Lowlands 2011: we schreven al over de sfeer, over de randverschijnselen en over het weer. Maar hoe was het eigenlijk gesteld met de bandjes? LiveXS stuurde een ploeg verslaggevers het terrein op en schotelt je, nu we massaal zijn teruggekeerd in de gewone wereld, een grote verzamelrecensie voor. Van A tot Z!
AGNES OBÉL
ZATERDAG, INDIA
In november speelde ze in de kleine zaal van Paradiso, nu staat ze op een zomerse zaterdagochtend op Lowlands voor een volle India en daaromheen vindt ook nog eens een massale picknick plaats. Hoewel haar liedjes net wat beter tot hun recht komen op die kille, mistige novemberdagen zit de sprookjesachtige pianomuziek van de Deense zo knap in elkaar dat je er ook tijdens warm weer van kunt genieten. Het eerste kwartier blijft het mooi stil, dan wordt het voor een staande massa net teveel van hetzelfde om geruisloos te blijven genieten. Agnes Obél, die samen speelt met haar vaste muzikale begeleidster op de cello, bewijst gezien het luide slotapplaus dat haar muziek op een festival overeind kan blijven staan. En na een jaar lang constant spelen heeft ze ook nog eens de tijd gevonden een mooi nieuw nummer te componeren, dat de geteisterde trommelvliezen zachtjes wakker schudt. (TS)
AMON TOBIN
ZATERDAG, BRAVO
Er zijn weinig acts op deze editie van Lowlands waar zoveel buzz omheen hangt als Amon Tobin. Iedereen wil erbij zijn, al weet niemand eigenlijk precies waarom. Iets met vette beats en een overweldigende lichtshow, schijnt het. Met die beats valt het voor de meesten zwaar tegen: Amon Tobin neemt de tijd om zijn set op te bouwen en na vijf minuten lijkt het erop dat hij de tent geroutineerd leeg gaat spelen. Maar zowaar, de vluchtelingenstroom stokt spoedig en er ontstaat weliswaar ruimte om je ongedouchte festivaloksels te luchten, maar het blijft druk. Shout out naar het openminded festivalpubliek, dat zich dapper door de uitdagende licht- en geluidsshow vecht! (KK)
APHEX TWIN
ZONDAG, BRAVO
Al tig jaar pionierend bezig en nog altijd niet aan urgentie ingeboet. Logisch dus dat de Bravo nog voller is dan de doucheputjes op camping 3. Muzikaal houdt Aphex Twin een beetje in, echt weird wordt het niet, maar de interactieve vj-show is fantastisch. Wederom verdient het publiek de meeste eer: hoe houden we het toch altijd vol met zijn allen? Er heerst een sfeer van: het is helemaal niet bijna afgelopen, het gaat nu pas echt beginnen! Aphex Twin vormt een prima soundtrack bij die geflipte gedachte. (KK)
APPARAT
ZATERDAG, INDIA
Mm, Berlijn. Een soort walhalla voor wazige clubs, wazige bands en hippe mensen. Zo ook Apparat. Donkere ambient-techno is wat Lowlands voorgeschoteld krijgt. De bassen dreunen door je hele lijf, en het rustige geluid is in het begin fantastisch. Als dit zich echter meer dan een uur voortzet en er slechts twee snellere nummers zijn, wordt het gewoonweg saai. Hier is op zijn minst een duister Berlijns kantoorpand voor nodig om optimaal tot zijn recht te komen. (AO)
ARCTIC MONKEYS
VRIJDAG, ALPHA
Arctic Monkeys heeft er duidelijk meer zin in dan enkele jaren terug op dezelfde locatie. De band uit Sheffield speelt bevlogen en Alex Turner is oprecht belangstellend richting zijn gehoor. Een publiek dat de nummers van de nieuwe plaat Suck It And See goed weet te waarderen. De stonergrooves verrijken het gecontroleerde kabaal van de Britten. Maar ouder werk komt natuurlijk ook voorbij. “I bet you look good on the dance floor”, zingt Turner. Hij is zelf ook wat beweeglijker dan in vroeger jaren. Tijdens interviews laat Turner al doorschemeren wat minder houterig te willen ogen en hij houdt dus woord. Tijdens de toegift, de aanzwellende ballade 505, komt goede vriend Miles Kane nog even een moppie meespelen. Nee, op zó veel gezelligheid heeft niemand gerekend. (PV)
BABYLON CIRCUS
ZATERDAG, GROLSCH
Is Mart Smeets soms De Avondetappe aan het presenteren op Lowlands? Het antwoord luidt al gauw nee als de Franse klanken van Babylon Circus aangevuld worden door de dominante invloeden uit de zigeunermuziek, reggae en ska. De talloze glazen wijn die op de tafel zouden staan bij het wielerpraatprogramma zouden het eerste liedje al niet overleven door het kolkende feestgedruis van de band en het swingende publiek in de Grolsch tent. Het is muzikaal niet spannend en ook technisch niet erg sterk, maar de muziek van Babylon Circus heeft wel iets kleurrijks en euforisch in zich. En dat is iets dat het altijd goed doet bij het diverse volk dat op Lowlands de beste feestjes opzoekt. (TS)
BEADY EYE
ZONDAG, GROLSCH
Heel lang rouwen om het nieuws dat Oasis uit elkaar ging is gelukkig niet nodig geweest. De incarnatie vond al snel plaats in de vorm van Beady Eye, met Liam Gallagher als frontman. Natuurlijk ademt ieder nummer van deze band een aangename Oasis-sfeer uit, maar dat is verre van hinderlijk. Beady Eye geeft er een kleine nostalgische draai aan, en ratelt verder op bijvoorbeeld 60’s invloeden en rock ’n roll. De nummers worden vol energie aan de volle Grolsch voorgedragen, en de band lijkt erg tevreden te zijn over de respons. Liam, die het aardig warm begint te krijgen in zijn regenjas en zweet als een otter, is een kalme en beheerste frontman, en dat siert hem. Die attitude maakt het juist zo vermakelijk om de band te aanschouwen. (LdJ)
BEN HOWARD
ZONDAG, LIMA
Op een laatste en tevens bloedhete festivaldag als deze wordt het verzoek van Ben Howard om allemaal te gaan zitten maar al te graag opgevolgd. Een goede vriend blijkt van de gelegenheid gebruik te willen maken om zijn vriendin een huwelijksaanzoek te doen. Het merkwaardige tafereel bij de Lima blijkt wonderwel goed te passen in de sfeer van kaasfondue en stokbroodjes. Er wordt ook muziek gemaakt door de singer-songwriter met zijn gitaar die regelmatig wordt ondersteund door een celliste. Howard heeft een mooie stem die in de verte iets wegheeft van Damien Rice. Het verschil is dat die wel over sterke nummers beschikt. (JB)
BOEF EN DE GELOGEERDE AAP
ZONDAG, X-RAY
Het is het beste wat Nederlandse hiphop de afgelopen vijf jaar is overkomen: Boef en de Gelogeerde Aap. Dat zullen velen met me eens zijn, want de X-Ray is veel te klein voor het Tilburgse duo. Aap heeft er weinig moeite mee het publiek voor zich te winnen en de beats van Boef – weer die dubstep – krijgen iedereen aan het dansen. De tracks zijn vetter dan zes chickenwings voor tweeënhalve munt en de teksten van Aap zijn pittiger dan de rode saus die ze eroverheen flikkeren. Het hiphophoogtepunt van het festival, en dat gewoon uit Tilburg, mensen! (KK)
BOMBAY BICYCLE CLUB
ZATERDAG, INDIA
“Vette naam, Bombay Bicycle Club. Zullen we daar naar toe?” Een vraag die meer dan eens gesteld werd op het Lowlands-terrein. Degenen die dit positief hebben beantwoord, zijn waarschijnlijk van een koude kermis thuis gekomen. Zeker de eerste helft van het optreden is meer dan matig. Brave indierock die keurig binnen de lijntjes blijft. Van het soort dat in je iTunes staat, maar je je altijd afvraagt: wat is dat ook alweer. Als in de tweede helft de band eindelijk een beetje los komt, is het eigenlijk al te laat. Jammer, het had zo mooi kunnen zijn. (AO)
