderen, want deze band heeft op vrijdag wel de prijs van de dag verdient. Voor het eerst op deze dag zit het geluid in de Eastpak tent goed. De bron zal daar zeker voor iets tussen zitten. Elk lid van deze band is op zich adembenemend straf! Gitaristen die melodieën als slingers door elkaar smijten en toch niet één valse noot raken, een drummer die lijkt te beschikken over meer armen dan Budha en een zanger die springt als een kleine egel en zingt als een cartoonfiguur. Zelfs bij het produceren van zijn onnatuurlijk hoge noten, slaagt Anthony er in om nijdig uit de hoek te komen. En toch, ondanks de complexiteit en ernst die deze muziek uitstraalt, is er bij zanger Anthony Green voortdurend plaats voor humor, zowel tussen als tijdens de nummers. Het breekt het voetstuk waar ze verdienen op te staan en het tovert bij zowat iedereen in de tent een glimlach op het gezicht. En dat gebaar werd terug gekaatst, want toen het publiek zelfs meezong met het oudere ‘Handshakes at Sunrise’ konden ze hun vreugde niet langer onder stoelen of banken stoppen. Circa Survive heeft de smaak van Europa te pakken. Wordt dus zeker vervolgd. (IK)
MILLENCOLIN Main Stage)
Groezrock maakt zijn verwachtingen waar en viert het 20-jarig bestaan o.a. met deze exclusieve show: Millencolin die het doorbraak album (zover je kan spreken over een doorbraak in de punkrockwereld) “Pennybridge Pioneers” volledig live zal spelen. Een feestje op zich, want de plaat is precies tien jaar geleden uitgebracht. De skatepunk band speelde in 2004 en 2010 ook al op Groezrock, maar zo’n setlist maakt natuurlijk opnieuw nieuwsgierig. Bij de eerste drumroll van “No Cigar” wordt al duidelijk dat dit een show vol herkenning, jeugdsentiment en zingende fans wordt. Het album blijkt een erg diverse, afwisselende festivalshow te kunnen vullen. Snelle punkrock anthems als “Material Boy” en “Highway Donkey” schitteren naast melodieuzer werk als “Penguins & Polarbears” en “A-Ten”. Voor “The Ballad” haalt zanger Nikola Sarcevic zelfs zijn akoestische gitaar te voorschijn. Een tot in de puntjes verzorgde, indrukwekkende liveshow van deze Zweden. (LdJ)
EVERY TIME I DIE (Eastpak Stage)
We liepen zanger Keith tegen het lijf nadat hij net de Etnies-stand had geplunderd. Een echte ETID-fan weet dan wat er morgen door ebay-user battlesnake! zal worden aangeboden. “Neen, zo denk ik niet. Ik denk: ‘Ik heb dit echt nodig’. Maar, nu dat jij dit hardop hebt gezegd spookt het in mijn hoofd en ga ik toch even meer spullen halen.” Speciaal overgevlogen voor het festival speelt Every Time I Die dit jaar voor het eerst op Groezrock. “Ik wou dat ik ook kon zeggen dat we hier al heel veel goede ervaringen hebben opgedaan, maar het is de eerste keer dat we echt kunnen. Het is hier echt de highschool-reünie zoals we het ons hadden voorgesteld. Er lopen hier zoveel vrienden van ons rond.”
