(PAX AM/SONY) Hij heeft een markante, behoorlijke recalcitrante persoonlijkheid en maakte in iets meer dan een decennium al dertien albums. Met en zonder zijn (begeleidings)band The Cardinals. Maar toen Adams begin 2009 bekend maakte dat hij het even voor gezien hield omdat hij leed aan gehoorverlies en teleurgesteld was in het publiek en de muziekindustrie in zijn totaliteit, begonnen we toch even te vrezen. Er werd nog wel een oud album van de plank gehaald en uitgebracht, maar Ashes & Fire is na een soort van sabbatical het eerste nieuwe Ryan Adams album sinds dat moment.
Op deze solo-cd staan elf liedjes, waarbij opvallend veel ruimte is voor mijmerende kampvuurmomenten. Ondergetekende weet na een interview enkele jaren geleden als geen ander hoe zeer Ryan een hekel heeft aan termen als alt.country en folkrock (dus die houden we voor ons), maar dat Adams altijd rootsy en doorleefd klinkt is een ding dat zeker is. Songs als Do I Wait, Come Home en het fijnzinnige Chains Of Love zijn op het eerste gehoor simpele singer-songwriterliedjes, maar weten je unaniem diep te raken.
Er is iets in het stemgeluid van de inmiddels zevenendertig jarige zanger-gitarist waaruit een karrenvracht aan gevoel en levenswijsheid weerklinkt. Het is moeilijk om precies te duiden waar hem dat in zit, maar in een wereld vol poseurs en show-offs krijg je bij Ryan Adams direct het gevoel met ‘the real thing’ te maken te hebben.
Ashes & Fire is overigens vooral een ‘fijn en klein luisterplaatje’. Een cd die indruk maakt door het menselijke aspect, het late-avondgevoel, zonder dat de zanger nou zo nadrukkelijk om de schijnwerpers vraagt. In eerste instantie denk je: ‘ach, best mooi, maar ook weer niet opzienbarend’ waarna je opeens, ongemerkt, toch hooked bent. Omdat je valt voor de robuuste charmes van deze intieme collectie liedjes. Dat is sneaky Ryan ten voeten uit. Arnold Scheepmaker
