The Kooks in de Heineken Music Hall: ouderwets springen en lekker vals meezingen

HMH, Amsterdam
7 november 2011

Al sinds het debuut Inside In/Inside Out uit 2006 is The Kooks niet meer weg te denken uit de Britse popscene. Zeker niet toen bleek dat opvolger Konk een net zo heerlijke plaat vol catchy, ongecompliceerde popliedjes is. De teksten en deuntjes blijven snel in je hoofd hangen, zelfs zo goed dat je ze vijf jaar later nog moeiteloos kunt meezingen. Om niet uit de toon te vallen in de uitverkochte zaal vol jonge fans komt dat vanavond goed van pas.

Advertentie

Al voor achten is het tijd voor voorprogramma Morning Parade. Deze band klinkt als een mix van indie en rock met een elektronisch randje. Al snel blijkt dat er een hoop fans in de zaal zijn. Een groot gedeelte van het publiek danst, springt en joelt er flink op los. Het is jammer dat het geluid veel te hard staat afgesteld. Het stemgeluid van zanger Steve Parrow weet zich maar net te redden. Wanneer Steve vraagt hoeveel mensen The Kooks straks voor het eerst van hun leven live zullen zien, gaan er flink wat handen de lucht in. Het gros van de bezoekers was tijdens de beginjaren van The Kooks waarschijnlijk nog te jong om hun shows in het clubcircuit mee te pakken.

Na een romantisch intro met gedimde lichten en een vaag achtergrondmuziekje komen Luke Pritchard, Hugh Harris, Peter Denton en Nick Miljard het podium op gelopen. Nick is de tijdelijke vervanger van Paul Garred, die afwezig is wegens een blessure. Met een luid applaus en een hoog gegil – mede mogelijk gemaakt door de horde meisjes vooraan – wordt de band ontvangen. Vooraan op het podium staat een soort verhoging waar Luke maar al te graag gebruik van maakt. Als een soort god wandelt hij over het opgehoogde deel. Verliefde blikken van meisjes in het publiek zijn het gevolg. En geef ze eens ongelijk. Met zijn leuk krullende haar en goedlachse houding mag hij er nog steeds wezen.

Openingsnummer Is It Me? is er eentje van het nieuwste album Junk Of The Heart. De track wordt lang niet zo goed ontvangen als het daaropvolgende Always Where I Need To Be. Met deze meezinger zit de echte Kooks-sfeer er goed in. Het is ouderwets springen en lekker vals meezingen geblazen. Na twee aanstekelijke albums vol vrolijke liedjes valt het nieuwe album een beetje uit de toon. De songs daarop zijn lang niet zo prikkelend als we gewend zijn, eerder vlak. Ook live vallen nummers als Runaway en Eskimo Kiss een beetje in het niet. Maar de setlist zit sterk in elkaar. Met Sofa Song, She Moves In Her Own Way, Sway en Ooh La weet The Kooks het publiek met gemak te overtuigen, ook dankzij de nog altijd sterke performance.

Met kleine praatjes tussendoor brabbelt Luke de liedjes aan elkaar. Brabbelt inderdaad, want het meeste is onverstaanbaar. Maar dat deert het publiek niet. Om zijn charmes kun je nu eenmaal niet heen, ook niet als je hem niet verstaat. Meisjes liggen bijna letterlijk aan zijn voeten wanneer Luke op het verhoogde podium steeds meer richting het publiek naar voren leunt. Het oude liefdesliedje Seaside wordt op romantische wijze solo door Luke gespeeld. Lichten gaan uit en een waar foto- en filmmoment ontstaat.

Gedurende het optreden staat het bandgeluid net als bij Morning Parade behoorlijk hard afgesteld, maar dat is hier niet heel storend. Pas in de toegift wordt het dat wel: tijdens afsluiter Naive komt Lukes stem er bijna niet meer bovenuit. Desondanks vormt dit nummer een perfect slot. Het publiek blijft bezweet en met een grote glimlach achter. Optredens van The Kooks vervelen eigenlijk nooit en een feestje wordt het gegarandeerd. Luke weet vijf jaar na de grote doorbraak nog steeds menig vrouwenhart sneller te doen kloppen en heeft vanavond met de rest van de band weer een enerverende show neergezet. Daniëlle Zuidervaart