CAGE THE ELEPHANT
ZATERDAG, INDIA
Sommige zangers kunnen gewoonweg alles. Schreeuwerige pubergrunge, lieve liefdesliedjes en tegelijkertijd ook nog het publiek vermaken. Plak er een naam op en Matthew Schultz past daar absoluut bij. De energieke show van Cage the Elephant weet het publiek goed wakker te schudden. Of hij nu dubbelgevouwen tussen het publiek ligt of staat te springen op het podium, geen enkel moment lijkt Schultz ook maar ergens moeite mee te hebben. Is het echt? Is het toneel? Eigenlijk maakt het niets uit, overtuigen doet deze melodieuze rock toch wel. (AO)
CHEF’ SPECIAL
ZATERDAG, CHARLIE
Veel te klein is het podium waar Chef’ Special geprogrammeerd staat. Ze maken er dan ook een waar feestje van. Er vliegen biertjes door de lucht, een Mr. Jummy-pop danst boven de hoofden uit en mensen moeten op de tenen staan om een glimp van het optreden te kunnen opvangen. De band die catchy nummers als Airplaying op het repertoire heeft staan kan niets meer fout doen voor het Lowlands publiek. Elk liedje wordt met open armen ontvangen en het blijft tot het einde vol op het veld voor de Charlie. Chef’ Special is weer terug op de festivals nadat zanger Joshua Nolet moest herstellen van een kaakoperatie. Hopelijk mogen ze nog vele festivals verblijden met hun feestjes de komende jaren. Als ze nog eens naar Lowlands komen zullen ze wellicht in de Grolsch spelen. (TS)
CHERRI BOMB
ZONDAG, CHARLIE
De vier pubermeisjes van Cherri Bomb hebben slechts één EP uitgebracht maar zijn desondanks op diverse grote festivals in Europa te zien. Toch heeft deze zogenoemde ‘hotste band van LA’ nogal wat vooroordelen weg te nemen. Ze zouden allesbehalve origineel zijn en daarnaast in muzikaal opzicht nogal een en ander tekort komen. Wie er bij is in de Charlie zal dat allemaal moeten erkennen, maar wie zich over durft te geven aan een omgecompliceerd partijtje stoere rock en een moedig uitgevoerde Pretender van Foo Fighters, heeft een vermakelijk begin van de Lowlands-zondag. (JB)
CLOUD CONTROL
ZATERDAG, INDIA
Cloud Control is een welkom gezelschap in Nederland. In korte tijd hebben ze veel shows gespeeld, maar van een echt grote fanbase is tot nu toe natuurlijk nog geen sprake. Wellicht dat daar na vandaag verandering in komt, want deze Australiërs spelen een erg vermakelijke set in de India. Vrolijke, dansbare indiepop met hier en daar een flinke laag gitaargeruis er overheen, dat horen we. De schattige danspasjes van de bandleden zelf zijn aanstekelijk, en al snel waagt het merendeel van het publiek zich er ook aan. Maar Cloud Control laat ook zien meer in zijn mars te hebben, op momenten dat er instrumentale uitbarstingen worden ingepast en harmonieuze samenzang de deuntjes ondersteunt. Wij zijn fan! (LdJ)
THE COMPUTERS
ZATERDAG, CHARLIE
Er wordt uitbundig gepogood tijdens het optreden van The Computers en ondanks het verbodsbord slaat ook een crowdsurfer zijn slag. Lekker meedoen is dan ook onvermijdelijk tijdens het concert van deze enthousiaste jonge garagepunkhelden uit Engeland. ‘Do you like to dance’, vraagt de zanger, en die semi-oproep is niet aan dovemansoren besteed. De volledig in het wit gestoken bandleden geven vol gas. ‘Are you ready? I’m ready as fuck. This is fucking awesome’, zijn andere krachtige zinnen die op het publiek worden losgelaten. De blikvanger van de band klimt op een forse luidspreker om ook daar de longen uit zijn lijf te schreeuwen. Schreeuwen inderdaad. Dit heeft niks met zingen te maken, maar is wél lekker. Kijk toch uit jongen, straks heb je geen stembanden meer over, zou je bijna willen zeggen. Ongetrainde trommelvliezen krijgen het zwaar te verduren. The Computers doet The Hives verbleken. (PV)
CRYSTAL CASTLES
ZATERDAG, BRAVO
Ze laten ons even wachten, dame en heer Kasteel. Maar fuck, wat is het ‘t wachten waard! Zeurende synths, vage bliepjes, geile geflipte beats en angstaanjagende zang die bewijst dat er zoveel meer mogelijk is met een stemvervormer dan alleen die Cher-vocoder-truc. Neem er een voorbeeld aan, waarde producers. Op het podium is overigens geen reet te zien, maar in de zaal zweeft de een na de andere weg naar een andere wereld. Nu weet ik het: dit is wat ze bedoelen met A Flight To Lowlands Paradise! (KK)
CRYSTAL FIGHTERS
ZONDAG, GROLSCH
Tja, met dé zomerhit van 2011 kan je sowieso al weinig fout doen op Lowlands. Maar Crystal Fighters kiest niet voor de makkelijke weg: ook ander materiaal, dat kilometers ver van de hit Plage af staat, wordt ten gehore gebracht. Invloeden van balkan, indiepop, afrobeat en zelfs dubstep vliegen ons om de oren. Het geheel klinkt zomers en dansbaar en is zo de perfecte formule voor deze Lowlands zondagmiddag. De performance is bovendien een waar spektakel om te zien, door de knallende lichtshow en de enthousiaste bewegingen van de bandleden. Natuurlijk gaat het dak er af als de plat gedraaide single halverwege al wordt gespeeld, maar ook andere nummers van album Star Of Love worden enthousiast ontvangen. Het is bijna onmogelijk om uit dit zonnige materiaal een favoriet te kiezen: eigenlijk is alles leuk. (LdJ)
CUSTOMS
ZATERDAG, INDIA
Al jaren vragen we ons af waarom het niet mogelijk is om tegenover de talloze dj’s die de avonden en nachten van Lowlands bevolken ook een bandje neer te zetten. Onze gebeden blijken deels verhoord, want Lowlands is al helemaal in zaterdagavond-stemming als Customs begint voor een driekwart-volle tent. Maar ja, Customs komt uit Vlaanderen en dat betekent dat het feest voor hen een bitter Pukkelpop-randje heeft. De speech waar de show mee begint is enorm ontroerend. De show wordt opgedragen aan slachtoffers en organisatie en Customs begint dan in werkelijke schitterende belichting aan een ijzersterke rockshow. De invloeden zijn overduidelijk (Interpol, Editors), maar de songs gewoon prima. Zo’n Rex, Justine of de nieuwe single Harlequins: het zijn rocksongs van de bovenste plank, en een heerlijk tevenwicht voor de dancebeats verderop en het veel bravere Elbow. (AS)
THE DEAF
ZATERDAG, CHARLIE
De Charlie-tent lijkt het bijna te begeven als de Haagse branieschoppers van The Deaf het podium betreden. De groen/gele vlag wappert trots in de polder van Flevoland en na Metropolis, Parkpop of Paaspop en alle andere festivals wordt nu Lowlands in vuur en vlam gezet door het Haagse speedfreakmonster. Voor de gelegenheid wordt de band vergezeld door Remco Prins die er met zijn harmonica fel doorheen scheurt. Het blijkt allemaal te passen tussen dit stel hyperenergieke muzikanten. Het is nog vroeg op de dag maar de crowdsurfers leven zich al heerlijk uit en de tijd vliegt als je lol hebt. (JB)
DESTROYER
VRIJDAG, LIMA
Wat een controverse. Waar de nummers van Destroyer glimmend gepoetst lijken te zijn, is de frontman van het introverte soort. Achteraan in het publiek is hij vrijwel helemaal niet zichtbaar, zo vaak zit hij gehurkt op het podium. Na, wat is het, negen?, albums zou je verwachten dat hij toch meer een podium-persoonlijkheid heeft ontwikkeld, maar nee. Toch klinken de songs meer dan goed. Het is duidelijk dat de band een steady fanbase heeft ontwikkeld: ondanks weinig performance zijn de aanwezigen meer dan uitzinnig. Ook niet onterecht, maar wellicht misstaat deze band ook niet in een meer intiemere setting. (AO)