En dat hun intrede op Groezrock niet onopgemerkt mocht voorbijgaan bleek enkele uren later. Als een bende bezetenen stormen ze het podium op. Nog voor de eerste aanslag spoort Keith zijn nieuw verworven publiek op heel gebiedende wijze aan tot bewegen en reeds bij het tweede nummer toont hij dat de woorden “Or we’re not gonna do this shit” geen leugens waren en legt hij het spel stil. Every Time I Die heeft zijn naam niet gestolen en verwacht dan ook dat het publiek samen met hen elke keer alles geeft, tot stervens toe. De boodschap komt aan en rust is voor de komende drie kwartier een buitenaards begrip. De chaotische galm in de tent stoort niet. Ze draagt bij tot het gestoord karakter van deze geniale band. Ze zijn stuk voor stuk de perfecte schoonzoon, maar we begrijpen elke moeder die toch maar bang afwacht of dochterlief na een date met deze geluidscriminelen überhaupt thuiskomt. Angstaanjagend goed! (IK)
FURTHER SEEMS FOREVER (Main Stage)
Tussen alle reünies die dit jaar op Groezrock plaatsvinden, is er eentje die onze aandacht trok. Further Seems Forever staat op de Main Stage in de originele line-up. Merkwaardig voor een band die voor het opnemen van drie platen ook met drie verschillende zangers heeft gewerkt. Op de vraag waarom ze er voor kozen om de reünie met hun eerste zanger Chris Carrabba te doen is het antwoord kort en simpel: “Omdat hij de knapste van de drie is.” De waarheid ligt echter iets dieper: “Het is eigenlijk vrij natuurlijk om met Chris terug te beginnen. Wij zijn nog steeds een hechte vriendengroep en we wonen allemaal op een scheet van elkaar. Als we niet samen muziek aan het maken zijn, dan zitten we te kaarten. En kaarten, daar beleven we geen plezier meer aan sinds Steve altijd wint. Door terug met muziek te beginnen, zitten we terug allemaal een beetje op hetzelfde niveau.”
De reünie mag dan wel met Chris zijn, voor het publiek is het een reünie met Further Seems Forever. Het krijgt dan ook niet enkel nummers uit ‘The Moon is Down’ voorgeschoteld, maar ook uit de platen met Jason Gleason en Jon Bunch. En dat is zeer naar de zin van Carrabba zelf. “Ik was hier de vragende partij om nummers van alle platen te spelen. Je kan niet echt fan zijn van je eigen platen. Je kijkt immers altijd veel te kritisch terug op je eigen werk. Maar, door hun werk met Jason en Jon, heb ik wel de kans gekregen om op een zeer unieke manier te luisteren naar een band waar ik deel van heb uitgemaakt.” Tot onze verbazing is er geen stormloop in de grote tent voor dit unieke concert, hoogstwaarschijnlijk de nasleep van de uitputtingsslag van Every Time I Die en Shai Hulud. (IK)
MORNING AGAIN (Etnies Stage)
De avond eindigt voor velen iets na middernacht bij het kleine Etnies stage. Het is elf jaar geleden dat metalhardcore-legendes Morning Again nog samen hebben gespeeld en dat is er ook aan te horen. Strak kan je dit allerminst noemen en de versterker van gitarist John Wylie klinkt alsof ie elf jaar lang in een vochtige kelder heeft gestaan. De volumeknop vertoont in ieder geval geen roest. En op de sfeer is ook niets aan te merken. ‘Hand of Hope’, ‘Uncivil Hands’, ‘Family Ties’ en ‘Martyr’, het zijn klassiekers binnen het genre en zelfs een rommelige uitvoering brengt een publiek in beweging. Stagedives en moshpits uit de jaren negentig en een band die er duidelijk terug van geniet. Zanger Kevin Byers neemt van elke rustpauze ook gebruik om publiek, organisatie en andere bands te danken. Lange dankwoorden die hem en publiek de kans geven om even op adem te komen, om elkaar daarna weer op te zoeken. En dat opzoeken mag je letterlijk nemen, want Morning Again eindigt zoals verwacht met bijna evenveel volk op als voor het podium. (IK)
UNDEROATH (Eastpak Stage)
