Festivalgangers ongekend loyaal op door regen geplaagd Westerpop 2011

Festivalgangers ongekend loyaal op door regen geplaagd Westerpop 2011

Regen. Je zou er na dit festivalseizoen een boek over kunnen schrijven. Ook Westerpop in Delft wordt zaterdag geplaagd door buien in alle soorten en maten. De zwaarste buien doen denken aan het regenseizoen in een land als India, terwijl de lichte regenval je na zoveel kletsnatte dagen niet eens meer opvalt. En toch staan en blijven er hier duizenden mensen, op dit gratis festival. Het geheim? Een lekker sterk programma met smaakmakers als The Subs en The Boxer Rebellion en een ongekend loyale club vaste bezoekers, die goed weten hoe hard er achter de schermen aan het festival gewerkt wordt.

Advertentie

Want het gratis festival Westerpop in Delft is een opvallende verschijning op de festivalkaart. Zeker, Tim Knol en Go Back To The Zoo staan op de poster voor de editie van dit jaar: dat heeft het festival gemeen met handenvol andere festivals in Nederland. Maar tegelijkertijd staat The Boxer Rebellion hier op het menu, en wordt de boel afgesloten door The Subs uit Gent. En dat is natuurlijk bepaald niet doorsnee.

Maar aan afsluiten denken we nog niet als we beginnen met de smartlappen-reggae van Jah6. Toch wel erg slim gevonden, die combinatie van heupwiegende reggae en nummers als Bloed, Zweet en Tranen en Zij Gelooft in Mij. Dit is op maat gemaakt voor gratis festivals waar publiek staat van allerlei komaf, en jawel, ook hier in Delft wordt er massaal meegedeind en gezongen. Dat het voor de band nog niet vol staat heeft niet eens zozeer te maken met de muzikale kwaliteit, die is wel in orde, maar met de dikke modderplassen vlak voor het podium. Het zal vandaag een editie worden van doorweekte All Stars en een hoop modder, want er is in wat ooit gras moet zijn geweest geen ontkomen aan. Zeker niet als het ‘s middags nog maar eens heel hard begint te regenen. En met heel hard bedoelen we ook echt heel hard.

Arm Go Back To The Zoo is er bijna de dupe van, maar de band kruipt door het oog van de naald en ziet uiteindelijk toch een behoorlijk grote massa fans voor zich staan. Want dat is typisch Westerpop: het festival in Delft wordt steevast gesteund door de inwoners van Delft en de regio, of er nu regen valt of niet, en of er nu een bluesknakker of een succesvolle rockband op de planken staat. Go Back To The Zoo valt natuurlijk in die laatste categorie en dat is in het begin te merken. Het overkomt de Amsterdammers wel vaker: met een mengeling van arrogantie en verbazing staan ze op de planken, niet goed aangevend of dit nu een optreden wordt vol urgentie of gewoon weer aan van die tientallen shows. Maar gaandeweg valt het kwartje en groeit de show uit tot een van de betere in de kleine categorie dit jaar.

Bijna aan het einde van weer een festivalzomer blijkt dat niet alleen Electric en Beam Me Up publieksfavorieten meer zijn, maar dat nu ook eindelijk ook andere nummers van het debuut worden opgepikt. Het zorgt voor meer balans in de festivalset van Go Back To The Zoo, dat het podium terecht met goed gevoel mag verlaten.

Na een optreden op het piepkleine podium naast de mainstage, een kadootje van de voor het voortbestaan strijdende Zuid-Hollandse Popunie waarop jonge bandjes uit heel Europa ervaring mogen opdoen, is het dan tijd voor een vaste prik op Westerpop: blues. Johnny Gallagher (foto) uit Ierland is de naam, een dikke vent met worstevingers en een viezige baard. Gitaarspelen kan hij zeker, maar tot zichtbaar afgrijzen van de organisatie waagt hij zich vandaag doodleuk ook aan reggae en U2.
Als hij eenmaal de smaak te pakken heeft en wel blues speelt zit de tijd erop: van de organisatie mag hij daarom nog een nummertje doorgaan. Het liefst wat kort, hoor je de organisatie denken, maar goed, dat kan in de blues natuurlijk niet: hier moet gesoleerd worden. Johnny Gallagher moet bijna van het podium worden afgetrokken, zo goed heeft hij het naar zijn zin.

Dat geldt ook voor Tim Knol en zijn band, die profiteren van een bizar warm moment tijdens een verder koud Westerpop. De optredens van Knol zijn al lang niet breekbaar meer, maar heftig rockend en dat geldt ook voor zijn show in Delft. De band gaat voluit, de versterkers op elf en Knol -in zijn gesponsorde T-shirt, helaas is de tijd van houthakkershemden nu echt voorbij- nodigt iedereen uit te dansen. Voor een gratis festival nadert dit optreden perfectie, want het is ideale muziek voor een weide vol modder, bierkramen en eetstands. En dat is niet vervelend bedoeld.

Of The Boxer Rebellion er na afloop net zo tevreden aan terugdenkt valt te betwisten. Want vroeg op de avond valt er niet zomaar regen, maar is er sprake van een stortbui. En dat stemt toch treurig, zelfs al ziet de band ook dat de festivalweide gewoon vol blijft staan- temeer omdat de organisatie gelukkig toestaat dat er paraplu’s mee worden gebracht. Maar ja, hoe red je je als voorman van een nogal ingetogen band voor een publiek dat je voor het eerst hoort? Vooraf werd de komst van deze band al betiteld als spannend en dat blijkt ook zo te zijn. Spannend is absoluut goed, maar achteraf had Go Back To The Zoo wellicht beter op deze plek kunnen staan.

Maar juist die eigenwijze keuze maakt Westerpop ook Westerpop. Want we krijgen eerst Kaizers Orchestra voorgeschoteld en daarna The Subs. Rock uit Noorwegen dus, en techno uit Gent, en dat is niet misselijk. De Noren rocken nog net zo als vijf jaar geleden, toen we ze massaal fantastisch vonden: LiveXS was ze vergeten, maar deze show is nog net zo goed als weleer, zelfs al is de echte gekte er wel een beetje vanaf. Want stonden we vroeger niet allemaal op verzoek van de zanger Kaisers te roepen?

En The Subs, denk je? De doorzetters in Delft weten blijkbaar dat deze Vlamingen altijd scoren, dus ook op een dan doorweekt en onderkoeld Westerpop. Het vuurwerk doet het ook goed, de techno ook, het feest is groot. Op Twitter wordt zelfs gesproken over decibelrecords. Na afloop reageert de organisatie dan ook opgelucht.

Het was een zware dag geweest, dat zeker. Maar zelfs bakken met regen jaagde de gemiddelde bezoeker uiteindelijk niet de festivalweide naast het station van Delft af. Een wonder? Helemaal niet. Niet met zo’n line-up en niet met zo’n eigenwijze organisatie. Anton Slotboom

 

Gerelateerde berichten:

Dit bericht is geplaatst in frontpage, Live Recensies, uitgelicht. Bookmark de permalink.
  • Gerrie1961

    Was gewoon ondanks het weer een fantastisch festival en het had ook wel wat Al die mensen die gewoon door de bagger heen gingen of het normaal was