Het ware Bospopgevoel is op de eerste dag van het inmiddels driedaagse festival al goed zichtbaar tijdens het optreden van Foreigner. Als deze rockband zijn wereldberoemde ballad I Want To Know What Love Is over het terrein in Weert laat galmen, ontstaan overal groepsknuffels, innige omhelzingen en wordt het refrein massaal meegezongen.
Natuurlijk laten de fans van zich horen, maar ook het barpersoneel en twee pauzerende EHBO’ers zingen mee. Een rijpe rocker legt zijn handen op het zitvlak van zijn geliefde. Een jonge vrouw knuffelt haar vriend die een t-shirt draagt met de tekst: ‘pas op! zwenkt uit’ met een pijl naar beneden.
Dat is Bospop. Met z’n allen naar popiconen luisteren en de herinneringen van toen herbeleven met je vrienden en de mensen die dat moment toevallig om je heen staan. Ook tijdens deze editie is het gemoedelijke sfeertje iets wat je overal aantreft: zoals iemand die je niet kent even op je spullen en picknickkleedje kunnen laten letten. Of artiesten die de fans op het festivalterrein ontmoeten of die je zelf even opzoekt tijdens de LiveXS signeersessies.
Dag één van Bospop 2011 begint furieus met The 101′s uit Eindhoven na een kort welkomstwoord gericht aan de diehard-Bospopfans die al voor de mainstage stonden. Een bandje dat met veel geschreeuw en gevloek hun enthousiasme vanwege hun debuut op het grote festival uit. Het publiek benut dit optreden om de been- en nekspieren op te warmen voor heel wat uurtjes meeknikken, headbangen en meetikken op de maat die nog voor de boeg zijn. De jongens van The 101′s beheersen stuk voor stuk hun instrumenten, maar echte pakkende liedjes die blijven hangen zijn er op Dead Man Walking na niet.
The Resistance Plot zijn de lokale helden uit Weert. Bospop is een begrip in Nederland, maar voor een band uit de stad zelf is het natuurlijk helemaal een ding als je daar mag staan. De zenuwen zijn dan ook niet altijd even goed in bedwang bij de rockband die in een zeer matig gevulde tentstage staat. Een cover van de Foo Fighters weet het publiek wel te prikkelen en de afsluitende song die weer doet denken aan Alice In Chains wordt een stuk overtuigender neergezet dan het timide begin.
Laura Pausini en Eros Ramazotti zijn bij iedereen bekend, maar de fans van Gianna Nannini zijn in Nederland wellicht een stuk lastiger te vinden. Deze Italiaanse Melissa Etheridge is toch een zeer geslaagde zet van de organisatie. Met een lekker zonnetje erbij is het prima muziek om nabij het podium relaxed in het gras te zitten en voor veel vrouwen zijn de Italiaanse en soms Engelse liedjes een goed excuus voor een dansje. De band die Gianna Nannini bij zich heeft is zeer goed op elkaar ingespeeld en durft dankzij een briljante bassist met funky inbreng veel verschillende stijlen aan.
Daarna volgde direct al de grootste verrassing van de eerste dag: Yasmin. LiveXS interviewde de 19-jarige zangeres al begin deze week om vooruit te blikken op Bospop. En de jonge rockgodin maakte alle verwachtingen op fenomenale wijze waar. Vanaf haar grappige entree waarin ze het publiek per ongeluk al een goede avond wenste tot aan de zelfverzekerde afscheidswoorden ‘dankjewel, ik ben Yasmin’ klopte alles aan het optreden. De band om haar heen speelt oerdegelijk en als frontvrouw weet ze het publiek perfect te bespelen met meezingmomenten tijdens een fase dat het optreden dreigt te verslappen. De cover van David Guetta slaat niet helemaal aan bij het Bospop-publiek, maar de 80′s knaller Sweet Dreams doet dat natuurlijk wel.
Yasmin kijkt de mensen die vooraan staan af en toe goed in de ogen en klimt zelfs in een toren om ook de mensen achterin te bereiken. Nog het meest pakt ze de mensenmassa moeiteloos in met haar uitstekende zangstem die deels doet denken aan de soulstem van Joss Stone, maar ook aan bijvoorbeeld een echte rockzangeres als Lizzy Hale van de band Halestorm. Afsluiter Last Kiss is Yasmins beste eigen nummer, waarin ze zich ook manifesteert als een verdienstelijk gitariste door knap te soleren in een gitaarduel met de gitarist uit haar band.
Goed dus dat Bospop kansen biedt aan jong talent, maar uiteindelijk draait het bij Bospop vooral om de pop- en rockiconen. Foreigner is zo’n grote band die twee gezichten heeft. Ze spelen hun ballads Waiting For A Girl Like You en I Want To Know What Love Is uiteraard, maar overtuigen artistiek op het gebied van de rockriffs in Jukebox Hero. In een langgerekte versie brengt de groep hun fans in hogere sferen tot de ultieme nostalgie daar is: de herinneringen aan eerste liefdes, brommers en slecht betaalde bijbaantjes. Foreigner klinkt anno 2011 met een Steven Tyler-look a like aan het roer als een klok en bedankt de toeschouwers uitvoerig na de set.