DRY THE RIVER
VRIJDAG, CHARLIE
Dry The River is de band die dit jaar met misschien wel de beste single in het muzikale spectrum op de proppen komt: New Ceremony. Een prachtig, beklijvend indieliedje, waarmee de band zich in een klap op de kaart heeft gezet. Het is niet alleen die song die op veel bijval van het publiek kan rekenen. Dat juicht net zo hard voor anders prachtnummers als No Rest en Weights And Measures, die kwalitatief tegen eerstgenoemde hit aanschurken. De Charlie mist helaas de intimiteit van een India, waardoor de breekbaarheid van een aantal songs wat minder uit de verf goed. De goede luisteraar heeft inmiddels al lang door dat Dry The River een band is waar we nog veel van gaan horen. (PV)
dEUS
VRIJDAG, ALPHA
Natuurlijk is het optreden van dEUS getekend door de gebeurtenissen op Pukkelpop. Want als voor de show in Hasselt, die niet door zou gaan, liet dEUS het publiek bepalen wat er gespeeld zou worden. Het resultaat is in Biddinghuizen een onvervalste greatest hits-show, gespeeld voor aanzienlijk minder publiek dan je zou verwachten. Toch weet Tom Barman zijn mannen dusdanig op te zwepen dat zelfs toch tamelijk vaak gespeelde hits als Roses er bijna agressief uitkomen. Deze hele aanpak heeft maar een nadeel: we krijgen maar nauwelijks iets te horen van die geweldige nieuwe plaat. (AS)
EEFJE DE VISSER
ZATERDAG, LIMA
Op de vroege zaterdagmiddag is het fijn (eventuele) herinneringen aan de dag van gisteren ophalen. Dat doet dan ook het gros van de mensen op het veldje bij de Lima. Voorin heerst vooral vertedering. Opmerkingen als ‘wat is ze leuk he!’ en ‘zóóó grappig!’ zijn niet van de lucht. De mensen hebben gelijk, Eefje is ook leuk en grappig. Ze moet echter wel opletten dat het allemaal niet te braaf wordt: de ironie die door haar teksten en performance loopt zou in de sound wel meer terug mogen komen. Desalniettemin een fijn begin van de dag. (KK)
ELBOW
ZATERDAG, ALPHA
De aankondiging dat dit optreden wordt opgenomen voor de nieuwe plaat, maakt het publiek uitzinnig. Wauw, een glimpje kans op eeuwig faam. “Ja mam, die hand daar links in het hoekje is van mij, tof he?” Jammer echter dat dit klaarblijkelijk inhoudt dat Guy Garvey en zijn mannen kiezen voor enkel de rustige nummers. Niet dat die niet mooi zijn, want hierin komt de kracht van Garveys stem absoluut het beste naar voren, maar spannend wordt het er niet van. De extreme publieksinteractie is ook opvallend te noemen. Een goede set, met veel nummers van het laatste album Build A Rocket Boys!, en weinig op aan te merken. Maar dat blijkt ook direct de valkuil: want waar is dat rauwe randje waar ze ooit mee begonnen? En als er dan toch gekozen is voor de rustige variant, is het helemaal jammer dat juweeltje Dear Friends niet gespeeld is. Maar goed, even goede, eh, vrienden dan maar… (AO)
ERLAND & THE CARNIVAL
ZONDAG, INDIA
Eén van de leukste Britse indiebandjes van de laatste jaren mag vroeg op de laatste festivaldag aantreden in de India. Echt druk is het niet, want de band is voor velen een grote onbekende. Met twee toffe albums vol fijne sixties popliedjes op zak is het eigenlijk gek dat E&TC niet breder omarmd is. De show van vandaag zal er waarschijnlijk weinig aan veranderen: de broekies kiezen opzettelijk voor een psychedelische invalshoek, waardoor de liedjes minder pakkend klinken dan op plaat. Voor de schaarse fans is het evenwel smullen van de galopperende drums, de huppelende basjes en de prachtige volle zang. Ik ben wel eens vervelender wakker geworden. (KK)
FLEET FOXES
VRIJDAG, GROLSCH
Helplessness Blues wordt door sommigen nu al album van het jaar genoemd en vanavond bewijst Fleet Foxes dat die prachtplaat ook haarfijn te vertalen is naar een enorm festivalpodium als Grolsch. Live worden de nummers nog meer gevoel en emotie ingeblazen, zowel op verstilde akoestische momenten als bij harmonieuze folky refreintjes. De samenzang van de band doet op sommige momenten zelfs denken aan gospel, zo mooi klinken de vocalen over elkaar heen. Naast nieuw materiaal worden oudere favorieten als Mykonos en White Winter Hymnal door het publiek met open armen ontvangen. De bebaarde muzikanten zorgen dat het leven buiten de Grolsch voor eventjes vergeten wordt. (LdJ)
FLOGGING MOLLY
ZATERDAG, ALPHA
Flogging Molly zou eigenlijk op elk festival, waar ook ter wereld moeten spelen. Dit is de band die de vermoeidheid uit je lichaam jaagt, die je je zorgen doet vergeten. De Alpha puilt uit en danst en springt, juicht en schreeuwt. De formatie uit Los Angeles speelt natuurlijk nummers van de nieuwe plaat Speed Of Darkness, waarop ouderwets woede en frustratie vertaald worden in pakkende, in folk gedrenkte punkrock. Flogging Molly zul je niet snel betrappen op een offday. Altijd zijn ze aanwezig: de componenten geestdrift en passie. Het is alsof er een intercity door de tent raast. Toeval dat het zonnetje zich af en toe laat zien tijdens het optreden? Nee, dat hebben de heren en dame hoogstpersoonlijk voor elkaar gekregen. Het hoge woord moet er maar eens uit: Flogging Molly is een van de beste bands ter wereld. (PV)
FINK
ZONDAG, INDIA
De vroege vogels op deze zondag na de beruchte zaterdagnacht worden beloond door de bescheiden en verlegen Fin Greendal, die met zijn band Fink een aantal wonderschone liederen voorschotelt. Voormalig triphopper Greendal is vandaag in een goede en dankbare bui: na bijna ieder nummer dankt hij het publiek en lijkt hij ontroert en vereerd door het applaus. De krachtige basis van Finks nummers ligt verscholen in opbouwend gitaargetokkel en bijna soulvolle, diepe vocalen. Die combinatie trekt de luisteraar helemaal mee in de wereld van Greendal. Als tegenprestatie voor alle aandacht en liefde van het publiek, deelt de tourmanager halverwege de show twee boodschappentassen met muffins uit aan de menigte. Prima ontbijtje. (LdJ)
FITZ & THE TANTRUMS
VRIJDAG, GROLSCH
In de aankondiging wordt uiteraard gerefereerd aan de rampzalige gebeurtenissen bij onze Zuiderburen. Het voelt dan ook ietwat ongemakkelijk wanneer Fitz & The Tantrums als vrolijke opener Pickin’ Up The Pieces inzet. It’s A Lovely Day zingt Fitz en samen met zijn zangeres Noelle wordt een energieke show neergezet die het wat gemakkelijker maakt om de knop even om te zetten. Moneygrabber kan zoals verwacht op de nodige bijval rekenen en zelfs Eurythmics’ Sweet Dreams blijkt het souljasje prima te passen. De swingende soulklanken zijn uitermate toegankelijk en veranderen de Grolsch binnen no-time in een dampende soulcircustent. (JB)
FRANK TURNER
ZONDAG, GROLSCH
