Bospop 2011 is een muzikaal openluchtmuseum. Goed geconserveerde artiesten op leeftijd die in het verleden hun grote hits scoorden, worden op de uitverkochte Bospopzaterdag aandachtig bewonderd door het publiek. Soms zijn ze opgepoetst en zijn ze aangevuld met andere ‘museumstukken’ die als één geheel op het podium gepresenteerd worden.
Zoals Ringo Starrs orkest van muzikale grootheden. In het geval van Supertramps componist Roger Hodgson is het alsof er niks veranderd is in de loop der jaren: hij klinkt precies zoals op de LP’s van vroeger. Na een zeer goede eerste festivaldag met als hoogtepunten Gianna Nannini, Yasmin, Foreigner, Texas en Joe Cocker kwam dag twee moeizaam op gang.
De lucht boven het festivalterrein in Weert is grijs en veel feestvierders slapen hun roes nog uit als The Dirty Denims beginnen te spelen. Ook het jeugdige enthousiasme van dit Nederlandse punkachtige popgroepje kan de boel nog niet wakker schudden. Daar is meer voor nodig dan een liedje waarin de leus I wanna be famous tot de pijngrens wordt herhaald.
Omdat de kater bij lange na niet met het eerste optreden verdreven is, slaat het melige optreden van Harrie en De Gebroeeke Zwiegelkes ook niet aan bij de Bospopbevolking. Het is grappig om een carnavalsband bezig te zien op een rockfestival, maar het tijdstip is verkeerd. Vooraan zie je een paar dansjes, maar voor de overgrote meerderheid komt Harrie te vroeg met bijvoorbeeld een lied over een Duitse herder dat een vrije vertaling van Bryan Ferry’s Let’s Stick Together is.
Een spontaan optreden van Blaas Of Glory begin van de middag ontketent ook nog geen polonaises. Het hoeft nog even niet zo nodig allemaal voor de festivalbezoekers die hun tweede dag relaxed willen starten. Ook Coldplace brengt maar heel moeizaam wat sfeer op het veld. De act zit leuk in elkaar omdat de maniertjes van Coldplay-zanger Chris Martin heel nauwgezet nagedaan worden, zoals het toespreken van het publiek tijdens het zingen van een nummer.
Maar een imitatie van de prijzige Pinkpop-headliner is niet iets wat de gemiddelde Bospopper wil horen. Coldplay is een band die groot werd in de zero’s en niet in de jaren ’60 tot jaren ’80. Een goede tributeband van The Doors zou een betere optie zijn, of in plaats van een goed lijkende kopie meer nieuwe authentieke artiesten neer te zetten die wel het verleden in hun sound verwerkt hebben. Jonathan Jeremiah, Jon Allen, NEeMA of Imelda May bijvoorbeeld, om er een paar te noemen.
Gelukkig is de wat stroeve start van de tweede Bospopdag snel vergeten bij het puike optreden van Serena Pryne. Deze zangeres die bij gebrek aan ander bekend vergelijkingsmateriaal van eigen bodem qua uiterlijk en stem doet denken aan Ilse DeLange, maar de rauwe rand heeft van iemand als Dana Fuchs. Serena’s begeleidingsband zet een strakke sound neer die als zwarte koffie op de mensen inwerkt.
De liedjes zijn toegankelijk met pakkende melodietjes en heldere teksten in de lijn van Fleetwood Mac’s Rumours, maar de wild bewegende Serena Pryne en haar rauwe raspende stem zorgen voor voldoende spanning. De tentstage transformeert met een beetje fantasie zo tot een grote hooischuur op een Amerikaans countryfestival waar het rustig opgebouwde, maar fraaie slotnummer Whiskey Town perfect in past.
KT Tunstall verkocht vier maanden geleden de grote zaal van de Melkweg in Amsterdam nog uit en mag op Bospop weer haar liedjes ten gehore brengen. Maar nu dus in de frisse buitenlucht en voor nog veel meer volk. Het valt de Schotse niet mee om de aandacht vast te houden, omdat enerzijds het nieuwe werk weinig sporen van herkenning op de gezichten laat verschijnen.
En terecht want als KT Tunstall eens op de radio te horen is, dan zijn dat haar oude songs Suddenly I See of Black Horse And The Cherry Tree. Aan de andere kant slaat bijvoorbeeld de nieuwe versie van een oudje als Other Side Of The World niet aan op een festival waar kale uitvoeringen van liedjes al snel achtergrondmuziek worden. Dit zijn twee verklaringen voor de tamme reactie van het publiek op een wel degelijk talentvolle artieste die gewoon veel beter tot haar recht komt in een niet al te grote concertzaal.
The Ultimate Eagles trakteren fans van The Eagles op een greatest hits voorstelling waar meer animo voor is dan Coldplace. Ze doen het heel aardig, One Of These Nights schurkt bijvoorbeeld heel dicht tegen het geluid van het origineel aan. Eén goede coverband past ook gewoon prima op een dagje Bospop. Dit is ook echt een groep die leeft onder de gemiddelde bezoeker en het bewijs dat een goed lijkende muzikale ode beter scoort dan de manier van optreden goed kunnen nabootsen zoals die van de Coldplay-imitators.