Een blik om je heen werpen op het terrein blijft boeiend: blote bierbuiken, bandana’s, vaders en zonen in Led Zeppelin shirts, afgeknipte spijkerbroeken, cowboyhoeden, strakke gouden glitterbroeken, diverse tatoeages van Disneyfiguren tot afbeeldingen van ruggenwervels en vooral heel veel militairenkleding. De Bospopgangers kiezen blijkbaar massaal camouflagepakken voor het festival, maar opvallen doen ze toch. En gelukkig maar, want de mensen bepalen de sfeer en die is gewoon uitstekend.
Twee soortgelijke bands dan in de tentstage: The Answer en Rival Sons. Allebei laten ze de jaren ’70 hardrock combinatie met bluesmuziek horen. Om de laatstgenoemde band hangt een soort roze wolk: er heerst het gevoel dat die band heel groot gaat worden. De zanger lijkt op Jim Morrison van The Doors, hij klinkt vaak als Jimmy Page met in de verte soms een echo van Jeff Buckley. Muzikaal technisch is de show dik in orde ook, maar verder dan mensen triggeren lijkt Rival Sons niet te doen. Songs die echt bij de mensen binnenkomen staan vooralsnog niet op het repertoire. The Answer heeft hetzelfde probleem, maar compenseert dat met zeer gepassioneerd spel en heel veel energie. Omdat deze Noord-Ierse band rond etenstijd gepland staat is het helaas erg rustig tijdens hun concert. De energie die de band op het podium eruit klapt, komt niet goed aan bij de beleefd applaudiserende diehards vooraan die verder statisch blijven toekijken.
The Faces met levend rock ‘n roll standbeeld Ron Wood en Rod Stewarts stand-in Mick Hucknall (Simply Red) is een heuse supergroep op Bospop. Zoveel muzikale ervaring en dan zijn de twee hoogtepunten bovenop hun individuele klasse binnen dit collectief een drumsolo en de McCartney-cover Maybe I’m Amazed. Dit optreden gaat de boeken in als een echte Bospop-classic: allemaal rockiconen bij elkaar met voor iedereen zijn eigen portie nostalgia. Maar een echt rockconcert wordt het niet, de performance heeft meer weg van een theaterconcert. Daar is niks mis mee, maar heel spannend om te zien is de show daarom niet: ‘de acteurs’ aan het werk zien is genoeg voor de notoire festivalbezoeker in Weert.
De grote pluspunten op deze veelzijdige eerste dag van Bospop 2011 zijn de toegankelijkheid van de optredens. Extreme drukte is er niet en je kunt makkelijk een weg banen naar het podium. Ook de beveiliging is vrij relaxed. Oom agent rookt een sigaartje bij de backstage ingang. Het geluid is zeker niet te hard en het eten betaalbaar. Bij Journey verzamelen veel fans in bandshirts zich vooraan bij de mainstage en pal in het midden, maar aan de zijkant is het zicht ook prima. De nieuwe zanger laat vanaf de eerste seconde het publiek meeklappen. Tot ver achteraan op het veld worden de luchtgitaren bespeeld.
Dan weer een waar hoogtepunt aan de overkant van de mainstage: Texas is eindelijk weer eens live te bewonderen in Nederland. Zangeres Sharleen Spiteri van deze Schotse band opent afstandelijk, maar na het vertrek van de fotografen toont ze haar verleidelijke glimlach aan het publiek. Ze is soms een strenge schooljuf als er even te weinig mensen meezingen, maar ontpopt zich ook tot zwoele nachtclubdanseres tijdens toegift Inner Smile. De uitpuilende tentstage geniet van de sprankelende popliedjes van Texas zoals Black Eyed Boy, Say What You Want en ook de nieuwe liedjes worden met open armen ontvangen.
Aan Joe Cocker de taak om een dag vol energieke jonge artiesten en de oude garde die een mensenmassa groepsknuffels laat doen, de luchtgitaar doet pakken en een schorre stem bezorgt van het meezingen, in stijl af te sluiten. Hij deed dat in 2007 ook al eens op Bospop. De show staat wederom als een huis, professioneler kan bijna niet. Dansen doen de Bospoppers op nummers als Summer In The City en een emo-momentje is er tijdens een wel heel gevoelig gezongen uitvoering van Up Where We Belong.
Thomas Spiekerman
Morgen begint dag twee van Bospop 2011 met onder andere Ringo Starr, Roxette en Roger Hodgson.
De recensies van zaterdag en zondag staan inmiddels ook online.
Gerelateerde berichten:
- Bospop 2011 voor het eerst drie dagen: ‘het wordt weer net zo’n gezellige editie als voorgaande jaren’
- Bospop 2011 dag 2: Na moeizame start wel op stoom dankzij Serena Pryne, Ringo Starr en Roger Hodgson
- Bospop 2011 dag 3: Een recordaantal gitaarsolo’s op de broeierige slotdag
- Bospop Gids 2011 nu online en verkrijgbaar tijdens Pinkpop
- LiveXS signeersessies Bospop 2011: compleet schema
