Lamb is weer terug van weggeweest: na een onderbreking van vijf jaar besloot de band in 2009 het project weer op te pakken. Het Britse duo Andrew Barlow en Louise Rhodes scoorde eerder al hits met de nummers Gorecki en Gabriel en bracht onlangs zijn vijfde album uit, simpelweg genaamd 5. Eerder dit jaar stond Lamb al op Festival Mundial en dit weekeinde vervangt de band Q-tip op Lowlands. Voor LiveXS een reden om het duo op te zoeken in een hotel aan het Leidseplein. “Dat platenlabels staan voor eigen creativiteit is bullshit!”
Hoe gaat het vandaag?
Lou: “Goed, we zijn een beetje moe. En Andy is verkouden aan het worden… Gelukkig zitten we in dit mooie hotel.”
Precies. Jullie zijn weer bij elkaar als Lamb sinds 2009. Klopt dat?
Lou: “In een bepaald opzicht wel… We zagen de shows in 2009 eerst als een one-off. Het stond apart van het feit dat Lamb uiteindelijk weer bij elkaar kwam, we zagen het als een apart proces.”
In de eerste plaats was het dus helemaal niet de bedoeling veel shows te doen en zelfs een nieuw album te maken?
Lou en Andy: “ Nee, dat klopt.”
Toch is het gebeurd: jullie nieuwe album 5 kwam in mei uit. Zijn jullie tevreden met de beslissingen die jullie uiteindelijk hebben gemaakt?
Lou: “Het is goed dat het zo heeft uitgepakt, uiteindelijk. Toen we in de studio aan ons nieuwe album begonnen te werken en begonnen met schrijven, ging het eigenlijk vanzelf. Het creatieve proces nam het als het ware van ons over. Ik had het er gisteravond nog over met onze bassist Johnny: hij vertelde me dat hij niet kon stoppen met luisteren naar het nieuwe album. Dat geldt ook voor ons. In het verleden was dat niet altijd zo: tussen onze oude albums zit er niet een bij waarnaar ik nog zou willen luisteren. Met dit album is dat heel anders; ik luister er graag naar. Live zijn de nummers ook geweldig om te spelen.”
Andy: “Dat komt doordat we dit keer niet te maken hadden met alle heisa er omheen. Bij het uitbrengen van een nieuw album schakelden we normaal een heleboel mensen in: een groot label, de media, mensen van de marketing, tourmanagers. Dit keer hebben we alles zelf gedaan: van het mixen van de nummers tot het maken van de posters. Onze manager bracht zelf elke dag rond de 200 albums naar het postkantoor, dat soort dingen. Het heeft zo zijn voor – en nadelen.”
Lou: “Het maakt het echter, vind ik.”
Zijn jullie nu niet meer op zoek gaan naar een label?
Lou: “Nee, dat zeker niet.”
Andy: “Het is ook niet nodig: we hebben onze eigen studio, we hebben een geweldige fanbase en we kunnen over de hele wereld touren.”
Lou: “Daarnaast leven we niet meer in de illusie van wat een groot label allemaal voor je kan doen. Toen we in 1995 bij Mercury tekenden, hadden we nog de romantische gedachte dat platenlabels stonden voor het in stand houden van de eigen creativiteit. Dat is bullshit. Het draait allemaal om geld en verkoopcijfers. Dat hebben wij niet nodig. We hebben er geen behoefte aan dat een label ons vraagt of we misschien net iets anders zouden kunnen klinken, omdat we dan meer albums zouden verkopen. Fuck that, weet je. Daar gaat het niet om. Het gaat erom dat wij kunnen doen wat we willen doen. Dat kan nu gelukkig ook.”
Jullie vorige albums terugluisteren zat er niet meer in, vertelden jullie net. Terugkijkend op oude werk: zijn jullie in geen enkel opzicht blij met wat jullie toen gemaakt hebben?
Andy: “Ik denk dat onze tweede album, Fear of Fours, briljant had kunnen zijn als we het op dezelfde manier op hadden kunnen nemen als ons nieuwe album. Rauw, met minder productie er omheen en meer eigen kleur. Als we het met die intentie gemaakt hadden, was ik waarschijnlijk trots geweest op elk album.”
Toen jullie uit elkaar gingen in 2004 hebben jullie je allebei gefocust op solo carrières. Zijn jullie daar nu nog steeds mee bezig, of gaat Lamb nu even voor?
Andy en Lou: (lachend) “Allebei.”
Lou: “We zijn heel druk, we hebben nauwelijks tijd om na te denken over wat we doen. Lamb neemt nu wel echt de meeste tijd in beslag, maar in de zeldzame momenten die er zijn pak ik mijn gitaar en verzin ik nieuwe dingen voor mijn akoestische project.”
Toen jullie je op jullie solo carrières focusten leken jullie muzikaal gezien uit elkaar gegroeid te zijn. Is dat zo, of zijn jullie nu juist dichter bij elkaar gekomen op muzikaal gebied?
Lou: “Ja, ik denk dat laatste. Als je terugkijkt naar hoe we zijn begonnen, hadden we ook totaal verschillende achtergronden: ik was singer-songwriter, Andy muziekproducer. Deze twee krachten moesten we zien te bundelen, maar zo simpel was het natuurlijk niet. We probeerden uit te vinden hoe we op een bepaalde manier konden klinken, we probeerden onze weg te vinden in een voor ons nieuw genre: electro. Tegenwoordig zijn er zoveel spannende, nieuwe electronische artiesten. Denk aan Mount Kimbie, of James Blake.
Andy: “En we hebben laatst Holy Fuck gezien!”
Lou: “Ja, zij zijn ook supergoed.”
Even over de titel jullie nieuwe album, 5: zitten daar nog meer ideeën achter?
Andy: “Het is mijn geluksnummer. Het duurde daarnaast vijf maanden om het album te maken en het is ook ons vijfde studioalbum, dus het leek een logische keuze. Maar ik moest Lou aan het begin wel overhalen.”
Lou: “Dat is waar, ik zag het eerst niet zitten. Misschien omdat ik heel tekstueel ben ingesteld. Uiteindelijk ben ik blij met de keuze. Het is misschien simpel, maar het werkt.”
Jullie hebben veel fans in Engeland, maar ook in bijvoorbeeld Portugal. Laatst hebben jullie daar weer opgetreden. Hoe was dat?
Lou: “Briljant, echt waar. Portugal is een uniek land in vele opzichten. Ze zijn heel erg gepassioneerd met de muziek bezig die ze mooi vinden, dat is heel leuk om te zien. Nederland is ook altijd weer goed om naar terug te komen, trouwens. We krijgen hier hele enthousiaste reacties.”
Tot slot: wat zijn de plannen voor de rest van dit jaar?
Andy: (even stil) “Touren?”
Lou: (lachend) “Touren, touren en nog eens touren.”
Andy: “Ik geniet heel erg van ons nieuwe album, ik kan geen genoeg krijgen van de nieuwe nummers. Het is heel leuk om uit te zoeken hoe je dat live gaat spelen. Verder ben je voortdurend bezig je te denken hoe je van de ene plek op de andere gaat komen; de ene dag zit je nog in Engeland, de volgende ochtend moet je alweer vroeg in Roemenie zijn. Ach, one show at a time.”
LIVEDATA 21 augustus Lowlands, Biddinghuizen
Tekst: Linda Roos
Lamb – Strong the Root