Vrijdag was hij al even op Lowlands voor een akoestische sessie, een fotoshoot en interviews, maar zondag kwam hij na een intieme show in België terug naar Biddinghuizen. Daar speelde hij samen met zijn band The Sleeping Souls de slaapkorrels uit de ogen van de toeschouwers op het begin van een zeer broeierige zondagmiddag. Dat we in Nederland nog niet bekend zijn met de muziek van Frank Turner hindert niet, want met passie en goede liedjes wint hij al gauw nieuwe fans voor zich. Zijn stem slaat soms behoorlijk over, maar dat kun je door de vingers zien door zijn goede uitstraling en door naar een prachtig liedje als I Am Disappeared te mogen luisteren. Gitaarsolo’s zijn niet aan Frank Turner besteed en hij breekt dan ook de nodige snaren als hij zich aan een dergelijk kunstje waagt. Zijn grootste kracht is om mensen te laten meezingen met zijn nummers en daarbij slaat hij niemand over, ook de security niet. Frank Turner kan wel eens tot een grote held in het live circuit uitgroeien. (TS)
GASLAMP KILLER
VRIJDAG, INDIA
Portishead, The Animals, Aaliyah, The Kinks: het zijn zomaar wat namen die door Gaslamp Killer door de mangel gehaald worden. Van de hak op de tak schakelt deze Amerikaanse krullenbol tussen zo ongeveer elke bestaande stijl. Vooral wanneer de dubstepwobbel door de tent rolt komt er een enorme energie vrij in de zaal. De electie is misschien iets teveel van het goede, maar op zo’n eerste dag is iedereen nog scherp genoeg om het te blijven volgen. Enige nadeel is dat mr. Gaslamp moeite heeft zijn mond te houden. Flashbacks naar de Franse campingdisco’s, waar zo’n pukkelig gastje voor 10 franc per uur meer lult dan draait en er dan ook nog eens met het leukste meisje vandoor gaat, brrr… Gelukkig zijn er op Lowlands voldoende leuke meisjes voor iedereen. (KK)
GRAFFITI6
VRIJDAG, ALPHA
Sommige tenten op het terrein zijn dit jaar enigszins verplaatst, maar zo niet de Alpha. Wie daar al vroeg aanwezig is vrijdag krijgt na springerig voorgerecht The Wombats te maken met Graffiti6. Andere koek, al is het alleen maar wegens de veel warmere stem van Jamie Scott. Voor de donderdaggangers is het prettig ontwaken met deze prima soulrock. Met name de dames wiegen de heupen. Niet zo verwonderlijk, want Jamie Scott hangt niet alleen de mooie jongen uit, hij zingt live niet minder goed dan op cd. Met een prettig rauw randje zelfs, dat het geluid van de band ten goede komt. Het massale meezingen met onder andere de hit Stare Into The Sun is ronduit enthousiasmerend. (PV)
HANDSOME POETS
ZATERDAG, GROLSCH
In de popcrypto van de Daily Paradise worden ze omschreven als een knap gebakken mopje, deze Handsome Poets. In de Grolsch blijkt dat ze een deel van het publiek, dat met lage verwachtingen en scepsis was komen kijken, ook een poets hebben gebakken. Handsome Poets is namelijk een fantastische liveband die in één jaar tijd zo hard gewerkt heeft dat ze zo’n twaalf maanden na de release van hun eerste singletje al op Lowlands mogen staan. Het geluid is soms wat zwaar en leunt op de jaren ’80 sound van U2, Talk Talk en The White Lies, maar de melodieën zijn lichter en werken betoverend. Het absolute hoogtepunt is het alom bekend Dance The War Is Over waarbij het publiek massaal gaat springen. Een instant Lowlands klassieker. (TS)
THE HORRORS
VRIJDAG, INDIA
The Horrors was een van de laatste fijne toevoegingen van festival, toen bekend werd dat ze Foster The People zouden vervangen. En dat is geluk hebben: The Horrors speelt namelijk aan hartstikke goede set vandaag vol intense, volgebouwde new wave en indierock. Zowel van het nieuwe album Skying als voorganger Primary Colours wordt een sterke selectie gemaakt. Ook lange, slepende nummers zoals Moving Further Away krijgen vanavond een kans. En dat zorgt meteen voor een zekere eentonigheid in het gedreun van The Horrors. Gelukkig speelt de band voldoende met dynamiek om die tegen te gaan. (LdJ)
INTERPOL
ZONDAG, ALPHA
Paul Banks in een ontspannen blauw trainingsjackje; dat valt op tijdens de opkomst van Interpol. De band speelt immers steevast strak in het pak. Onder Banks’ rap uitgegooide jasje zit ‘gelukkig’ een zwarte blouse. De New Yorkse postpunkformatie is eigenlijk de enige troonopvolger van Joy Division met betekenis. Het geluid van die band galmt op alle vier albums sterk na. Dat de Alpha slechts voor driekwart is gevuld, kan te maken hebben met de matig ontvangen vierde plaat. Een album dat na grondige beluistering evenwel nauwelijks onderdoet voor zijn drie voorgangers. Er wordt misschien wat minder op gerockt. Op Lowlands staat het stevige werk van de band voorop. Interpol knalt en laat het publiek swingen. Prettig is de aanwezigheid tijdens concerten van keyboardspeler Brandon Curtis, die de sound van extra dynamiek voorziet. Na een strak uur spelen hebben de Amerikanen hoop en verwachting volledig ingelost. Er is slechts één conclusie gerechtvaardigd: Interpol heerst. Het vertrek van bassist Carlos Dengler is geen issue meer. (PV)
THE INSPECTOR CLUZO
ZATERDAG, CHARLIE
Het Franse The Inspector Cluzo heeft te kampen met gebrek aan naamsbekendheid. Er is niet veel te doen rond het duo en er zijn dan ook maar weinig mensen naar de Charlie gekomen. Jammer, want de show is zeker het aanschouwen waard. De tweemans stonerrock klinkt moddervet en zit vol humor, zelfspot en bizarre politieke statements. Volgend jaar in een grotere tent? Zou zo maar kunnen. (KK)
JAMES BLAKE
VRIJDAG, BRAVO
Het succes van James Blake heeft sinds zijn optreden tijdens Eurosonic ongekende proporties aangenomen. De Bravo is al ver voor aanvang dusdanig vol dat je kunt afvragen of dit de juiste locatie is. Het voornamelijk hippe gedeelte van de Lowlandsbevolking besluit wijselijk om het optreden buiten de tent te volgen. Zij missen niets. De 21-jarige muzikant voelt zich het beste thuis in een schemerachtige omgeving en probeert zich voornamelijk op zijn sferische en melancholieke muziek te concentreren in plaats van het publiek te entertainen. De verwachtingen rondom de Britse post-dubstepper met zijn droeve falset zijn wederom hooggespannen maar ere wie ere toekomt, hij maakt het helemaal waar. (JB)
JAMIE WOON
ZONDAG, LIMA
De Lima blijkt vanavond al snel veel te klein voor de hype die Jamie Woon heet. Door sommigen wordt de 28-jarige Brit al de nieuwe James Blake genoemd, maar eerlijk gezegd slaat die vergelijking nergens op. Woon maakt compleet andere muziek: geen verstilde, minimalistische soul, maar juist fijn aangeklede soulvolle pop, met hier en daar een vleugje electronica en dubstep. Geen moment kiest Woon voor een te vol of overbodig geluid: hij en zijn muzikanten weten de perfecte balans te vinden voor de soulpop die ze maken. Helaas worden alleen de eerste rijen van de Lima geraakt door dit fenomeen, de andere honderden mensen die zich hebben verzameld, hebben meer oog voor elkaar. En dat terwijl deze muziek juist een aandachtige blik vereist. Misschien dus niet de beste locatie voor de verfrissende muziek van Woon. (LdJ)
DE JEUGD VAN TEGENWOORDIG
VRIJDAG, ALPHA
Hoe kunnen de prima donna’s van de Nederlandse hiphop hun show in de Alpha beter aftrappen dan met een klassiek ballet? De vier Amsterdamse upperclass schoffies hebben vandaag geen enkele moeite om de hele tent plat te spelen. Wat vooral opvalt: hoe ongelooflijk veel hits de heren in een relatief korte tijd gescoord hebben. Van Watskeburt? tot de nieuwe Smurfenhit, iedereen kan het woord voor woord meezingen. Hoogtepuntje is de publieksparticipatie tijdens Hengel At A Bitch: de overbevissing in de Golf van Biskaje is er niets bij. (KK)