Bospop beleeft een primeur met de komst van Ringo Starr. Eindelijk is het eerste optreden van de voormalige drummer van The Beatles in Nederland een feit als hij rennend opkomt en gelijk begint met zijn solohit It Don’t Come Easy. In de All Stars-band die mee naar Weert is gekomen zit bijvoorbeeld Richard Page van Mister Mister. De vijfentwintig jaar oude hit Broken Wings met Ringo achter de drumkit is een mooie toevoeging aan het optreden met verder natuurlijk Beatles-nummers als Yellow Submarine en I Wanna Be Your Man.
Er is zelfs een kort momentje van Beatles-hysterie bij twee jonge meisjes in het publiek als hij terugzwaait vanaf het drumstel. Edgar Winter uit Ringo’s bonte rocksterrenverzameling zou overigens zo in een remake van de tv-serie Catweazle kunnen fungeren want de rol van excentrieke tovenaar uit een andere tijd is hem op het lijf geschreven. Ook de andere All Stars tonen hun kunnen, waardoor het schamele uurtje Ringo Starr veel te snel voorbijgaat en een lange gitaarsolo best vervangen had mogen worden door Octopus’s Garden.
The Bosshoss gooit eindelijk eens wat zand in de ketting op deze poppy zaterdag. Hey Ya van Outkast klinkt veel beter als je het overlaat aan deze stampende countryrockband met een vette knipoog. De tentstage is goed vol, iets wat de feestvreugde doet overslaan tot aan de uithoeken van het veld erachter. Een artiest waarvan dat helaas niet gezegd kan worden is de zwakke Rockabilly Riot van Brian Setzer die in plaats van één uur Elvis-achtige krakers wel drie uur lijkt te duren.
Ook Gregg Allman biedt geen spannend vermaak, maar dwingt wel respect af met zijn bluesy songs die voor de liefhebbers van het genre een zekere eeuwigheidswaarde zullen hebben. Twee kerels die goed van het bier geproefd hebben geven achterin een hilarische dansvoorstelling weg, op muziek die niet zo dansbaar is als de popmuziek die gemaakt wordt om de hitlijsten te kunnen aanvoeren.
Het Zweedse duo Roxette weet hoe je een goede hitsingle moet maken. It Must Have Been Love, Joyride, Listen To Your Heart en How Do You Do zijn kneiters van hits geweest en zijn van harte welkom op Bospop. De band heeft zelf ook vooral zin om eerst wat onbekender werk te spelen, zoals hun eigen favoriet 7Twenty7. En inderdaad, ook dit had een internationale megahit kunnen zijn van het Scandinavische duo.
Waar Roxette de allergrootste hits tot het eind bewaart, doet Roger Hodgson van Supertramp er gelijk twee om mee te beginnen. Take The Long Way Home en School. Vele andere hits als The Logical Song en Dreamer komen later ook in het één uur durende optreden voorbij. Het live-concert klinkt zo goed dat je haast gaat denken dat er een album aan staat. Hodgson geniet enorm van de reactie van het festivalpubliek op zijn liedjes uit een andere tijd, maar die nu nog net zo oprecht klinken als toen. Het epos Fool’s Overture is een magistrale kers op de suikerzoete, maar oh zo smakelijke taart waar je het Supertramp-oeuvre mee kunt vergelijken. Een gedenkwaardig optreden dus.
Anouk is als headliner goed op haar plek in Weert, want haar bekendheid reikt voor veel bezoekers en medewerkers van Bospop 2011 al verder dan de internationale grote artiesten die er dit jaar staan. Meezingen kan gelijk al met binnenkomer Girl, en wat later kunnen de traantjes gelaten worden bij Lost of For Bitter Or Worse. Maar het meest van al is Anouk anno 2011 in een soulfase met haar nieuwe band met vanavond Trijntje Oosterhuis als een van de achtergrondvocalisten.
Rock en soul gaat goed samen als je beide genres goed kan zingen zoals Anouk dat kan, maar door de focus op het puur technische is het tekort aan pure bezieling en de drang om het publiek te willen entertainen reden om Anouks optreden niet als spectaculair goed te kunnen zien. De sfeer kwam zogezegd op de uitverkochte tweede dag van Bospop 2011 wat langzaam op gang, maar bereikte pieken bij Serena Pryne, Ringo Starr & His All Starr Band met als toppunt de Supertramp klassiekers van Roger Hodgson en zijn band.
Tekst: Thomas Spiekerman; Foto’s Hans Kreutzer
Morgen is de laatste dag van Bospop 2011. Het festival staat op zondag 10 juli in het teken van veel hardrock, bluesrock en progrock met artiesten als Thin Lizzy, Philip Sayce en Dream Theater.
Meer Bospop 2011 vind je hier en de zondagrecensie staat ook online.
Gerelateerde berichten:
- Bospop 2011 voor het eerst drie dagen: ‘het wordt weer net zo’n gezellige editie als voorgaande jaren’
- Bush zegt optreden op Bospop 2011 af
- Bospop 2011 dag 1: Galmende rockballade toont ware Bospop-gevoel
- Bospop 2011 dag 3: Een recordaantal gitaarsolo’s op de broeierige slotdag
- Bospop 2011 compleet met bevestiging Popa Chubby, Vanderbuyst en The Juke Joints