Veranderen, veranderen, veranderen. Het lijkt centraal te staan bij Underoath, of dat nu uit vrije wil is of niet. Naast het vinden van een nieuw geluid voor elke plaat, is vooral de line-up van de band nooit als vast gegeven te zien. Drummer en zanger Aaron Gillespie, de enige die de oprichting van Underoath nog had meegemaakt, verliet de band in 2010. Toch krijgt frontman Spencer Chamberlain het voor elkaar om de cleane vocals van Gillespie in deze liveshow tot leven te brengen tussen de heftige metalcore klanken van de band. Verbazingwekkend genoeg blijft de band in iedere setting een live sensatie. De complexe, volle geluidsmuren die onder de schreeuwende vocalen van Chamberlain tevoorschijn komen, zorgen voor een zwaar en melodisch geheel. Ritme technisch zijn deze bandleden zo op elkaar ingespeeld dat het bijna eng wordt. Zonder een blik te wisselen wordt de set foutloos afgewerkt. “Writing On The Walls” sluit het hoogtepunt van de avond af en laat de zaal verstijfd van adrenaline achter. (LdJ)
THE BLACKLIST ROYALS (Eastpak Stage)
Ze zijn de tip van organisator Hans Maes en mogen om half twaalf de aftrap geven in de Eastpak tent waar het op dit vroege uur al (of nog) ruikt naar bieradem en andere foute geuren. Perfect voor The Blacklist Royals, wiens zanger altijd zingt alsof hij net wakker is én zijn kater moet wegwerken. “We zijn nochtans geen ochtendmensen, maar dit is wel de beste ochtend ooit”, zegt hij lachend terwijl hij zijn zonnebril wat dichter bij zijn ogen duwt. “Het was vroeg, dus we wisten dat we geen overvolle tent moesten verwachten, maar wij zijn de gelukkigste kerels op aarde. Tijdens onze soundcheck hadden we namelijk schrik dat we enkel voor de security gingen spelen.”
En dan verschijnt daar toch een meute toeschouwers om de nummers van hun plaat ‘Semper Liberi’ als ontbijt naar binnen te spelen. Stevige punkrock met een volwassen sound. Bruce Springsteen is nooit veraf en de vergelijking met Gaslight Anthem is dan ook snel gemaakt. Maar, die is dan wel het harde, energieke broertje van de drie. “We zijn nu al een jaar op tour met die plaat en de nummers erop zijn vaak nog veel ouder. Om nu eindelijk de plas over te steken en ze hier te komen spelen, dat is voor ons al een droom die uitkomt. Om dan te merken dat er mensen zijn die de nummers kunnen meezingen en te beseffen dat de plaat die je gemaakt hebt ook effectief wordt beluisterd door mensen die duizenden kilometers van je verwijderd zijn, dat is gewoonweg te gek.” (IK)
CRUEL HAND (Etnies Stage)
Ook heel vroeg uit de veren, en met de energie van duizend roze konijnen zorgt Cruel Hand voor de ontwakende klap in het gezicht die nog een hoop bezoekers nodig hadden. Old-skool hardcore van de bovenste plank. Zanger Chris lijkt een predikant van de duistere kant die waarschuwt voor de ondergang van de wereld in 2012. Heen en weer walsend over het podium en voortdurend met zijn arm slaan op imaginaire zaken. Dit is woedemuziek! Het is indrukwekkend hoe een band op tour de energie kan vinden om op het middaguur een dergelijke show te spelen. Het publiek deelt het respect en geeft de band terug wat ze geven. Een kolkende massa, een stofwolk. Vanop een afstand lijkt het een gevecht, hooligans die slogans naar elkaar roepen. Van dichtbij is dit gewoon een dikke vette middagparty. (IK)
STREETLIGHT MANIFESTO (Main Stage)
