DE DUIF, Amsterdam
4 oktober 2011
“Nooit gedacht dat ik zo lang in een kerk kon zitten”, zegt een jongen tegen zijn kameraad na afloop van het drie uur durende concert van de mannen van The Revival Tour. Zonder pauzes of lange toespraken hebben Chuck Ragan en zijn makkers even daarvoor maar liefst 180 minuten non-stop akoestische muziek gemaakt voor een uitverkochte zaal.
De Duif is als concertlocatie ideaal voor sfeervolle singer-songwriteravonden, maar haalt blijkbaar ook bij punkzangers met akoestische gitaren het beste naar boven. Brian Fallon (The Gaslight Anthem) en Dave Hause van The Loved Ones zijn duidelijk onder de indruk van de plek waar ze mogen staan. In thuisland Amerika zou het ondenkbaar zijn dat ze hun liedjes over de liefde voor drank en vrouwen op dergelijke plekken mogen zingen.
Punkheld Dave Hause scoort vooral punten voor de bezieling die hij in zijn zang
en felle gitaarspel legt. Tijdens nummers als Time Will Tell en Pray For Tucscon hoor en zie je iets van de goede ouwe Johnny Cash terug. Ook de cover die hij doet van Hot Water Music is prachtig gedaan, zanger Chuck Ragan kan trots zijn op hoe het nummer Trusty Chords wordt uitgevoerd. Ragan, initiatiefnemer van The Revival Tour heeft als bijnaam The General en komt natuurlijk zelf ook aan bod. Al draait het dan in dit concept voornamelijk om het gezamenlijke muziek maken, elke muzikant krijgt zijn eigen solo-momentje binnen het geheel.
Wanneer Chuck Ragan met zijn robuuste en rauwe stemgeluid de Hot Water Music songs extra kracht geeft, zoals op het geweldige album Caution of laatst nog in de kleine zaal van 013, dan is hij een fenomeen. Maar met enkel de begeleiding van een akoestische gitaar overschreeuwt hij zichzelf te veel. Bij een akoestische set is het voor de luisteraar prettig als de zanger een rustmoment inlast, iets wat de andere zangers vanavond wel doen, maar Chuck gaat altijd vol gas. Oké, op het liedje Rotterdam na dan, dat mogelijk speciaal voor het Nederlandse publiek erg mooi uitgevoerd wordt. Verder zijn er echt te weinig rustpunten waardoor je mee kunt gaan in zijn verhalen.
Helaas ontstaan er bij Dan Andriano ook inzakmomenten. Liedjes schrijven kan hij wel, zoals blijkt uit It’s Gonna Rain en het fraaie From This Oil Can van zijn dit jaar verschenen album Hurricane Season. Dat zijn absoluut mooie songs van de bassist en zanger van Alkaline Trio. Maar hij is een erg beperkte zanger, zeker vergeleken met de grootheden als Chuck Ragan, Dave Hause en Brian Fallon die ook op de planken staan. Laatstgenoemde is de beste zanger van de club en die beschikt ook nog eens over charisma waardoor het lijkt alsof het zingen en gitaarspelen bij hem als vanzelf gaan.
The Horrible Crowes is de nieuwe band die hij samen met Ian Perkins heeft opgericht en van hun album Elsie spelen Brian en Ian samen op deze oktoberavond in Amsterdam onder meer Crush en Cherry Blossoms. Ook een van de mooiere liedjes van The Gaslight Anthem laat meneer Fallon in De Duif schallen: Blue Jeans & White T-Shirts. Het publiek geniet zichtbaar het meest van dit optreden, zeker met de grote favorieten als American Slang en het later gezamenlijk gespeelde The ‘59 Sound.
Hoewel het geluid de gehele avond iets te schel is en de sets van Ragan en Andriano minder konden boeien, is dit muzikaal gezien toch een behoorlijk legendarisch collectief met een groot oeuvre om uit te putten. Daarnaast maakt deze groep muzikanten hun fans zielsgelukkig met deze marathon-concerten voor een habbekrats. Bovendien zie je dat ze er zelf ook nog eens heel veel plezier aan beleven. Dan is de missie geslaagd. Thomas Spiekerman