JUNIP
ZATERDAG, INDIA
“Niemand kent dit nog”, zegt een meisje naast mij, vlak voor aanvang van het concert. Dat is in zekere zin waar, want Junip is sowieso geen band die op ontzettend veel airplay kan rekenen op de vaderlandse radiozenders. Dat lijkt evenwel een kwestie van tijd, omdat albumdebuut Fields nogal wat pareltjes herbergt. Het Zweedse vijftal rond de door de Sony-reclame wereldberoemd geworden José González kan tevreden zijn met de vrij volle India. De nieuwsgierigheid is te proeven. Op Noorderslag is de verstilde pracht van Junip live al indrukwekkend, op Lowlands laat de band horen nog beter op elkaar te zijn ingespeeld. González’ prachtige stem gaat geregeld door merg en been. De massa ligt aan zijn voeten. Sprookjesachtige singer-songwritermuziek, waarin de elektronica een prominente plaats inneemt. Balsem voor de ziel. (PV)
THE KILLS
ZONDAG, GROLSCH
Op sommige zangeressen word je zo verliefd. Zo ook op Alison Mosshart, rockchick pur sang. Wat een lekker wijf, en wat een lekker optreden. Dampende gitaarrock zoals het hoort. Gruizig, totaal naar de klote en een beetje smerig: dat zijn wel de termen die het optreden van The Kills kenmerkten. Nieuwe plaat Blood Pressures heeft nog nooit zo fantastisch geklonken. Aan deze ervaren band kan elke beginnende muzikant nog een puntje zuigen. (AO)
KING CHARLES
ZATERDAG, CHARLIE
Het kan niet mooier, King Charles op het podium van Charlie en mogen openen op een zomerse zaterdag in augustus. Vrolijke indiepop en folkrock met een vleugje Afrikaans getrommel blijken de juiste ingrediënten voor een geslaagde opening van de tweede dag. Het optreden gaat van harmonieuze samenzang naar stevige rock met een theatraal trekje. De ietwat excentriek ogende Charles, een kruising tussen Milli Vanilli en Frank Zappa, heeft de gave om bij iedereen een glimlach op het gezicht te toveren. Charles zingt niet alleen over krokodillen en ijsberen, hij hoopt ze ook hier tegen te komen. (JB)
KRAANTJE PAPPIE
VRIJDAG, X-RAY
Je kan een festival relaxter beginnen dan met de hiphop/dubstep cross-over van Kraantje Pappie. De goedgemutste mc laat in de X-Ray zien dat hij de afgelopen jaren een enorme groei door heeft gemaakt. De Groningse superfusie met Noisia blijkt vandaag als een tierelier te werken, met name tijdens de harde dubsteptracks gaat de hele tent loos. Als de release rond het binnenkort te verschijnen nieuwe album slim aan wordt gepakt kan de Kraan heus een uitverkocht rondje Nederland tegemoet zien. Van het peloton naar de kopgroep, wie had dat gedacht? (KK)
LAMB ZONDAG, BRAVO
Q-Tip kon niet meer naar Lowlands komen en Lamb was een waardige vervanger volgens vele Lowlanders. Toch lijkt het alsof het publiek en de band weer moeten wennen aan elkaar. Opvallend veel mensen staan met de armen over elkaar of handen in de zak wat passief naar de show te kijken. En Lamb lijkt het te zijn vergeten hoe het is om voor veel mensen te spelen, Lou Rhodes deed immers intieme singer-songwritershows in zalen als de Ekko in Utrecht. In haar witte jurk is ze een soort neergedaalde engel die je met haar stem laat wegdromen, maar aan de andere kant zijn er ook donkere kanten aan de show: de trippende videobeelden van een donkere tunnel, de harde electro die dan weer botst en dan weer samensmelt met de door Lou Rhodes opgezette sprookjessfeer. Lambs set in de Bravo bevat echter te weinig magische momenten. (TS)
LITTLE DRAGON
ZONDAG, BRAVO
Ritual Union, de laatste plaat van het Japans-Zweedse gezelschap van Little Dragon, is de afgelopen maand lovend ontvangen. Geen wonder: de licht verteerbare, aandoenlijke electronica-pop is leuk om naar te luisteren, op ieder moment van de dag. Helaas krijgt Little Dragon live niet de lading mee die het nodig heeft. Doordat de nummers toch ietwat op elkaar lijken, lijkt het kunstje na het eerste half uur al snel in herhaling te vallen. En zo spannend zijn de liedjes ook weer niet, zo blijkt uit deze show zonder verrassingen. Juist een band die zo veel goeds zou kunnen halen uit een performance, houdt zich liever in om de liedjes in zijn meest perfecte vorm uit te voeren. Wij hadden liever een groot feestje gehad. (LdJ)
THE MAINE
ZONDAG, INDIA
The Fray en Simple Plan, tussen die twee bands in kun je The Maine plaatsen qua geluid. Hitgevoelige pop met kleine punkuitspattingen maken de zes jongens uit Arizona. De jongste bezoekers van Lowlands 2011 hebben zich vooraan verzameld om de band van dichtbij te bewonderen. Verder is het akelig leeg in de India. En veel nieuwe mensen komen ook niet op deze band af, een reden is misschien omdat ze tegelijk spelen met The Roots en Ben Howard. Maar waarschijnlijk komt het omdat het wel zeer matig is wat The Maine laat horen. Liedjes met kop en staart zijn er wel, maar de zang is zwak en als frontman John O’Callaghan faalt, omdat hij door gebrek aan uitstraling niets overtuigend kan overbrengen. De enige die wel de aandacht trekt is de bassist, maar helaas ook in negatieve zin: hij staat tijdens het spelen tegen een versterker aan te kotsen. Rock ’n roll? Neuh, vooral een beetje zielig. (TS)
MARIACHI EL BRONX
VRIJDAG, LIMA
Niet te geloven eigenlijk dat je met de bamboetakken die vorig jaar zijn blijven liggen bij Kees van Hondt nog net zo’n feestje kunt bouwen bij Mariachi El Bronx, de zevenmansformatie uit Los Angeles. Geestverwanten van Los Lobos. Het is vrijwel net zo uitbundig en opzwepend wat de mannen laten horen, hoewel het muzikaal iets simplistischer in elkaar steekt. Dat deert het in redelijke omvang opgekomen publiek niet. Er zit bij sommigen immers al een mojitootje of vijf in en dan is er op Lowlands slechts één regel: flink uit de plaat gaan. “You’re fucking awesome”, schreeuwt zanger Matt Caughthran. Alsof het publiek daaraan zou twijfelen. (PV)
MATTHEW DEAR
VRIJDAG, CHARLIE
Mannen in witte pakken, je moet er maar van houden. Dit type man houdt veelal vooral van zichzelf, zo ook Matthew Dear. Zijn optreden was van het soort veel attitude, weinig wol. Mellow trompetten en trage techno-beats in een soort avant-gardistisch jasje. De meer uptempo nummers zijn beter vol te houden, maar ook die beklijven niet echt. Aardig dansen, daar blijft het wel bij. Hopelijk een snelle herkansing op een andere locatie. (AO)
MILES KANE
VRIJDAG, INDIA
Drie jaar geleden stond Miles Kane samen met zijn Rascals op het kleinste podium van Lowlands maar inmiddels wordt een tent van het formaat India moeiteloos volgetrokken door de kleine britpoppert die sinds kort op eigen benen staat. Er is niet heel veranderd ten opzichte van zijn vorige optreden op dit festival. Gebleven zijn de stoere, ietwat arrogante poses en, nog belangrijker, zijn vakmanschap als liedjesschrijver. Geruchten over een eventueel gastoptreden met zijn, eveneens op het festival aanwezige Arctic
Monkey-maatje Alex, blijken niet waar en ook Liam Gallagher laat het afweten.