Voor een van de weinige skabands op deze editie van Groezrock hebben toch veel bezoekers hun wekker wel gezet. Het album Somewhere In Between mag niet ontbreken in je platenkast en een show meemaken van deze ska veteranen blijkt ook een ervaring die niet te missen is. Met een blazerssectie van vier man sterk, worden de meest levendige skapunk deunen ten gehore gebracht in de slaapdronken Main Stage tent. In sneltreinvaart worden aanstekelijke nummers als “Would You Be Impressed” en “We Will Fall Together” achter elkaar doorgespeeld. De show is een groot feest dat door het enthousiasme van de band en van het publiek wordt gevoed. Nu duimen dat de organisatie van Groezrock hiervan leert dat skabands vrij essentieel zijn op het punkfestival. (LdJ)
ASKING ALEXANDRIA (Eastpak Stage)
“Ze staan goed op foto meneer.” Niet echt een reden om een band goed te vinden, maar Asking Alexandria heeft een publiek. Een publiek dat haar middagmaal gerust even uitstelt om deze jongens aan het werk te zien. Het zal voornamelijk de beleving zijn die het doet voor deze band, want muzikaal is dit echt geen hoogvlieger. Akkoordenschema’s die bijzonder voor de hand liggen en moves die zo ingestudeerd zijn dat de term samenspel een heel andere betekenis krijgt. Maar, zoals gezegd: “Ze staan goed op foto meneer.” En het oog wil ook af en toe wat. (IK)
PIEBALD (Main Stage)
De Amerikanen van Piebald spelen ook een van de exclusieve shows op deze editie van Groezrock. De band is niet officieel uit elkaar, maar speelt nauwelijks live shows. De laatste show was naar zeggen zelfs in 2008, maar hier en daar komt de band nog opdagen. Groezrock heeft dus geluk, maar de hoge verwachtingen worden helaas niet waargemaakt. De band speelt een gemiddelde punkrock show, en daarmee wordt je op zo’n festivaleditie als deze helaas snel vergeten. Natuurlijk worden de bekendste hits als “American Hearts” en “Long Nights” daar de bescheiden fanbase goed meegezongen, maar de rest van de halflege tent kijkt enigszins verveeld toe. Piebald laat zien dat het belangrijk is veel te touren: na twee nummers is de zanger al buiten adem en ook de kwaliteit het samenspel gaat in de loop van de set enorm omlaag. Oefening baart kunst, zeggen ze. (LdJ)
SUGARCULT (Main Stage)
Een van de bands die de populaire punkstroming uit Amerika vormde in de jaren nul, was naast New Found Glory, Sum 41, Bowling For Soup natuurlijk Sugarcult. De bekende formule werkte ook voor hen: simpele, poppy punk liedjes, een goede dosis energie en plezier, knappe koppies en nummers over gebroken harten of andere voor de hand liggende onderwerpen. De hoogtij dagen van Sugarcult zijn al eventjes voorbij, maar toch weet het viertal een aardig publiek te trekken op Groezrock. Sugarcult kiest voor een matige setlist, die het logischerwijs moet hebben van hits als “Memory”, “Pretty Girl (The Way)” en “Bouncing Off The Walls”. De rest van de nummers geniet dezelfde opbouw, grofweg dezelfde zanglijnen en weinig spannende instrumentale uitstapjes. Sugarcult haalt vandaag niet alles eruit wat er waarschijnlijk wel in zat. Teleurgesteld loopt een bezoeker met shirt opdruk “Pop punk’s not dead” de tent uit. (LdJ)
GOLDFINGER (Main Stage)
Midden jaren negentig bracht Goldfinger samen met No Doubt, Rancid en Sublime een mini ska-stroming aan het licht. Sindsdien richt de band zich vooral op aanstekelijke maar simpele punkrock, die de inmiddels aardig dronken Groezrock bezoekers wel kunnen waarderen. Hits als Superman, Spokesman en Open Your Eyes worden met open armen ontvangen in het warme Meerhout. Dat de band bijna nonstop op tour is blijkt uit de strakke en goed opgebouwde set, waar bijna niets op aan te merken is. De nodige flauwe grappen tussendoor zorgen voor een melig uurtje pretpunk, als opwarmer voor het echte werk dat vanavond het festival zal headlinen. (LdJ)
COMEBACK KID (Eastpak Stage)
Comeback Kid is toch maar een rare naam voor een band. Maar, na twee eerdere succesvolle passages op Groezrock weten we finaal waar de comeback in Comeback Kid voor staat. Het betekent gewoon dat die gasten zullen blijven terugkomen.
