Gitaarsolo’s. Dat is dag drie van Bospop 2011 in één woord samengevat. Op de Bospop-zondag staan een flink aantal bluesartiesten, nieuwe en oude hardrockhelden en het progressieve rockgeweld van Riverside en Dream Theater geprogrammeerd. De toonladders worden op geheel eigen wijze veelvuldig beklommen door gitaristen als Willem Verbuyst, Popa Chubby en John Petrucci.
Het is broeierig warm op het festivalterrein in Weert en het geluid staat veel harder dan op de eerste twee dagen. Twee factoren die sfeerverhogend werken op de stoere slotdag van Bospop 2011. Het testosterongehalte op de twee podia is hoog met al die gitaarvirtuozen achter elkaar. De enige vrouwelijke artiest is Malina Moye, maar zij is als schaars geklede dame juist een katalysator van de gierende mannelijke hormonen die de hele dag gevoed worden door de net zo gierende gitaarsolo’s.
Don’t Believe A Word is de naam van het liedje dat twee keer vanaf de mainstage klinkt vandaag: Vanderbuyst kan het niet laten om tijdens de soundcheck hiermee te knipogen naar hun helden van Thin Lizzy. Het energieke optreden van het Nederlandse hardrocktrio ‘VdB’ boeit vanaf de eerste noot. Op Bospop waardeert het publiek de bands die niet per se hip willen zijn immers des te meer. Met liedjes als Tiger en Filthy Love, waarin rijkelijk gesoleerd kan worden, slaagt Vanderbuyst erin het afgebakende muziekgenre van 80′s hardrock en heavy metal weer nieuw leven in te blazen.
Op de tweede keer Don’t Believe A Word, tijdens het optreden van Thin Lizzy, is het nog even wachten. Stefan Schill komt qua songtitel met zijn Don’t Say A Word wel even in de buurt, maar hij geeft juist aan de overkant het startschot van een heleboel bluesoptredens die in de tentstage plaatsvinden. De vergelijkingen met Prince gaan zeker op als je deze jongen hoort zingen. Het talent spat er aan alle kanten van af en in de lang uitgesponnen jams van zijn band merk je dat hij zich thuis voelt in de geoliede machine die bij hem op het podium staat, waardoor hij ook naar hartenlust zijn gitaar kan laten spreken.
Ondanks haar sexy outfit blijft het kijken naar Malina Moye niet interessant tot het eind. Haar begeleidingsband is volledig onderworpen aan de gitaarsolo’s die ze aan de lopende band produceert, waardoor het een erg eenzijdig optreden wordt. Te laat valt het kwartje dat Bospop draait om herkenbare popklassiekers, die bij voorkeur ook nog geschikt moeten zijn voor de grote dansvloer van gras, oftewel gewoon het festivalterrein. Stevie Wonders Superstition steekt uiteindelijk dus met kop en schouders boven de eigen nummers van Malina Moye uit.
De blues op Bospop gaat verder bij Juke Joints die er niets minder dan een gezellig oude mannen onder elkaar feestje van maken in de tentstage. Ongemakkelijk om naar te luisteren is Jimmy Barnes, die met zijn overheersende schreeuwstem, hernieuwde bezorgdheid om zijn gezondheid oproept. Het rood aangelopen gezicht van Jimmy Barnes lijkt een rond waarschuwingsbord te vormen voor een schreeuwgrens die elke keer overschreden wordt. Zonde om je stem aan gort te zingen, als je ook grote delen van de zangpartijen kunt uitbesteden aan je gitaar.
Popa Chubby zingt met zijn gitaar evergreens als Somewhere Over The Rainbow en Hallelujah. De zwaarlijvige bluesgitarist zweet zich een ongeluk, maar dat houdt hem niet tegen de snaren op zijn gitaar met zijn brede vingers te blijven geselen. Chubby heeft charisma en is een bonk testosteron met zijn typische one-man show waarbij de bassist en drummer meer betrokken zouden kunnen worden.
Voor overacteren moet je bij de mannen van de Belgische band Triggerfinger zijn. Zanger Ruben Block is onder invloed van het vele optreden en hun sex, drugs en rock ‘n roll-imago en daarom niet van plan het publiek op een standaardmanier toe te spreken. De frontman snuift, hijgt en prikkelt de Bospop-populatie met Engelse en Nederlandse bindteksten en een overdadige introductie van de overige twee bandleden vol superlatieven. Het niveau van de liedjes zakt halverwege de set wel in, maar Triggerfinger kan rekenen op de blijvende steun van de festivalbezoekers die in het rockende drietal een goede opwarmer voor Thin Lizzy en Black Country Communion zien.
