Ze staan rustig op de Amsterdamse grachten te praten als ik aan kom fietsen: Residente en Visitante, de broederlijke spil van Calle 13. Dat hoeven ze in de straten van pak ‘m beet Santiago de Chile niet te proberen. Hun populariteit daar is te vergelijken met die van grote bands als Coldplay en Foo Fighters hier. Op donderdag 21 juli staat het duo uit Puerto Rico in de Melkweg, voor zo’n 1000 man. “Die kleine concerten zijn eigenlijk het leukst.”
‘Kleine concerten’. Residente (rapper, tekstdichter) moet er zelf om lachen: “Duizend man is natuurlijk nog steeds een hele hoop. Maar in Latijns-Amerika spelen we vrijwel nooit meer in zalen van dat formaat, die zijn we ontgroeid.”
De twee voelen zich geenszins te goed om in Europa voor kleinere gezelschappen te spelen, aldus Residente, die vrijwel voortdurend aan het woord is. Producer en multi-instrumentalist Visitante vult slechts hier en daar zijn stiefbroer aan. Residente: “We hebben in Europa veel fans, die willen we de kans geven om ons live te zien. Veel van onze fans hier spreken geen Spaans, maar dat is geen probleem. Ze kennen ons verhaal en ze voelen onze energie. Daar heb je taal niet bij nodig.” Het is een cliché, veelvuldig gebruikt door niet-Engelstalige bands, maar de 33-jarige Puerto Ricaan heeft wel gelijk: op de LiveXS-redactie gaan alle kopjes ritmisch op en neer als Calle 13 weer eens over de speakers knalt, ook al spreken de meesten geen woord Spaans. En wat meer is: ook al hebben de meesten helemaal niets met reggaeton.
Calle 13, ooit als reggaeton-act begonnen, is die fase dan ook al lang ontgroeid. Op het laatste album, Entren Los Que Queiren, heeft zelfs niemand minder dan The Mars Volta’s Omar Rodríguez een gastrol. Op dat album schiet de muziek van rock naar balkan en van laid-back hiphop naar een morriconeske western-sound. En dat kon ze zo maar weer een Latin Grammy opleveren, zoals voorganger Los De Atrás Vienen Conmigo deed. Al kan het ze niet heel veel schelen. “Zolang de mensen maar van onze muziek genieten. Overal waar we terugkomen zijn er meer mensen dan de keer ervoor. Daarom weten we dat het goed zit,” meent Residente.
Op het podium worden de twee broers vergezeld door niet minder dan negen muzikanten. Een deel van hen is ook aanwezig in de hotellobby waar dit interview plaatsvindt. Ze buigen zich samen over een Het Parool van vandaag, waarin een halve pagina aan ze gewijd is. Het enthousiasme over die publicatie is bijna ongelooflijk als je bedenkt hoe huge ze aan de andere kant van de oceaan zijn. “Normaal duurt het tien, vijftien jaar voordat een band uit onze regionen de overstap naar Europa kan maken. Wij deden er vijf jaar over. Het is allemaal snel gegaan,” beseffen de broers. Misschien dat dat het enthousiasme verklaart. Maar waarschijnlijk zit het ze in het bloed. Reden te meer om donderdag te kijken hoe dat er live uitziet. Klaas Knooihuizen
LIVEDATUM 21 juli Melkweg, Amsterdam
CALLE 13 VOOR BEGINNERS
Op de vraag welke nummers de heren zelf het leukst vinden om live te spelen volgen vijf tracks van het nieuwe album, om vervolgens te concluderen dat ze het eigenlijk allemaal tof vinden. Daar hebben we natuurlijk niets aan, en daarom maken we zelf een selectie. Check onderstaande clips ter kennismaking.
La Jirafa
La Jirafa (de giraffe) was een van de eerste singles van Calle 13. Hierin worden Braziliaanse ritmes gemixt met een op Yann Tiersens Amélie geïnspireerde trekzakwals. De reggaeton-beat is nog duidelijk aanwezig.
Baile De Los Pobres
De ‘dans van de armen’ is afkomstig van het laatste album. Hierin verenigt het duo blazers van de Balkan met Arabische strijkers en Mexicaanse gitaren. Je moet er maar op komen.
Calma Pueblo feat. Omar Rodríguez-López (The Mars Volta, At The Drive-In)
Helaas is er (nog) geen videoclip van dit nummer, maar de samenwerking met de legendarische voorman van Mars Volta wilden we jullie niet onthouden. Je herkent zijn gitaarsound uit duizenden, en in de mix met de zomerse klanken van Calle 13 levert dat een bijzonder prettige track op.