De band keek er naar uit om Groezrock voor de derde keer te begroeten. En dat hun vorige sets op ditzelfde podium niet onopgemerkt zijn voorbij gegaan is duidelijk bij het binnengaan van de tent. Wringen om nog een plaats met zicht op het podium te bemachtigen. En bahm! Zo strak als een tuinmus die net een olifant naar binnen heeft gespeeld. Zo hard als een metalen knikker waneer die langs je neusgat naar binnen wordt geduwd. En toch, deze vorm van hardcore komt op geen enkel ogenblik over als agressie. Dit is pure eerlijkheid met wat distortion. Het doet geen pijn.
Wanneer na twee nummers een klein technisch probleem de band even stillegt, is het publiek niet van plan de stilte te laten overheersen en begint meer dan duizend man spontaan ‘Wake the dead’ in acapella te zingen. Vanaf nu beschikt de band over een nonstop backing-koor van enkele duizenden mannenstemmen. Armen voortdurend in de lucht, heel regelmatig gevolgd door een heel lichaam. Elk nummer wordt door de hele tent ten volle beleefd en na een set van bijna een uur wordt geëindigd met de van instrumenten voorziene versie van ‘Wake the dead’, een leuze die we uren nadien nog horen weergalmen op de ondertussen overvolle weide. (IK)
THURSDAY (Main Stage)
Op vrijdag bleek de Eastpak tent te klein voor Thursday. Op zaterdag is de Main een maatje te groot. Al zullen de samenloop van Comeback Kid, Snapcase en het veel belovende The Ghost Inside wel een aanzienlijke rol hebben gespeeld in de beslissing van velen om een tweede keer Thursday in minder dan 24 uren tijd geen prioriteit te laten zijn. Ze verdienen het nochtans, want de jeugdigheid die ze gisteren vonden voor ‘Full Collapse’, weten ze vandaag te vinden voor de beste nummers van hun latere platen. Zeker pianist Andrew, die gisteren een wat vreemde rol had in de vertolking van die ene plaat waar hij niet op meespeelt, leeft zich dubbel zo hard uit. En eigenlijk, een halfvolle Main is nog steeds meer dan een overvolle Easpak. Thursday op zaterdag was groter en grootser. (IK)
SNAPCASE (Eastpak Stage)
In 2005, na het uitbrengen van zes succesvolle en invloedrijke platen, hield Snapcase op met bestaan. In 2010 polste Groezrock of de band te vinden was voor een reünie op de editie van 2011. “Toen ze ons die vraag stelden was ons enthousiasme om die reünie op Groezrock te doen zo groot dat we zelf aandrongen om het al in 2010 te mogen doen,” laat zanger Daryl Taberski ons weten. En zo belandde de band wél op de affiche van Groezrock 2010, maar niet op de weide. Een vulkaan waar we de naam zelfs niet van gaan proberen neer te schrijven stak daar toen een wolkje tussen. “Uiteindelijk is alles dus eigenlijk verlopen zoals het oorspronkelijk gepland was en hebben wij een extra jaar voorbereiding achter de rug.”