Maakt niets uit, het is prima ‘behelpen’ met Rearrange of Closer. (JB)
MONA
ZATERDAG, CHARLIE
Met veel aplomb aangekondigd is het uit Nashville afkomstige Mona. Een toetje op de zaterdagmiddag. De Charlie leent zich wel voor de recht-toe-recht-aanrock van de Amerikanen. Geen muziek helaas die de broek laat bollen, hoewel de single Listen To Your Love een positieve uitzondering is. Helaas: Mona heeft verder vrijwel geen krenten in de pap. Melodieën verdampen als druppels water in de bakoven. Wanneer Brown voor de zoveelste keer zijn oh’s en ah’s schreeuwt krijg ik last van lichte kramp in een kuitspier. Dat kan geen toeval zijn. Rechts achter het podium leidt de ‘omhoogschietattractie’ van Walibi Flevo steeds vaker mijn aandacht af. Dat krijg je, voor een openluchtpodium als dat van de Charlie. Het is een teken aan de wand. Mona’s zure yoghurt valt niet in de smaak. (PV)
THE NAKED AND FAMOUS
VRIJDAG, INDIA
Het uit Nieuw-Zeeland naar Europa overgevlogen The Naked and Famous heeft blijkbaar al genoeg naam gemaakt om de India te doen volstromen met nieuwsgierige Lowlanders. Het einde van de set dat bestaat uit het nummer Young Blood lijkt het moment waar iedereen op gewacht had. Het is dansbaar met een rockfeel en helemaal hip, maar muzikaal heeft het vrij weinig te bieden. Grote minpunten zijn de valse zang en het middenstuk van de set dat uit los zand bestaat. Een band die over een paar jaar maar eens moet terugkomen als ze zich meer hebben ontwikkeld en meer te bieden hebben dan de twee nummers die ze nu kunnen inzetten om aan het begin en het einde van hun show de mensen te laten dansen. (TS)
ODD FUTURE WOLF GANG KILL THEM ALL
ZONDAG,BRAVO
OFWGKTA gaat hiphop nieuw leven in blazen, zo meent de presentator ter plaatse. Kijk in een Lowlands-dixie op maandagochtend en je vindt er minder bullshit. Alles wat deze heren doen was tien jaar geleden al uit de mode, man. Maar wel: wat een sfeer, en wat een overtuiging! Zelden zie je een act meer lol uitstralen als dit Amerikaanse hiphopcollectief. De zaal gaat tot bloedens toe uit zijn plaat en hoewel het af en toe rommelig overkomt is er op de show verder weinig aan te merken. Zou meneer de presentator dan toch een beetje gelijk hebben. Ach, who cares eigenlijk? (KK)
THE OFFSPRING
ZONDAG, ALPHA
Ze zouden wel eens het lachertje van Lowlands kunnen worden, net als het tegenvallende Blink 182 op de vorige editie, maar The Offspring heeft het nog steeds in zich om met minieme middelen een maximale uitbarsting bij de fans te creëren. Opener All I Want zet meteen de toon en met de vele hits van bestseller Americana zoals Pretty Fly Fo A White Guy, Why Don’t You Get A Job? en The Kids Aren’t Alright is het ook voor de neutrale bezoeker een meebrulfestijn. Veel crowdsurfers laten zich meevoeren over de handen van vreemden en de band kijkt er zelf wat beduusd naar, alsof ze een dergelijke extase niet meer hadden verwacht. Want tuurlijk, Dexter Holland en Co zijn wat ouder, wat dikker en niet bepaald meer zo beweeglijk tijdens de show, maar The Offspring werkt met een strakke aaneenschakeling van ook de wat minder bekende hits en enkele nieuwe nummers toe naar de grote klapper: Self Esteem is de ultieme afsluiter van de show, waar de complete Alpha bij kan meeschreeuwen. Wat vooral bijblijft is het springen op de regel ‘And it feels like heaven is so far away’ tijdens het nummer Gone Away. Springen op die tekst is een fraaie ode aan het leven, iets wat door de tragedie op Pukkelpop (die constant in het achterhoofd aanwezig was op deze Lowlands) wederom een dubbel gevoel geeft. (TS)
PALMBOMEN
ZATERDAG, X-RAY
Oei, vroeg. Maar oei, wat fijn. Direct na je ontbijtje je billen eraf dansen bij Palmbomen. Deze Amsterdammer zorgt ervoor dat je ook zonder de nodige pillen lekker kunt spacen. Alsof je je in een andere wereld bevindt, deze dansbare loungy chillwave is een perfect begin van de dag. Of zijn aankomende album in je huiskamer ook zo goed klinkt, is de vraag, maar live is het absoluut genieten geblazen. (AO)
THE ROOTS
ZONDAG, ALPHA
Dat hiphop vaak een stuk interessanter wordt als de beats niet uit de computer komen, zeker als kijkspel, bewijst The Roots al jaren. In een gezellig volle Alpha is de zondagnamiddag een bij uitstek geschikte tijd voor de boys uit Philadelphia. Ze hebben er zin in. Dat blijkt niet alleen uit het met veel plezier en passie gespeelde eigen repertoire, maar ook uit de verrassende cover van Guns n’ Roses’ Sweet Child O’ Mine. Er wordt bovendien geknipoogd naar Led Zeppelin. Voornaamste blikvanger en leadvocalist Black Thought is een ouderwetse geinponem, met z’n sympathieke bierbuikje; het enthousiasme is niet van de lucht. Rock, hiphop, soul en jazz versmelten niet vaak zo prettig. Ontwapenende show. (PV)
ROYAL REPUBLIC
ZONDAG, INDIA
Na een weinig verfrissende hoosbui is de lucht van in de volle India niet te harden. Het is ook nog eens de laatste festivaldag en tot overmaat trekt Adam, de zanger van Royal Republic ook nog eens zijn shirt uit. Gelukkig zorgen de Zweedse rockers voor één van de spaarzame metalmomenten van het festival en daar blijkt toch wel degelijk behoefte aan. Degelijk is ook de show die deze crowdpleasers neerzetten. Royal Republic trekt een kast vol clichés open voor een publiek dat er geen genoeg van kan krijgen. De liefde lijkt wederzijds. Naar verluidt staat de band nu nog steeds het publiek te bedanken. (JB)
SEASICK STEVE
ZATERDAG, GROLSCH
Hij beklaagt zich over de grote omvang van het podium en lijkt het zelf nog maar nauwelijks te kunnen bevatten. Seasick Steve, die eigenlijk Steven Wold heet, is wat je noemt een ‘laatbloeier’. Een ongeluk was de aanleiding om muziek te maken en nu, zes jaar na zijn debuutalbum, staat de 70-jarige muzikant op een ultrahip festival als Lowlands. Zijn rauwe, ongepolijste blues is allerminst toegankelijk te noemen en wordt bovendien compleet genegeerd door de radiozenders. Toch blijkt Steve die zich slechts door een drummer laat begeleiden, een festivalkraker van jewelste en wordt na optredens op Werchter en Glastonbury ook Lowlands moeiteloos aan de zegekar toegevoegd. (JB)
SELAH SUE
ZATERDAG, ALPHA
