HMH Amsterdam
8 november 2011
Halverwege de jaren negentig is The Smashing Pumpkins even de grootste band ter wereld. Daarom staat in de zo goed als uitverkochte Heineken Music Hall de vraag centraal: wat is nog over van die status? Omdat de formatie sinds die succesperiode ook nog eens diverse wisselingen heeft ondergaan, is die vraag gerechtvaardigd. Wat is er nog over van de machine van weleer? De nestor en motor van de band, Billy Corgan, draait in elk geval nog net zo soepel als in de glorietijd. The Other Side Of The Kaleidyscope Tour is een ravissant voorproefje op het begin volgend jaar te verschijnen album Oceania.
Nog niet echt opgewarmd door het shoegazy voorprogramma Ringo Deathstarr blijft het publiek ook in het begin van de set vrij stoïcijns. Niet zo wonderlijk, omdat gestart wordt met wat onbekende tracks, waaronder Quasar, een lange song van de nieuwe plaat. Een veelbelovende eerste indruk weliswaar, maar alleen daarvoor is het publiek niet naar Amsterdam afgereisd. De massa lijkt vooral hits te willen horen en wordt tussen het nodige nieuwe werk op haar wenken bediend.
De ruim twee uur durende show is niet alleen oorverdovend sterk, ze is bovendien oogverblindend. Er zijn van die avonden waarop alles klopt. Dit is er een. Kosten noch moeite zijn gespaard om de performance van de band extra luister bij te zetten. Twee gezellige windmolens, glitterlamellen en tientallen felle, veelkleurige lampen zorgen voor een ronduit epileptische lichtshow, die menig gsm-geschoten foto faliekant doet mislukken. Corgan, kaler dan Kojak, en inmiddels met klein, sympathiek bierbuikje, geniet zichtbaar van het met het nummer toenemende enthousiasme van zijn gehoor. Zoals altijd blijft híj de spil van de band, de man waarom alles draait. Toch is het niet onprettig dat de Amerikaan er opnieuw in is geslaagd een band om zich heen te verzamelen die in staat is te dansen naar de pijpen van de meester.
Neem drummer Mike Byrne, op wie de loodzware taak rust in de voetsporen van voorganger Jimmy Chamberlin te treden. Byrne kwijt zich heel behoorlijk van zijn taak en dat voor een jochie van net 21. Bassist is de heerlijk wulpse Nicole Fiorentino, die D’arcy Wretzky moeiteloos doet vergeten. James Iha ‘heet’ sinds vier jaar Jeff Schroeder. De band heeft ten opzichte van de hoogtijdagen vrijwel niets aan kwaliteit en speelplezier ingeboet. Sterker: Billy Corgan is vrolijker dan ooit, nu hij in de Heer is. Zo monter zagen we hem niet eerder. En is hij ooit beter bij stem geweest? Al die klasse en blijmoedigheid slaan niet alleen over op zijn band, ook het publiek wordt met het nummer levendiger. Zeker als hits als Geek USA en Siva de revue passeren. Ook Frail And Bedazzled, van het met outtakes gevulde, maar ijzersterke Pisces Iscariot (1994) wordt met veel gejuich ontvangen. Het zegt iets over de samenstelling van het publiek, dat voor 80 à 90 procent uit fans van het eerste uur lijkt te bestaan.
De duizenden deert het niet dat Corgan pas na een uur of twee ook verbaal contact zoekt met hen. Obligaat geneuzel over hoe gezellig Amsterdam is enzo; het gaat erin als koek. De band kan het zich zelfs probleemloos permitteren publieksfavorieten als Disarm en Today links te laten liggen. Al realiseert Corgan zich wel dat hij de zwetende zaal niet zo kan achterlaten. In de toegift worden knallende versies van de hits Zero en Bullet With Butterfly Wings over de massa gestort. Smashing Pumpkins verkeert anno 2011 in een overrompelende bloedvorm. Laat Corgan nog maar een poosje in de Heer blijven. Pieter Visscher
