MOULIN BLUES, Ospel
6 & 7 Mei 2011
Hier en daar kon je hem al zien hangen, de poster van de sexy getatoeëerde dame die met een uitdagende blik I Want You roept zoals Uncle Sam ooit Amerikaanse soldaten recruteerde. De verleidelijke aankondiging voor de 26e editie van het Moulin Blues Festival leidde er dit weekeinde toe dat duizenden liefhebbers afreisden naar het zonovergoten Limburgse Ospel. Ook verslaggever Jeroen Bakker was er twee lange, snikhete dagen bij. “De blues is hipper dan ooit.”
Op het kleinere podium van het Moulin Blues Café staan twee pallets. Daarop staan Blackberry & Mr. Boo-Hoo met hun gitaar, harmonica en uitzinnige vocalen het ritme van hele smerige low-down Mississippi Blues te verzorgen. Ondanks de beperkte mogelijkheden op dit kleine podium spat de energie er af: het is een fraai begin van een lang weekeinde.
Wat dat betreft gaat het er bij de zware en bebaarde mannen van Kilborn Alley Blues Band iets minder heftig aan toe, maar dat wordt gecomponseerd met een behoorlijke dosis muzikaal vakmanschap. Het is de eerste keer dat deze heavy Chicago blues-klanken met een ‘southern accent’ op een Europees festival zijn waar te nemen.
Twintig jaar geleden maakte Kenny Neal al voor de eerste keer indruk op Moulin Blues en alsof de tijd heeft stil gestaan weet hij dit kunstje nogmaals te herhalen. Het podium is maar net breed genoeg voor de tevreden glimlach van de zanger/gitarist die Hooked On Your Love opdraagt aan het Nederlandse publiek.
Het fenomeen tributeband heeft de laatste jaren een hoge vlucht genomen. De Def Americans maken naar eigen zeggen het gemis van Johnny Cash iets dragelijker. Met muziek van Cash op een festival zit het qua sfeer al snel goed maar deze Brabanders hebben het wel heel goed begrepen. Hoogtepunten in het Café zijn Ghostriders in the Sky en het duet met ‘June Carter’.
Op het grote podium wordt het coverfeest voortgezet met Mike Sanchez die met zijn band de hoogtijdagen van de rock ’n roll doet herleven. De swingende show waarin boogie woogie, blues en rockabilly op een toegankelijke wijze bij elkaar komen is voor de bluespuristen echter het moment om het feest elders te vervolgen. Bijvoorbeeld op de camping in de Tipi, een soort grote wigwam waar alle muzikanten bij elkaar komen om onvervalst te jammen tot de zon weer opkomt.
Toch wordt door velen uitgekeken naar het optreden van Los Lonely Boys die na het afzeggen van vorig jaar nu dan wel de zo gewenste afsluiter vormen. De drie broertjes beloofden het goed te maken en betalen het vertrouwen met een gelikte show vol muzikale hoogstandjes dubbel en dwars uit. De Texican Rock ’N Roll zoals zij het zelf noemen doet het vooral bij het vrouwelijk deel van het publiek erg goed.
De Vibrotones schudden met een vurige set van surf, roots en rockabilly het slaap uit de ogen als eerste band van de tweede dag. Evenals de openers van gisteren heeft deze band een bezeten zanger in de band die zelfs van achter de drumkit alle aandacht opeist.
Nog nooit had het festival zoveel maniakken op het programma. Zo lijkt het als we vervolgens de Schot Dave Arcari bezig zien. Terwijl zijn pupillen wegdraaien spat het zweet in het rond en blijft zijn baard bijna hangen tussen de snaren van zijn National steel gitaar.
Evenals alle andere acts in het Café krijgt ook deze dronken over het podium walsende rasmuzikant in twee sets de mogelijkheid om zich met zijn trashpunkcountry te bewijzen.
Ondanks de aanwezigheid van al die ‘engerikken’ is het festival uitermate geschikt voor bezoekers onder de twaalf jaar die gratis mee naar binnen mogen.Voor de muzikale kroost is er soms zelfs een plaatsje op het podium gereserveerd.
Vanaf de zijkant zien we dan ook vader Perry de verrichtingen van zijn kinderen volgen. De jeugd van tegenwoordig kun je geen moment uit het oog verliezen. Wil je ook niet, de Homemade Jamz Blues Band is namelijk een genoegen om te beluisteren maar vooral ook om naar te kijken. Uit de flitsende ‘Homemade’ gitaren, gemaakt uit auto-onderdelen, klinkt de Delta blues van de jongste bluesband uit The States, drumsters Taya is pas twaalf jaar oud, heel erg van deze tijd.
Bij Bob Corritore & Dave Riley zien we oude bekende Paladin Brian Fahey op drums.
Het bonte gezelschap heeft met Corritore een van de allerbeste harmonicaspelers in huis
Met Shawn Pittman & The Moeller Brothers is er pure no nonsense blues te beleven en met Tim Lothar Petersen & Peter Nande staan zelfs de beste bluesmuzikanten van Denemarken op het programma. Na het optreden van rasentertainer John Németh vormt de soulvolle bluesstem van zangeres Janiva Magness in I’m Gonna Tear Your Playhouse Down een welkome afwisseling.
Op dit moment heeft in het Café een bijzondere ontmoeting met Ian Siegal en Big Pete plaatsgevonden. Gezien de drukte zijn de verwachtingen hooggespannen. Na een aanvankelijk aftastend begin, er is nauwelijks tijd geweest om een en ander door te nemen, lijkt de akoestische set van voornamelijk bluesklassiekers tot een hoogtepunt van het festival te groeien. Sympathiek is de tijdelijke assistentie van Hokie Joint-smoelenschuiver Giles. De verwachting dat de temperatuur in de tent hoog zou oplopen is in ieder geval uitgekomen.
Onverwacht hoogtepunt is toch zeker het optreden van Nick Moss & The Flip Tops. De grote man produceert met zijn gitaar niet alleen een zware Chicagosound maar veroorzaakt bij veel bezoekers een ‘natural high’ die nog lang zou blijven nawerken.
Het optreden van Fabulous Thunderbirds of eigenlijk Kim Wilson’s Allstar Band, DE uitsmijter bij uitstek is dan als laatste act van het festival een mooie bonus. Vernieuwend is het al jaren niet meer maar het blijft een prachtgezicht om grote volwassen mannen dronken van geluk en innig omarmd Tuff Enuff te zien zingen.
In een week waarin Robert Johnson, de meest invloedrijke Amerikaanse bluesartiest aller tijden, zijn 100e verjaardag zou hebben gevierd, kunnen we na twee dagen Moulin Blues Festival concluderen dat de blues hipper is dan het ooit geweest is, al moet de organisatie eventuele toekomstige aanwezigheid van een kinderpsycholoog toch maar eens serieus overwegen. Jeroen Bakker