Selah Sue stond eerder op Lowlands en mag door haar almaar toenemende populariteit op deze editie de Alpha gaan veroveren. Dat lukt haar aardig in het begin met prachtig gezongen soulliedjes die op een prettige manier bedwelmend werken op het publiek vooraan. Selah Sue heeft zich als artiest aardig ontwikkeld in korte tijd en ook de begeleidingsband scoort nu een goed cijfer. Tegen het einde van het optreden is de betovering aan het uitwerken door een overdaad aan zweverige momenten en worden wat stevigere nummers gespeeld om de mensen weer bij de les te krijgen. Selah Sue is nog net iets te klein voor de Alpha. (TS)
SFEERVERSLAG TITTY TWISTER
VRIJDAG, TITTY TWISTER
Overdag kon je op het festivalterrein al enkele gevaarlijk uitziende, onverzorgde, vieze en soms ook angstaanjagende figuren zien rondlopen maar rond het middernachtelijke uur doet een volle maan pas echt iets met sommige mensen. Op de allereerste avond in de Twitty Twister gaat het tekeer wanneer rockliefhebbers losgaan op hardrock-karaoke onder vakkundige begeleiding van een heuse liveband, terwijl paaldanseressen de temperatuur doen toenemen. Het uitgelezen moment om ook eens op Lowlands te spelen dus. Henk uit Wageningen wordt nog net niet weggetrokken van het podium maar Irma uit Grootebroek zet de tent op zijn kop met een sublieme uitvoering van En Vogue’s Free Your Mind. Titty Twister vrouwonvriendelijk? Zeker niet, ze worden hier op een voetstuk geplaatst. (JB)
SKUNK ANANSIE
ZONDAG, ALPHA
Skunk Anansie is een band die de afgelopen jaren al regelmatig weer op de Nederlandse festivals en zalen te bewonderen is geweest. Is het op Lowlands dan nog wel een van de must-sees? Het is elke keer weer diezelfde act: Skin met een verenpak, Skin wordt gedragen door het publiek of Skin laat de cameraman blozen door tegen hem aan te rijden. Al deze elementen komen ook weer terug in de show op Lowlands in de Alpha, maar ergens is deze uitvoering toch weer speciaal juist door die extra interactiemomenten die je te weinig ziet in de meer introverte shows van Alpha-bands als dEUS, Interpol of Arctic Monkeys. Bij het alom bekende Weak loopt Skin over het publiek en staan de mensen die rondom de Alpha lagen te luieren en masse op om alles beter te kunnen volgen. Bij Hedonism wordt keihard meegezongen en even later gaat de extraverte zangeres in het voorvak zitten, zodat op haar teken de grootste fans vooraan samen met Skin kunnen springen. Skunk Anansie voegt aan de cv vol met jaren ’90 successen een indrukwekkend Lowlands 2011 optreden toe. (TS)
SMITH WESTERNS
VRIJDAG, CHARLIE
Smith Westerns is duidelijk zichtbaar nog in shock na het Pukkelpopdrama waar de band een dag eerder nog getuige van was. Na een indrukwekkende minuut stilte werkt de Amerikaanse groep hun set op ingetogen wijze af. Geen interactie met het publiek, maar gewoon geconcentreerd op de geleende instrumenten met de liedjes hun emoties van zich af spelen. Op plaat klinkt Smith Westerns als een mix tussen The Beatles en The Coral, maar live is het net allemaal wat gruiziger. De gitaarsolo is vaste prik in de songs waardoor ze zich weten te onderscheiden van de gemiddelde veelal Engelse gitaarbands op Lowlands. Voor de band is het een optreden om de draad weer te kunnen oppikken en ze doen dat op gepaste, respectvolle wijze. Voor het Lowlands publiek is het een ongemakkelijk optreden waarbij je met een dubbel gevoel toekijkt en de gedachten blijven afdwalen naar Pukkelpop. (TS)
DE STAAT
ZONDAG, ALPHA
De Staat mag het nieuwe werk van het tweede album Machinery op Lowlands 2011 laten horen. Twee jaar geleden brak de Nijmeegse formatie door met Wait For Evolution, een vernieuwende rockplaat voor Nederlandse begrippen. In de twee jaar tijd heeft De Staat echter weinig progressie geboekt. Behalve dan het visuele aspect aan de show door het arsenaal aan machines op het podium, is de sound hetzelfde gebleven. Nog altijd hard, bombastisch en rauw. Het lijkt er op dat het uit nieuwsgierigheid naar de Alpha toegestroomde festivalpubliek al weer uitgekeken is op het kunstje dat de band opvoert. Heel veel beweging is er bij de meeste mensen in de tent niet te zien, de hoofdknikjes in het publiek zijn net zo mechanisch als het gedreun van De Staat. Deze band is toe aan meer vernieuwing. (TS)
STEPHEN MARLEY
ZATERDAG, GROLSCH
Voor een heerlijke partij onvervalste roots-reggae ben je bij Stephen Marley aan het juiste adres. Als festivalorganisatie neem je de enorme rookwolken in de Grolsch-tent dus maar voor lief. Waarom ook niet? Ze zijn nog maar dun gezaaid, de bands die zich met hart en ziel op deze uitgelezen festivalmuziek storten. Samen met een stel voortreffelijke begeleiders worden eigen nummers als No Cigarette Smoking afgewisseld met bekender werk van zijn vader. Echt verrassen doet hij niet en heel even lijkt met een overbodig gastoptreden de vaart uit het optreden gehaald maar gelukkig dendert de rasta-train al snel weer verder over het Lowlands-terrrein. (JB)
SUUNS
ZATERDAG, X-RAY
Vanaf vandaag denkt de gemiddelde muziekkenner – en zeker die er op Lowlands bij was – bij het woord Montreal niet alleen aan Arcade Fire, maar ook aan Suuns. Deze Canadezen maken donkere, experimentele art-rock die soms schommelt tussen postrock en shoegaze. De X-factor: dikke lagen electronica erboven op. Dit resulteert in een bloedhete, zwetende dansmassa in de veel te kleine X-Ray. De bliepjes en geluidjes die Suuns maakt worden dik ondersteund door strakke drumpartijen en niet zo storende monotone vocalen. Het geheel klinkt verfrissend en nieuw, en wordt overtuigend uitgevoerd. Dansen tot je er bij neer valt. (LdJ)
TRENTEMOLLER
ZONDAG, BRAVO
Een combinatie van Nine Inch Nails, Depeche Mode, Orbital en een snufje Faithless; dat is Trentemoller met een band om zich heen. In een notendop, weliswaar. In de afgeladen Bravo trekt de Deen werkelijk alle registers open. Gelukkig waait er zo nu en dan een fris windje door de tent, want het stoomt om de haverklap van voor naar achter. Rock en dance harmoniëren tijdens een bijzonder optreden, waarin Trentemoller aantoont de spanning volledig te kunnen vasthouden. De man leeft zich uit achter zijn toetsen en knopjes. Hij geniet zichtbaar met volle teugen van de interactie met het publiek. In een van de opzwepende nummers vertaalt zich dat met een klein riedeltje uit het legendarische Popcorn van Hot Butter. Gaandeweg de set gaat de beuk er steeds meer in en wordt de band tussen publiek nog sterker. Blijf maar eens stilstaan tijdens deze opzwepende techno. Trentemoller sleept je mee in zijn spannende universum. Muziek om heel blij van te worden. (PV)