Philip Sayce is sinds 2003 een uitmuntend gitarist bij Melissa Etheridge geweest, maar kan als solo-artiest live in Weert minder goed het kritische bluespubliek overtuigen. Muzikaal zit het overigens echt wel snor. De stem van Philip Sayce, die doet denken aan Lenny Kravitz, ligt lekker in het gehoor en zijn spel is wat funkier dan wat de andere blueshelden op de zondag laten horen. Het is zijn Amerikaanse overdreven manier van crowd pleasen dat hem een beetje een slijmerd maakt.
Thin Lizzy stond begin dit jaar nog in Paradiso. De show op Bospop is niet veel veranderd, maar na het steevaste noemen van de naam van de overleden oprichter Phil Lynott tijdens elke show volgt in Weert ook de naam Gary Moore. Deze recent gestorven gitarist speelde vier jaar geleden nog op Bospop. Nu wordt ook hij geëerd door de overgebleven leden van de hardrockband waar de man van Still Got The Blues ooit in speelde. Vanaf opener Are You Ready To Rock speelt Thin Lizzy de melodieuze en tijdloze hardrocksongs zonder verder een grote show eromheen te geven. Gewoon de liedjes die voor zich spreken bij de mensen brengen, zoals The Boys Are Back In Town.
Walter Trout heeft de pech dat er al zoveel goede gitaristen vandaag voor hem zijn geweest dat je na al dat moois haast immuun wordt voor nog meer briljant gitaarspel. Toch flikt hij het een partij kippenvel op de armen te bezorgen met Say Goodbye To The Blues, een eerbetoon aan Jeff Healey. Even is daar die wijsvinger richting de hemel. “It’s a long road to heaven, and it’s a rough rough road to hell”, zingt Walter Trout met veel emotie.
Bij Black Country Communion worden herinneringen aan Deep Purple opgehaald met Glenn Hughes, wiens gegil aan het einde van het slotnummer doet denken aan het legendarische gekrijs in Child In Time. De superband begint met toegankelijkere rocknummers als One Last Soul waarbij de zanger en bassist naar een laag overvliegende luchtballon wijst. Het geluidsvolume wordt gaandeweg het optreden steeds verder opgevoerd waardoor de fans vooraan vanwege de pompende bas met wapperende broekspijpen en trillende trommelvliezen te kampen hebben. Gelukkig geeft juist bluesman Joe Bonamassa het stevige groepsgeluid een zachte kant met prachtige ingetogen zangpartijen en laidback gitaarspel.
De band Riverside speelt tijdens de zonsondergang op de slotdag van Bospop een uur lang sferische symfonische rock. De Poolse band is zich bewust van de plotse verandering van het muziekgenre en probeert het publiek toch mee te krijgen in hun eigen optreden. Juist de mooiste gedeeltes zijn de lange instrumentale stukken die alvast een voorproefje geven van wat Dream Theater straks een paar tikken harder, sneller en complexer gaat laten horen. De muziek van Riverside is net wat te dromerig om live te blijven boeien.
Deze dag met ontelbare gitaarsolo’s wordt nog eens in anderhalf uur dunnetjes overgedaan door festivalafsluiter Dream Theater. Werk uit alle jaren komt voorbij, zoals Caught In A Web van het album Awake uit 1994 en Forsaken van Systematic Chaos uit 2007. Het geluid is niet vlekkeloos aan het begin van het laatste Bospop-optreden, zo knettert er nog van alles na alsof er boxen zijn opgeblazen. De nieuwe drummer Mike Mangini wordt exclusief voorgesteld door zanger James LaBrie die de looks van de nieuweling in de band prijst. De progressieve rockgroep doet eigenlijk precies wat van hen verwacht wordt: zoveel mogelijk muzikale hoogstandjes opvoeren.
Het resultaat is dat Dream Theater je op Bospop door hun ingenieuze en onnavolgbare solo’s in een andere wereld ergens tussen droom en werkelijkheid brengt. Maar dat gebeurt niet als alle gitaarsolo’s van de slotdag je te veel van het goede zijn geworden. Of als je te veel biertjes hebt gedronken. Als je eenmaal (toon)ladderzat bent, krijgt zelfs Dream Theater je niet meer in hogere sferen.
Tekst Thomas Spiekerman; foto’s Hans Kreutzer
Lees ook de andere verslagen van Bospop 2011 hier op Livexs.nl: vrijdag en zaterdag.
Gerelateerde berichten:
- Bush zegt optreden op Bospop 2011 af
- Bospop 2011 compleet met bevestiging Popa Chubby, Vanderbuyst en The Juke Joints
- Bospop 2011 dag 2: Na moeizame start wel op stoom dankzij Serena Pryne, Ringo Starr en Roger Hodgson
- Bospop 2011 dag 1: Galmende rockballade toont ware Bospop-gevoel
- Bospop Gids 2011 nu online en verkrijgbaar tijdens Pinkpop
