Eerder dit jaar verscheen hun derde plaat Last Night On Earth: een opvallend vrolijke plaat in vergelijking met voorganger The First Days Of Spring. Laatstgenoemde was namelijk nogal somber vanwege de relatiebreuk tussen frontman Charlie Fink en Laura Marling. Anderhalve maand geleden stonden ze nog in een volle Grolsch tent op Lowlands, nu staan ze in een met jonge meisjes overladen Paradiso in Amsterdam.
Het enthousiasme van de band is al zichtbaar vanaf de eerste minuut. Lachend en zwaaiend komen ze het podium op gewandeld. En met de eerste tonen van Give A Little Love hebben ze het publiek meteen in de houdgreep. Het opzwepende nummer wordt meerstemmig en zuiver ten gehore gebracht. Drums, piano, viool, gitaar en bas zitten overal als gegoten. Vooral Love Of An Orchestra steekt stevig van wal met een opwekkende viool. Deze fijne viool is in combinatie met Finks breekbare stemgeluid heel prettig om naar te luisteren. Daarna is het dan toch tijd voor de wat minder vrolijke liedjes. Blue Skies, Wild Thing en The Line hebben allemaal iets sombers. Desalniettemin zorgen deze nummers voor een mooie vorm van ontroering. Wel blijkt dat de band harder zijn best moet doen om te blijven imponeren.
Tot het moment daar is dat de knop radicaal omgaat en de rustige, emotionele liedjes vervangen worden door ‘The party section of the set’, zoals Fink het zelf aankondigt. Meneer stroopt de mouwen van zijn overhemd op, doet zijn jasje uit en het feest kan officieel beginnen. Fink is geen podiumbeest, des te leuker is het als hij af en toe een gek dansje maakt rondom de standaard van zijn microfoon. Dit zijn zeldzame momenten en op Lowlands deed hij het vaker, maar er valt niets te klagen. Hij weet nog hoe het moet en het publiek reageert hier zeker positief op. Wanneer 5 Years Time, een van de hits van het eerste album, wordt ingezet is de toon gezet. Een dansende menigte is het gevolg. Nummers als Jocasta, Waiting For My Chance To Come en het populaire L.I.F.E.G.O.E.S.O.N. maken het rijtje catchy uptempo liedjes compleet.
Het kwetsbare karakter van de band is weggeëbd en de glimlachende gezichten van de mannen spreken boekdelen. Toch wordt in de toegift weer redelijk rustig aan gedaan als eerst het mierzoete Old Joy wordt gespeeld en als laatst het ruim zes minuten durende The First Days Of Spring. Een langzaam opbouwend nummer dat uiteindelijk bombastisch losbarst in de laatste minuten. De gevoelige liefdesliedjes van Noah and the Whale zijn vanavond weer ijzersterk uit de verf gekomen. Waar het op plaat soms nog wat kalm en behouden klinkt, komt live het speelplezier en een bijzonder harmonieus geluid vol overgave tevoorschijn. Een lach tovert zich als vanzelf op je gezicht. Genieten, met je ogen dicht als het even kan. Daniëlle Zuidervaart