UNDEROATH
VRIJDAG, GROLSCH
De christelijke hardcore-formatie Underoath is waarschijnlijk de hardste band op het hele festival. De techniek waarmee alle complexe en snelle partijen worden gespeeld is indrukwekkend en simpelweg haast niet bij te houden. Maar ook al voert de band zijn setlist vandaag bijzonder strak uit en is frontman Spencer Chemberlain lekker met zijn dreads aan het zwiepen, vandaag komt de boodschap niet over. Chemberlain heeft nog altijd veel moeite met de wisselingen tussen cleane zang en geschreeuw, en dat wordt op den duur vervelend. Goede poging, maar geen hoogtepunt. (LdJ)
WARPAINT
ZONDAG, INDIA
De vier dames die Warpaint vormen mogen vandaag voor een select gezelschap in de India hun kunsten vertonen. De band maakt harmonieuze, dromerige indiesongs die steevast in een soort hypnotisch-achtig ritme worden gespeeld. Het geheel klopt: dikke gitaarlagen, zweverige samenzang en natuurlijk vier leuke dames op het podium. Maar de spil van de band blijkt achter de ketels te zitten. De drumster weet in ieder nummer de gewenste energie en kracht te zetten en speelt hard en strak. Dit houdt het tempo er in. Gelukkig maar, anders lag er een tikkeltje saaiheid op de loer. Maar iedere keer weet Warpaint zich daarvan te redden, als er weer zo’n energiek en vol indiepopnummer wordt ingezet. (LdJ)
WHITE DENIM
VRIJDAG, CHARLIE
Bam! Lekker freaken bij White Denim. Ondanks dat de bandnaam klinkt als een braaf indierockviertal, is het in werkelijkheid niets minder waar. Distorted, Mars Volta-achtige klanken beuken over de hoofden van het publiek heen. Het is alsof zanger Joshua Block een heftige cocktail aan pretpoeder naar binnen heeft gewerkt, nietsziend staart hij naar de menigte. Zo is ook de muziek: het lijkt op bijna niets, klinkt totaal dwars maar ook belachelijk lekker. Het korte concert had absoluut langer mogen duren. (AO)
WILD BEASTS
ZONDAG, CHARLIE
De laatste avond, het publiek is al danig uitgedund. De eer van het laatste optreden in Charlie is weggelegd voor Wild Beasts. En die eer komt hen volledig ten goede. De kenmerkende stem van Hayden Thorpe samen met hun fantastisch sfeervolle theatrale rock zorgt voor een geweldige set. Uitgebalanceerd, strak, zuiver. Dansbare nummers naast ingetogen liefdesliedjes, uitbundigheid versus introversie, alles zit er in. Perfectie bestaat misschien niet, maar deze heren zitten er vanavond ontstellend dicht bij. (AO)
WITHIN TEMPTATION
ZATERDAG, ALPHA
Within Temptation heeft een speciale band met Lowlands en in de nieuwe bezetting mogen ze met de grote show die ze voor dit jaar voorbereid hebben weer eens in Biddinghuizen staan. Er staan weer vertrouwde rookblazers, vlammenwerpers en grote filmschermen op het podium. De Alpha is niet zo goed gevuld als bij Lowlands Zingt!, maar de hits Ice Queen, What Have You Done en Stand My Ground worden nog altijd hard meegezongen. De nieuwe nummers zijn ook nog eens stuk voor stuk een technische vooruitgang en vallen aardig in de hoek van progressive rock. Zo is ook de gitaarsolo in het slotnummer haast een toonladder die je bij een band als Marillion of Dream Theater zou verwachten. De stoere poses en tegelijk ook gevoelige zang van Sharon den Adel zijn op hun best tijdens Mother Earth, dat opgedragen wordt aan Pukkelpop. Een prima show, met mooie momenten maar Within Temptation is bij het gros van de huidige Lowlanders geen publiekslieveling meer. (TS)
WOLF GANG
VRIJDAG, CHARLIE
Met een prettig in het gehoor liggend album in gedachten is het een klein beetje uitkijken naar het optreden van Wolf Gang. Het beginnummer geeft echter weinig weg, maar blijkt een voorbode voor het hele optreden: absolute middelmaat. Op het moment dat McElliots colbertje uitgaat lijkt het even te ontpoppen tot iets groters, maar de uiteindelijke knaller blijft uit. De ballad-achtige nummers werken zelfs op de zenuwen. Hopelijk is het te wijten aan het tijdstip, tent en publiek, maar de angst dat dat niet zo is, is waarschijnlijk gegrond. (AO)
THE WOMBATS
VRIJDAG, ALPHA
De gedachtes zijn nog bij Pukkelpop als The Wombats de kolossale Alpha op de vroege vrijdagmiddag mag openen. Toch denkt niet iedereen er zo over. Razendsnel wordt het een indiefeestje vol springende en juichende mensen. The Wombats, die notabene speelden op Pukkelpop op de dag dat het mis ging, gaan voluit en laten iedereen tot slot nog even gezellig meeschreeuwen met de woorden Be Happy. Het is effectief, dat absoluut, en liedjes schrijven kunnen ze. Tegelijkertijd is het allemaal zo weinig subtiel dat we na de laatste noten, net als duizenden anderen, meteen op zoek gaan naar ander, wat minder plat vertier. (AS)
YOUNG THE GIANT
ZATERDAG, GROLSCH
Nog maar drie maanden geleden stonden de jonge Californiërs van Young The Giant in een strak uitverkochte Amsterdamse Bitterzoet en werd daarnaast indruk gemaakt op het Walk The Line Festival. Na het bescheiden succes van Appartment en de recentere festivaltroef My Body is de grote Grolsch-tent een obstakel dat met groot gemak wordt overwonnen. Het publiek springt gewillig mee op de stevige stadionrockers maar laat zich even gemakkelijk meeslepen in het ingetogen werk van de band. Juiste band op de juiste plaats? Precies op het moment dat Kings Of Leon zijn laatste stuiptrekkingen vertoont lijkt Young The Giant klaar te zijn voor het grote werk. (JB)
ZWART LICHT XL
ZATERDAG, BRAVO
Het is een van de gewaagdste keuzes van de Lowlands programmeurs: Zwart Licht XL in de grote Bravo tent. Twee jaar geleden puilde de X-Ray weliswaar uit, maar dit is echt andere koek. Maar zowaar: het staat goed vol. Terecht ook, want liveband The Xperience blaast net zo hard als de beats van Hayzee. Het is knap hoe de nummers van de twee tot nu toe verschenen albums zijn getransformeerd naar bandvorm. En toch: net als gisteren bij Kraantje Pappie gaat het pas echt los als Hayzee zijn dubstepproducties spint. Jaja, laat het vinden van de rode draad maar aan ons over. (KK)
De schrijvers: Pieter Visscher, Annelies Omvlee, Thomas Spiekerman, Lisa de Jongh, Klaas Knooihuizen, Jeroen Bakker en Anton Slotboom.