De goede voorbereiding loont de moeite. De unieke groove waar Snapcase zo bekend voor staat, doet de Eastpak tent niet ontploffen, maar wel koken. Het publiek geniet eerder in stilte. Ieder op zich, mee met het ritme, de tekst zachtjes meelippend. En toch, tijdens nummers als ‘Caboose’ of ‘Zombie Prescription’ verliest het merendeel de zelfcontrole en zie je ze als bezetene op en neer springen terwijl het meelippen langzaam meebrullen wordt. Ook de band zelf, die aanvankelijk vrij statisch op het podium stond, komt gaandeweg de set los en we merken zelfs een 360° sprong op van frontman Daryl Taberski. “Tja, die energie. Ze is er nog, maar we hebben ze leren doseren. Zoniet betaal je de prijs na de show.” (IK)
MADBALL (Eastpak Stage)
Met al die reünie-shows op dit festival mag het je niet verbazen dat wanneer het over Madball gaat, de vraag “Die waren toch niet gestopt?” regelmatig wordt gesteld. Inderdaad, Madball is zeker niet gestopt en dit is verre van een reünieshow. Dit is gewoon de zoveelste show van Madball op Belgische bodem en opnieuw met nummers van een nieuwe plaat. De band is ook nooit moeten stoppen want interesse voor Madball is er steeds geweest en die zal er ook steeds zijn. Ook nu staat het volk weer tot ver buiten de tent en krijgt iedereen die zijn of haar mond open doet voor iets anders dan meezingen de kwade ‘hou je bek’-blik. Iedereen wil hier van genieten. En toch zie je halverwege de set de lokroep van Boy Sets Fire enkele zielen het New Yorkse geweld inruilen voor de antihelden uit Delaware. (IK)
DASHBOARD CONFESSIONAL (Main Stage)
Chris Carrabba heeft het er maar druk mee. Eerst de vrijdagmiddag een exclusieve show met de originele bandleden van Further Seems Forever, en vervolgens in z’n eentje de liedjes van Dashboard Confessional vertolken op de Main Stage op zaterdag. Het is voor de geboren singer-songwriter een kleine uitdaging, want met zoveel talent en jaren speelervaring kan het podium niet groot genoeg zijn. Het oogt vreemd: een singer-songwriter op een van de headline spots van Groezrock, maar Cabarra maakt zijn reputatie waar. Tranentrekkende ballads over liefde, gebroken harten, gevoelens en “de beste dag van mijn leven (Hands Down)” krijgen de volle tent stil. De jongeman start een beetje schor en ongemakkelijk, maar groeit gedurende de set tot een charmante entertainer met de mooiste liedjes op zak. De meeste nummers van de set worden hard meegezongen door een grote groep uitzinnige, bijna huilende fans op de eerste rij. Dashboard Confessional maakt het oké om voor je emoties uit te komen vandaag, al is het maar voor een uurtje. (LdJ)
DESCENDENTS (Main Stage)
Het zou de organisatie een fameuze duit hebben gekost om professor Milo te overtuigen om zijn lopende thesis even links te laten liggen en toch af te zakken naar België. Maar, het resultaat is er. Groezrock wordt twintig en de Descendents zijn er om dat te vieren. En met de van grijze haren voorziene line-up.
Met zijn typerende bril en zijn voorovergebogen houding lijkt hij wel op een academicus, maar eens er woorden uit zijn mond komen, stel je jezelf wel de vraag in wat Milo nu net gedoctereerd heeft. ‘I’m the one’, ‘I don’t wonna grow up’, ‘Everything sux’ en het ultrakorte maar ultrakrachtige ‘I Like Food’. Klassiekers van de kolderpunk.
Het publiek kan het in ieder geval pruimen. Tussen de meer dan tienduizend toeschouwers kan je niet één plek vinden waar niemand meezingt. Op het grote scherm naast het podium krijgt je zo nu en dan een mooi beeld van hoe de meute heen en weer beweegt. Een prachtig zicht. Dit is het moment waarop de kaarsjes mogen uitgeblazen worden. Gelukkige verjaardag Groez! (IK)
CIV (Etnies Stage)
De passage van CIV op Groezrock 2011 zal voor velen als hét hoogtepunt van deze tweedaagse worden herinnerd. En terecht. Zoals zanger Civarelli het zelf meegeeft. Het is ongelooflijk dat je op een festival zo groot kan spelen op een podium zo klein en zonder barrières tussen band en publiek. Het is de plek waar deze New Yorkse helden zich het best thuisvoelen.
