Je kan ze gerust de grootste band van Latijns-Amerika noemen, en niet omdat ze met elf man op het podium staan. Boek maar eens een vlucht naar een willekeurig Spaanstalig land in die regio. Grote kans dat je op het vliegveld al met Calle 13 geconfronteerd wordt. Vandaag komen de helden uit Puerto Rico naar de Amsterdamse Melkweg, om hun Nederlandse fans te bedienen.
Hoewel, Nederlandse fans? Het publiek bestaat voornamelijk uit Latino’s. Ze hebben massaal hun nationale vlaggen meegebracht, wat direct het internationale gehalte van Calle 13 benadrukt. Argentinië, Mexico, Colombia, Peru, Venezuela en uiteraard Puerto Rico zijn present. De enkele Nederlanders in het publiek herken je onmiddellijk, die steken er met kop en schouders bovenuit. Als je een meter tachtig meet sta je vanavond in de top tien van langste bezoekers. Het gevolg is dat ik me voel alsof ik vier jaar op rij ben blijven zitten in de brugklas. Gelukkig kan je de reggaeton prima met gekromde rug dansen.
Al aan het begin van de set, tijdens Un Beso De Desayuno, klimmen diverse vrouwen het podium op. De Melkweg-securityman moet de avond van zijn leven hebben: die mooie meisjes van het podium duwen is veel leuker dan van die pukkelige pubers op emo-avonden. Zijn glimlach zegt genoeg, en wat dat betreft misstaat hij niet tussen het blije publiek. De hele zaal is een ritmisch op en neer bewegende massa met enkel lachende gezichten.
Het is rapper Residente die de meeste aandacht naar zich toetrekt, zeker wanneer hij na een paar nummers zijn trainingsjas uitdoet en vanaf dan met ontbloot bovenlijf op het podium staat. Zijn broer Visitante is minder opvallend aanwezig, maar de inbreng van de multi-instrumentalist is onmisbaar voor de sound. Tel daarbij op een drummer, twee percussionisten, een bassist, een gitarist en drie blazers en je hebt een volle sound waar de gemiddelde stadionband u tegen mag zeggen.
De tofste persoon op het podium is echter zusje Ileana aka PG-13. Was ik tot voor kort nog verliefd op Laura-Mary Carter van Blood Red Shoes (en nog langer geleden op Smurfin), vanaf nu is Ileana de vrouw van mijn dromen. Niet eens zozeer vanwege haar prachtige verschijning (Smurfin is eigenlijk mooier), maar vooral vanwege haar onmetelijke coolheid. Wie erbij was snapt wat ik bedoel.
Anderhalf uur lang blijven de elf hit na hit op ons afvuren, waarna een korte schreeuw om een otra (Spaans voor Zugabe) nog twee bonussongs oplevert. Latinomérico is het emotionele hoogtepunt van de avond: je ziet het kippenvel bij Residente van ver af op zijn armen staan tijdens deze ode aan zijn continent. Afgesloten wordt met Fiesta De Locos en die is eigenlijk de perfecte samenvatting van deze fijne avond. Google maar even als je niet weet wat dat betekent. Klaas Knooihuizen
Gezien: Calle 13, Melkweg Amsterdam, 22 juli 2011