Drie platen heeft deze band uitgebracht tussen 1995 en 2000 en die zijn vandaag de dag nog steeds de garantie voor een boeiende set. Zeker hun debuut ‘Set your goals’, waar het merendeel van de set uit puurt. ‘Wait one minute more’, ‘So far, so good …. so what’ en ‘All twisted’, stuk voor stuk nummers om je vingers bij af te likken. Maar ook uit de andere platen krijgen we enkele klassiekers voorgeschoteld. Op het einde van de set grijpen ze zelfs terug naar het Gorilla tijdperk met ‘Hold Your Ground’. CIV is pure feestmuziek en er wordt dan ook behoorlijk wat afgedanst. Wat ruwer dan pakweg Footloose of Grease, maar met evenveel amicositeit, schouderklopjes en aanmoedigingen. Unity! (IK)
SAVES THE DAY (Eastpak Stage)
Vorig jaar gooide de IJslandse vulkaan bijna letterlijk roet in het eten van Saves The Day. De Groezrock show moest afgezegd worden, maar dit jaar krijgt het viertal alsnog een herkansing. Dat komt goed uit, want de band kan met het nieuwe album Daybreak op zak meteen wat liedjes uitproberen voor hun fans. Ondanks enkele technische problemen is de band enthousiast en speelt met plezier. Hoewel het nieuwe materiaal niet eens zo slecht is, vinden de oude hits logischerwijs de meeste bijval vanavond. De muziek van Saves The Day, die te omschrijven is als pure Amerikaanse powerpop, kent echter te weinig pieken om van een goede set te spreken. Zowel het begin als het einde (met de hit “At Your Funeral”) zijn sterk en doen de zaal opleven, maar een enorme dip in het midden van de set haalt de vaart er uit. Dan lijkt een set van een uur plots wel heel lang te duren. (LdJ)
THE USED (Eastpak Stage)
De afsluiter op de Eastpak Stage is vanavond de veelbesproken band The Used. Met een geluid dat ergens tussen post-hardcore, screamo en poprock ligt, kunnen ze haast iedere Groezrock bezoeker wel behagen. De langharige frontman Bert McCracken, die niet geheel nuchter overkomt, neemt van begin tot eind het voortouw en daagt het publiek uit voor circlepits, moshpits en een wall of death. Toch krijgt de heftige set ook wat gevoelige popnummers voor de kiezen, waaronder “All That I’ve Got” en het aanstekelijke “The Taste Of Ink”. Daartegen staan “Pretty Handsome Awkward” en “A Box Full Of Sharp Objects” als melodische post-hardcore songs, wat voor een afwisselende en dynamische set zorgt. Ondanks dat de band later begint door technische problemen, wordt wel de geplande eindtijd aangehouden. Na 40 minuten is de band weer van het podium verdwenen, en wordt het feest voor velen te vroeg beëindigd. (LdJ)
NOFX (Main Stage)
NOFX is zonder twijfel de grootste punkrockband op aarde, zelfs de Descendents moeten dat erkennen. Maar om toch niet al te zeker over te komen, hebben ze de kleinste banner van de dag ophangen. Omgekeerde compensatiedrang heet dat.
Fat Mike en de zijnen spelen graag in België. Het is eens een afwisseling van het constant elkaar uitschelden op het podium. Hier kunnen ze openlijk de mensen beledigen voor rascist, pedofiel, voor een volk zonder volkslied en er ook nog een applaus voor krijgen. Meer applaus dan voor de nummers zelf en dat doet ons de vraag stellen of bij deze band de komische interventies dienen om de nummers aan elkaar te binden of andersom. Het is soms moeilijk op te maken waar de meeste voorbereidende tijd naartoe gaat. Hoe dan ook, als je voor de muziek bent gekomen, dan ga je niet bedrogen naar huis. Het muzikaal gedeelte is een leuke greep uit hun twintigjarig bestaan met natuurlijk de beste plaatsen voor ‘The Brews’ en ‘Linoleum’. (IK)
Foto: Comeback Kid @ Groezrock 2011 – Ulrike Biets
Gerelateerde berichten:
- Comeback Kid is smaakmaker op Groezrock: ‘bij ons weet je wat je mag verwachten’
- Groezrock 2011 bevestigt 14 bands Macbeth Talent Stage
- Groezrock 2012 bevestigt eerste headliners: Rancid, Simple Plan, Lagwagon en Parkway Drive
- Groezrock 2012: data geprikt, eerste namen op komst
- Lagwagon – Het geheim van de eeuwigheid
